Είμαι. TLC

Thank you so much Catherine mou ❤️ for using your platform Through my eyes to create, grow and share :) it's been an honour! 🙏

What is Transformative Life Coaching – an interview with Jane Reeves I’ve always been fascinated by the lifelong journey of our personal growth. Over the last few years, I’ve decided to learn more about myself, live a more meaningful and fulfilling life and focus on enhancing my wellbeing. Certainly, there isn’t a fixed, clear or fast way to achieve that...we a...

Πολλοί σημαντικοί άνθρωποι στους αιώνες της ανθρώπινης ύπαρξης στηρίζουν ακριβώς αυτό:

Όλοι μας είμαστε μια σύνθεση της προσωπικής μας ζωής και της απρόσωπης δημιουργικής διαδικασίας. Απλοποιημένα, το Εγώ μας και το Είναι μας. Και τα δύο εξίσου κομμάτι μας.

Αυτό που γίνεται και ονομάζεται μεταμορφωτικό coaching απλά κατανοούμε τα δύο μέρη μας.

Όταν κατανοεί κάποιος πως λειτουργεί το οτιδήποτε, τότε είναι σε θέση να το χρησιμοποιήσει καλύτερα, αξιοποιώντας αυτό που έχει και ταυτόχρονα να διευκολύνει τη ζωή του.

Η μόνη διέξοδος είναι μέσα. 🙃

👉❤✍️
Χτές είχα δει ένα βίντεο στο ΤικΤοκ. Κάποιος μιλούσε λέγοντας πως ό,τι δώσεις σε μια γυναίκα θα στο δώσει πίσω μεγαλύτερο και εντονότερο και πως αυτό είναι στη φύση της. Δίνοντας κατί καλό θα πάρεις κάτι καλύτερο. Δίνοντας κάτι κακό, θα πάρεις κάτι χειρότερο. Και με αυτό κατέληγε στην φράση αν δεν σου αρέσει αυτό που παίρνεις, άλλαξε αυτό που δίνεις.

Αυτό ισχύει για όλους τους ανθρώπους όμως, όχι απλώς για τις γυναίκες. Ανεξαρτήτως φύλου, είναι στην ανθρώπινη φύση να ενισχύουμε αυτό που μας δίνεται.

ΑΚούγοντας αυτή τη φράση στο τέλος ένιωσα σαν κάτι να σταμάτησε μέσα μου. ΑΝ παίρνω συγκεκριμένες συμπεριφορές από τους ανθρώπους μου, αυτούς που με περιβάλλουν καθημερινά και δεν μου αρέσει χρειάζεται να αλλάξω αυτό που δίνω σε αυτούς.

Κάποιος πολύ εύστοχα θα διερωτηθεί "καλά, γιατί να μην αλλάξει αυτό που ο άλλος δίνει για να μην παίρνει από εμένα αυτό που δίνω;" Η απάντηση είναι αληθινά απλή: Δεν με νοιάζει να έχω δίκαιο. Με ενδιαφέρει και είναι μεγαλύτερη προτεραιότητα η δική μου γαλήνη και εφόσον ΕΓΩ δεν νιώθω καλά και δεν μπορώ να αλλάξω τους γύρω μου, θα αλλάξω εμένα προς το καλύτερο.

C͇o͇v͇i͇d͇-͇1͇9͇ was the main subject matter of the year but on a personal level, this had little to nothing to do with my journey within.

While almost everything was being forced to stop on the outside, the inside never ceased to move, change and amaze me!

A while before the end of 2019 and throughout 2020 until today, I feel I gained more awareness than all the previous years combined! It wasn't easy. To gain awareness you need to face yourself and how you present yourself in the world, who you truly are (and who you truly aren't) and just glancing at your truth can be scary. As humans, we are conditioned to push away our mistakes, our flaws and our dark side. Looking at these truths and let them look back at you isn't pleasant. It's a simple process. Simple though does not mean easy. So that's what I did. I tried to stare into the known unknown and take responsibility for it.

As sentient beings, we feel our wrongs. We know what is not ok within us. Yet, we find ways to convince ourselves otherwise, to decline responsibility and blame an exterior situation or a person. Refusing to take responsibility and owning our feelings is easy. The hard part comes when we have to take responsibility for them.

This last year and a half has forced me to look straight into my human nature. How fragile and broken I can become and at the same time wiser than ever.

3 very important values I got amongst many, are 1) 𝐛𝐞 𝐨𝐩𝐞𝐧: Open to the possibilities, open to the world, open to feel whatever comes up, open to sharing it with people around me, open to acceptance, even if it is to accept pain. 2) 𝐛𝐞 𝐡𝐨𝐧𝐞𝐬𝐭: honest to what is truly happening inside me, honest to what I am feeling and thinking, honest with myself and then with others. 3) 𝐛𝐞 𝐯𝐮𝐥𝐧𝐞𝐫𝐚𝐛𝐥𝐞: most people think of this as a weakness. I have a challenge for anyone who thinks of vulnerability as a weakness. Try to strip your soul to someone. Show them what you feel and think without your ego stepping all over the other person. It's hard. It takes guts to do it. It takes courage to share your truth and present yourself to another human in such a delicate way. We are afraid or ashamed to do so. The combination of these 3 I found to be essential. One improves and completes the other.

Another thing that stayed with me is that 𝐈 𝐚𝐦 𝐚𝐥𝐰𝐚𝐲𝐬 𝐰𝐫𝐨𝐧𝐠, 𝐢𝐭'𝐬 𝐣𝐮𝐬𝐭 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐭𝐡𝐫𝐨𝐮𝐠𝐡 𝐦𝐲 𝐠𝐫𝐨𝐰𝐭𝐡 𝐈 𝐚𝐦 𝐥𝐞𝐬𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐥𝐞𝐬𝐬 𝐰𝐫𝐨𝐧𝐠. If I take for granted that I am wrong I also take for granted that there is always something there for me to understand. As our consciousness rises at first we realise how wrong our perspective was, say a year ago. Then for the same incident 6 months after the first realisation, we see how wrong we were on that first realisation. And on and on it goes. So, WE ARE ALWAYS WRONG.

I concluded that 𝐛𝐨𝐮𝐧𝐝𝐚𝐫𝐢𝐞𝐬 are a form of expressing self-love and at the same time making everyone's life easier. Having boundaries doesn't mean I have to be rude, strict or aggressive. Also, sharing my limits doesn't mean I don't love you. On the contrary. Because I love and respect myself AND you, I am clear as to how far I can go on certain things. I can clearly see what is ok with me and what's not. That way, you know and you don't have to guess, nor do we have to fight about it. We don't have to go through any misunderstandings or feeling uncomfortable because there are blurred lines.

I learned that 𝐬𝐚𝐲𝐢𝐧𝐠 "𝐧𝐨" 𝐢𝐬 𝐯𝐞𝐫𝐲 𝐞𝐦𝐩𝐨𝐰𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠. Again many times I used to say "yes" while what I really wanted to say was "no". Saying no is a form of kindness to yourself. The simplest task might be asked of us and we rush to say yes for many reasons when in reality we want to say no. Later we try to find an excuse as to why we cannot do it or we do it with resentment. So, not only we are not kind to ourselves, we are not kind or respectful to the other person. This applied to say no to certain people existing in my life. When you first practice saying no, it feels uneasy. It's natural. It's like all first times.

I discovered that 𝐬𝐮𝐫𝐫𝐞𝐧𝐝𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠 to things I cannot change brings a sense of calmness that I never thought possible. Especially when it comes to other people. You feel strongly about a decision you made or a belief? Good. That's your path. I surrender to the fact that I cannot do something about it. Covid-19 is here and strict measures are in place? It's ok. I surrender to that too. It is what it is.

I will probably read these next year and realise my flawed thinking but for now, I relax in the cosiness of my temporary clarity until the next inner storm. For now, the esoteric sun is shining and even though it's partly cloudy, it's ok! :)

Αφήνω αυτό εδώ... 😁

Αν κοίταζες στον πιο ειλικρινή καθρέφτη του κόσμου, τι θα έβλεπες;

⚠️Προσοχή! Τοξική συμπεριφορά! ☣️

Πολλές φορές θα συνάντησες άτομα που όταν τους απορρίψει κάνεις για οποιοδήποτε λόγο η αντίδραση τους είναι θυμός, ή κακία ή να κρατούν μούτρα. Στη χειρότερη περίπτωση σε αποφεύγουν εντελώς.

Το νόημα αυτού του περιστατικού δεν είναι να καταδικάσεις το άτομο με αυτή την συμπεριφορά. Ούτε να κάνεις το πρόβλημα αυτού του ατόμου δικό σου.

Αυτή η εμπειρία είναι μια πρόσκληση για να κατανοήσεις τέτοιες συμπεριφορές. Όχι να καταδικάσεις. Όπως επίσης να κατανοήσεις τη δική σου συμπεριφορά.

Πρώτα, χρειάζεται να καταλάβεις ότι το άτομο αυτό δεν είναι τοξικό. Η συμπεριφορά είναι. Δεύτερο, η ανάγκη του ατόμου για επιβεβαίωση είναι μεγαλύτερη από εσένα. Δεν σημαίνει ότι το άτομο υποβιβάζει εσένα προσωπικά. Απλά δεν μπορεί να δει πέραν της ανάγκης του.

Δυστυχώς μεγαλώνοντας, δεν δεχόμαστε καμία εκπαίδευση για το πώς να διατηρούμε ισορροπία στις σχέσεις μας. Όπως μας συμπεριφερθούν σαν μωρά θα συμπεριφερθούμε αργότερα.

Δεν είναι ότι εγώ δεν την έχω πατήσει και είπα ναι σε καταστάσεις και άτομα απλά και μόνο για να μην νιώσω το άβολο του όχι. Απλά για να μην κακοφανήσω. Το αντίτιμο ήταν να χάνω πολύτιμο χρόνο και ενέργεια, ήταν άγχος, ήταν θυμός, ήταν ενοχές. Το έκανα μέχρι που κουράστηκα να το κάνω. Το έκανα μέχρι που το τίμημα έγινε υπερβολικά βαρύ. Εκεί αντιλήφθηκα τη σημασία του να θέτει κάνεις τα όρια του. Εσύ, με τι τίμημα το κάνεις;

Αρχικά είναι ευκολότερο να το κάνεις με άτομα που δεν είστε τόσο συνδεδεμένοι. Με την εξάσκηση και την ανακούφιση που αποκτάς στην πορεία σε βοηθά να το κάνεις και με άτομα τα οποία αγαπάς. Είναι υγιές και για τα δύο άτομα. Ο πρώτος μαθαίνει να θέτει όρια ο δεύτερος μαθαίνει να σέβεται τα όρια.

Όταν δεις ένα άτομο με την συμπεριφορά του να λέει η δική μου ανάγκη είναι μεγαλύτερη, δεν είναι η ώρα για να κρίνεις... Είναι η ώρα να στρέψεις την ερώτηση προς εσένα και να διερωτηθείς: ποιά είναι η δική σου ανάγκη;