20/01/2025
QUOTE OF THE WEEK
(selected by Ulli Pawlas- www.alexandertechnik-hamburg.de)
F.M.Alexander, Use of the Self, page18
"After many disappointing experiences of this kind I decided to give up any attempt for the present to “do” anything to gain my end, and I came to see at last that if I was ever to be able to change my habitual use and dominate my instinctive direction, it would be necessary for me to make the experience of receiving the stimulus to speak and of refusing to do anything immediately in response. For I saw that an immediate response was the result of a decision on my part to do something at once, to go directly for a certain end, and by acting quickly on this decision I did not give myself the opportunity to project as many times as was necessary the new directions which I had reasoned out were the best means whereby I could attain that end. This meant that the old instinctive direction which, associated with untrustworthy feeling, had been the controlling factor up to that moment in the building up of my wrong habitual use, still controlled the manner of my response, with the inevitable result that my old wrong habitual use was again and again brought into play. I therefore decided to confine my work to giving myself the directions for the new “means whereby”,[1] instead of actually trying to “do” them or to relate them to the “end” of speaking."
(Ελληνικά)
"Μετά από πολλές απογοητευτικές εμπειρίες αυτού του είδους, αποφάσισα να εγκαταλείψω προς το παρόν κάθε προσπάθεια να "κάνω" οτιδήποτε για να πετύχω το σκοπό μου, και κατάλαβα επιτέλους ότι, αν επρόκειτο ποτέ να μπορέσω να αλλάξω τη συνήθη χρήση μου και να κυριαρχήσω στην ενστικτώδη κατεύθυνσή μου, θα ήταν απαραίτητο να βιώσω την εμπειρία του να λάβω το ερέθισμα να μιλήσω και να αρνηθώ να κάνω οτιδήποτε αμέσως ως απάντηση. Διότι έβλεπα ότι η άμεση ανταπόκριση ήταν το αποτέλεσμα της απόφασής μου να κάνω κάτι αμέσως, να πάω κατευθείαν για έναν ορισμένο σκοπό, και ενεργώντας γρήγορα βάσει αυτής της απόφασης δεν έδινα στον εαυτό μου την ευκαιρία να προβάλω όσες φορές ήταν απαραίτητο τις νέες κατευθύνσεις που είχα σκεφτεί ότι ήταν τα καλύτερα μέσα με τα οποία θα μπορούσα να επιτύχω αυτόν τον σκοπό. Αυτό σήμαινε ότι η παλιά ενστικτώδης κατεύθυνση, η οποία, σε συνδυασμό με το αναξιόπιστο συναίσθημα, αποτελούσε μέχρι εκείνη τη στιγμή τον ελεγκτικό παράγοντα στη δημιουργία της λανθασμένης συνήθους χρήσης μου, εξακολουθούσε να ελέγχει τον τρόπο αντίδρασής μου, με το αναπόφευκτο αποτέλεσμα να μπαίνει ξανά και ξανά στο παιχνίδι η παλιά λανθασμένη συνήθης χρήση μου. Αποφάσισα λοιπόν να περιορίσω την εργασία μου στο να δώσω στον εαυτό μου τις οδηγίες για τα νέα "μέσα", αντί να προσπαθήσω πραγματικά να τα "κάνω" ή να τα συσχετίσω με τον "στόχο" της ομιλίας.