Vasilis Kleideris

Είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα, στην σχέση μας εκπέμπουμε και λαμβάνουμε σήματα συναισθηματικής ασφάλειας (ή το αντίθετο), ο ένας προς, και από τον άλλον. Όχι με τις μεγάλες, (αλλά αραιές) χειρονομίες, αλλά με τα μικρά, “ασήμαντα” και καθημερινά.

-Λες “δεν έχω τίποτα” ενώ έχεις και το σώμα σου το “φωνάζει”.
-Κοιτάς την οθόνη σε κάθε μοίρασμα.
-Πάτε για ύπνο χωριστά και μουτρωμένοι.
-Πάτε για ύπνο χωριστά γενικά (απο συνήθεια).
-Δεν ακούς πραγματικά, απλά δίνεις συμβουλές να ξεμπερδεύεις γρήγορα (συνήθεια η απουσία εν-συναίσθησης).
-Έγινε συνήθεια πλέον η Στοργή να αγνοείται στην καθημερινότητα σας. Δεν υπάρχει χάδι, φιλί, αγκαλιά, παρά μόνο σε γιορτές και το νέον έτος.

Αυτά συμβαίνουν, μεταξύ μας και πείθουμε τον εαυτό μας (και τον/ην σύντροφο μας), ότι τα αφήνουμε πίσω μας. Η επανάληψη τους όμως οδηγεί σε μόνιμη αποσύνδεση. Πως;

Η συναισθηματική μας νοημοσύνη (και το σώμα μας), κρατούν στη μνήμη τους τα πάντα. Και με τον χρόνο μας στέλνουν σήμα πως πλέον δεν είναι ασφαλές αυτό το περιβάλλον.

Η κάθε πράξη (ή η απουσία της), η κάθε συνήθεια και η κάθε συμπεριφορά μας στη σχέση μας, προσθέτουν ή αφαιρούν έναν πόντο στο «ασφαλόμετρο» της.
Ναι, παρόλο που μόλις τώρα επινόησα αυτό το σύστημα μέτρησης, καυτέ σχέση έχει το δικό της. Το οποίο έχει κάποιες διάφορες αν είσαι άντρας ή γυναικά, σχετικά με το πως λαμβάνεις τα σήματα και αξιολογείς, άλλα όλοι το έχουμε ανεξαιρέτως.

Με όσα ζευγάρια έχω συζητήσει, δεν έχω δει ποτέ έναν γάμο να καταρρέει από τη μια μέρα στην άλλη. Υπάρχουν οι εξαιρέσεις θα μου πείτε. Κι εγώ θα σας πω όχι. Γιατί δυσκολεύομαι να βρω εξαίρεση σε αυτό τον κανόνα.
Ακόμα και στην περίπτωση που έφτασαν ζευγάρια σε αυτό το σημείο, και ο ένας από τους δυο πίστευε πως ζει σε μια υγιή σχέση, ο άλλος πνιγόταν κρυφά από καιρό.

Και αυτό που έχω δει, ξανά και ξανά, είναι μια αργή απόσυρση
της συναισθηματικής παρουσίας που συνήθως και οι δύο σύντροφοι ομαλοποιούν μέχρι η απόσταση να φαίνεται μόνιμη. Κανείς φυσικά δεν ήθελε να συμβεί αυτό, ούτε το είχε σχεδιάσει εξαρχής, ούτε το απολαμβάνει.

Αλλά κάτι η καταραμένη η ζώνη άνεσης, κάτι η επικράτηση του «εγώ» έναντι στο «εμείς», και κάτι η φορτωμένη με ευθύνες και στρες καθημερινότητα, και οι προτεραιότητες αλλάζουν. Και η σχέση μας δυστυχώς μετακινείται αθόρυβα στο κάτω μέρος της λίστας.

Και καταλήγουμε, κάποιες φορές χωρίς να το καταλάβουμε, να ψάχνουμε από τον άνθρωπο μας να μην μας «κουράζει» άλλο, αφού μας κουράζουν όλα τα υπόλοιπα. Που δεν είναι κακό, και χρειάζεται μέσα μέσα. Αλλά προτεραιότητα θα έπρεπε να είναι πως θα φροντίσουμε ο ένας τον άλλον, όχι «ποιος θα φροντίσει εμένα;».

Που το χάνουν τα περισσότερα ζευγάρια; Οι μικρές στιγμές δεν είναι ΠΟΤΕ ουδέτερες. Είτε λειτουργούν για τη σχέση σας είτε εναντίον της.
Ο τρόπος που αντιδράτε όταν ο σύντροφός σας μπαίνει σπίτι. Αν αφήσετε κάτω το τηλέφωνό σας όταν μιλάει. Αν θα τον/ην αγκαλιάσετε ή θα αδιαφορήσετε.

Αυτές οι μικρό-στιγμές είναι η αρχιτεκτονική της σχέσης σας, του γάμου σας. Και επιδεινώνονται και προς τις δύο κατευθύνσεις.

Τα καλά νέα είναι ότι μπορείτε να ξεκινήσετε τώρα. Μια μακροχρόνια δέσμευση προσφέρει αυτό το δώρο: Χρόνο.
Πάτε λοιπόν για την επόμενη κιόλας αλληλεπίδραση με τον σύντροφό σας. Όχι αφού επιλυθεί ο επόμενος καβγάς. Όχι όταν ηρεμήσουν τα πράγματα. Τώρα!
#σχέσεις

«Η αγάπη χωρίς αλήθεια με αποδυναμώνει. Η αλήθεια όμως χωρίς αγάπη με πληγώνει.»

Δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν και να αισθάνεσαι συνέχεια πως δεν ακούγεσαι στην σχέση σου:
- Να μην τον/ην νοιάζει...
- Ή (το πιο πιθανό) προσπαθείς με λάθος τρόπο.

Ο λάθος τρόπος στέλνει τον/ην σύντροφο σου σε άμυνα και έτσι απομακρύνεται αντί να έρθει πιο κοντά. Είναι ο τρόπος χωρίς ευαλωτότητα, με λάθος έκφραση και τόνο, και πάντα λάθος Timing!
Έτσι δεν προσκαλείς ακρόαση ούτε κατανόηση, αλλά σαμποτάρεις την σύνδεση. Και χωρίς σύνδεση, θα σε ακούσει μόνο από φόβο.

Ναι, ίσως έχεις δίκιο, ναι ότι λες είναι αλήθεια, και φυσικά πρέπει να τα επικοινωνήσεις. Γιατί μια σχέση με αγάπη αλλά χωρίς αλήθεια μας αποδυναμώνει.
Αλλά και η αλήθεια χωρίς αγάπη πληγώνει.
Πριν αποφανθείς πως δεν τον/ην νοιάζει, βεβαιώσου πως ακούει σωστά πόσο νοιάζει εσένα.

Η αληθινή οικειότητα απαιτεί και τα δύο. Δεν πρόκειται να συνδεθείς με το να λες τη γνώμη σου με κάθε κόστος, και ούτε με το να διατηρείς την ειρήνη σιωπώντας.
Είναι το να μαθαίνεις πώς να είσαι ειλικρινής με τρόπο που να προστατεύει τη σύνδεση αντί να την καταστρέφει.

Μπορείς να λες την αλήθεια και χωρίς να φωνάζεις. Μπορείς να θέτεις όρια άλλα με προσοχή. Μπορείς να ονομάσεις αυτό που σε (σας) πληγώνει, χωρίς να κάνεις τον/ην σύντροφο σου εχθρό ή ξένο.

Όταν μιλάς με, και από, αγάπη, η ειλικρίνεια γίνεται μια πράξη επανόρθωσης. Βοηθά τον/ην σύντροφό σου να νιώθει αρκετά ασφαλής ώστε να παραμένει ανοιχτός, ακόμα και σε δύσκολες στιγμές.

Πολλές φορές δεν ακούμε πραγματικά, όχι επειδή δεν ενδιαφερόμαστε, αλλά επειδή νιώθουμε πίεση, κούραση ή μπαίνουμε σε άμυνα. Πολλές φορές δεν ξέρουμε τον τρόπο να ακούσουμε πραγματικά αν η έκφραση του ομιλητή είναι λάθος. Και πολλές φορές είναι η λάθος στιγμή.

Γιατί όσο πιο ευαίσθητο είναι αυτό που θα συζητήσεις, τόσο πιο σημαντικός είναι ο χρόνος που θα κάνεις την συζήτηση. Με το σωστό timing θα κερδίσει ακρόαση το θέμα σου, και θα σε σώσει από απότομη διακοπή της συζήτησης.

Ο στόχος δεν είναι να κερδίσεις έναν καβγά, να γίνει το δικό σου, ή να αποφύγεις την ταλαιπωρία, αλλά να ακουστείς και να παραμείνεις ειλικρινής και ευγενικός ταυτόχρονα.

Πριν μιλήσεις για την αλήθεια σου την επόμενη φορά, σταμάτα και αναρωτήσου: Ναι, είναι αλήθεια. Είναι όμως έκφραση αγάπης; Είναι απαραίτητο; Είναι η σωστή στιγμή; Μπορώ να εκφραστώ αυθεντικά και με ευαλωτότητα; Έτσι η αλήθεια γίνεται θεραπεία αντί για βλάβη.
#σχεσεις

Τι πουλάει πιο πολύ σαν είδηση; Το δράμα φυσικά. Δεν ξέρω ακριβώς τι τσιπάκι μας έχουν βάλει στον εγκέφαλο, άλλα αποδεδειγμένα μας ελκύει μια αρνητική είδηση δυο και τρεις φορές παραπάνω από μια θετική.

Θα σοκαριστούμε και θα συζητήσουμε για ένα θάνατο/δολοφονία για μέρες και θα μας περάσει ως ένα απλά ευχάριστο (άλλα και εφήμερο) γεγονός μια γέννα.
Πόσο συζητάμε για ένα γάμο και ποσό για ένα χωρισμό; Αστεία ερώτηση. Ο χωρισμός κερδίζει με τριπλάσια νούμερα. Και είναι και άλλα πολλά τα παραδείγματα.

Αυτήν λοιπόν την ιδιαιτερότητα μας, την ανακάλυψαν τα μίντια δεκαετίες πριν, και για χάρη των αριθμών (να γράφουν νούμερα καλέ) μας ταΐζουν δράμα αντί ευχαρίστησης με αναλογία ενενήντα/δέκα.

Και ερχόμαστε στο σήμερα που τα παντοδύναμα ΜΚΔ δεν διαφέρουν σε στρατηγική. Δώσε δράμα και άγιος ο Θεός. Η μόνη διαφορά είναι τα κλικ αντί η τηλεθέαση. Α, και το ότι προσφέρονται στο πιάτο μας (κυριολεκτικά) 24 ώρες την ημέρα. Και φυσικά το δράμα που κατά συρροή προσφέρεται είναι το αναληθές, το προκλητικό, και το τοξικό, έτσι για να μαζέψουμε περισσότερα κλικ.
Είμαστε τελικά από τη φύση μας ελκυόμενοι σε κάτι καταστροφικό, ή γίναμε έτσι μετά από έναν αιώνα πλύσης εγκέφαλου;

Στις μέρες μας λοιπόν, τα περισσότερα «τιπς» που κυκλοφορούν στα σόσιαλ για τις ερωτικές σχέσεις είναι δυστυχώς (δεν θέλω να πω λάθος) ανακριβή.
Γιατί προάγουν μια κουλτούρα του «εγώ», είτε είσαι άντρας είτε είσαι γυναικά - δεν ξεχωρίζουν - η οποία μόνο καλό δεν κάνει στις (ανθρώπινες) σχέσεις.

Σαμποτάρουν τα περισσότερα το στοιχείο εκείνο που από τη φύση μας είμαστε πλασμένοι να αναζητούμε, την σύνδεση μεταξύ μας. Και δυστυχώς το κάνουν με επιτυχία, μιας και πουλάει παραπάνω το εύκολο (το εγώ μου πάνω από όλα) πάρα το δύσκολο (η σύνδεση απαιτεί ρύθμιση του εγώ).

Και πως θα προστατευτούμε; Να τα κλείσουμε εντελώς δεν μπορούμε δυστυχώς, αυτό το τραίνο δεν έχει επιστροφή. Δεν πειράζει, άστε τα όργανα να παίζουν.
Μπόλικο φίλτρο και κριτική σκέψη είναι τα εργαλεία που θα μας προστατέψουν. Και αν τα «μιξάρουμε» με ολίγον αυτό κριτική και εν συναίσθηση, θα βγούμε στην επιφάνεια.
#σχεσεις

«Όχι δεν μιλάω για παράνομους δεσμούς, ούτε προωθώ την πολυγαμία! Ο τρίτος είναι αυτό που έχει γίνει προέκταση του χεριού μας και αφέντης της προσοχής μας.»

«Ειδοποιήσεις, μηνύματα, και ΜΚΔ, έχουν “απαγάγει” το βλέμμα μας, από το άτομο που κάθεται δίπλα μας.»

«Εσύ μπορείς, αρχίζοντας από σήμερα, να το αφήνεις κάτω όταν σου μιλάει ο/η σύντροφος σου; Θα το κλείσεις (συνειδητά) τις στιγμές που η σχέση σου σε καλεί να είσαι παρόν;»

Παρακολούθησα πρόσφατα ένα Ted Talk με μία δημοσιογράφο που έκανε ερωτήσεις σε δυο εντεκάχρονους, για την ενασχόληση τους με τις οθόνες.
Όταν τους ρώτησε για παρέα με συνομήλικους τους, η απάντηση που πήρε ήταν ότι την απολαμβάνουν περισσότερο όταν είναι μέσω της οθόνης, πάρα από κοντά και με φυσική επαφή.
Εδώ είναι που θα έλεγα πως τέτοιες συνήθειες τα δικά μου παιδιά δεν έχουν, άλλα θα έλεγα ψέματα.

Ναι αγαπητοί μου, όσο με ανησυχία περιμένουμε το AI (τεχνητή νοημοσύνη) να γιγαντωθεί και να κατακτήσει την ανθρωπότητα, ένα άλλο ΑΙ έχει ήδη διαβρώσει τις ανθρώπινες σχέσεις.

Είναι το Artificial Intimacy, δηλαδή η τεχνητή οικειότητα, και έχει εγκατασταθεί στην καθημερινότητα μας σαν «Πάσας στα Γιάννενα».
Και παρόλο που αρκετοί διαισθανόμαστε την (μόνιμη) ζημιά που έχει επιφέρει στις σχέσεις μας, βολεύει τόσο πολύ που δεν τολμάμε, όχι να το ξεφορτωθούμε, άλλα τουλάχιστον να το «μπαλανσάρουμε».

Προσωπικά δεν είναι πρακτική μου να ψάχνω για λάθη στις σχέσεις πέραν από συνήθειες και συμπεριφορές που κάνουν σαμποτάζ στο ζευγάρι. Επίσης, ο σκοπός αυτού του πόστα δεν είναι να αναγάγει αοράτους εχθρούς του έρωτα, ούτε να δαιμονολογήσει την τεχνολογία.
Αλλά διάβολε έχει αρχίσει να ξεφεύγει η κατάσταση!

Τις προάλλες μίλαγα με μια κοπέλα που είπε στον σύζυγο της την επόμενη μέρα το παιδί δεν είχε σχολείο και να μην το πάει. Αφοσιωμένος ο καημένος σύζυγος στο scrolling, ούτε έδωσε σημασία και πήγε το παιδί σχολείο κανονικά.
Προβλέπω σύντομα να έχουμε κάψει τόσο τον εγκέφαλο μας που μέχρι και σε άλλο σπίτι θα πάμε τα παιδιά.

Όλο και πιο πολύ ακούω ζευγάρια που το κινητό του ενός ή του αλλού μπαίνει αναμεσά τους. Οι περισσότεροι αντί να χαλαρώσουμε δημιουργώντας λίγες στιγμές οικειότητας και σύνδεσης με τον/ην σύντροφο μας, κάνουμε scrolling.
Όταν δε απαιτείται η προσοχή μας από το ταίρι μας (ή από τα παιδιά μας) να μετατοπιστεί από την οθόνη στο πρόσωπο τους, ο εγκέφαλος μας δίνει σήμα απειλής της ευφορίας που ζούμε ( αποβλακωνόμαστε είναι η λέξη που ταιριάζει) και απαντάμε «δεν χρειάζεται να σε κοιτάζω, ακούω».
Αν είναι για να την ακούς μόνο την σύζυγο, κάντε σχέση εξ αποστάσεως τότε!

Αν διακρίνετε έναν (μικρό…) εκνευρισμό στα γραφόμενα είναι επειδή τον έχω!
Δεν μας έφταναν δηλαδή τόσα μυστήρια μονοπάτια να διάβουμε ώστε να καταλάβουμε κατά που πέφτει η τοποθεσία της υγειούς βερσιόν της σχέσης μας, έχουμε τώρα να ασχοληθούμε με το πως θα ξεκολλήσουμε τον/ην σύντροφο μας – και τον εαυτό μας – από την οθόνη, τόσο όσο να μας δώσει πέντε λεπτά σημασία.

Και αν μιλάω στον πληθυντικό, είναι γιατί δεν βγάζω την ουρά μου απέξω σε όλο αυτό που μας συμβαίνει. Ναι, συστήνομαι ως Βασίλης, κάτοχος Smartphone, εξαρτημένος. Επόμενος παρακαλώ.

Ας είναι η παραδοχή μας το πρώτο βήμα στην βελτίωση ποιότητας της σχέσης μας. Και αν αναρωτιέστε τι θα κάνουμε με τους εντεκάχρονους του κόσμου, είναι απλό. Τα παιδιά μαθαίνουν συνήθως ότι εμείς τους δείξουμε.
#σχεσεις

«Η δεύτερη (και συχνά παραγνωρισμένη), είναι ποιοι θα επιλέξουμε να είμαστε μέσα στη σχέση. Ποια εκδοχή σου θα φέρεις στη σχέση σου;»

«Αυτή του Single και ανέμελου εαυτού; Αυτή του άκαμπτου με αλλεργία σε όλων των ειδών τις αλλαγές; Την εκδοχή σου που λέει ναι σε όλα; Ή μήπως τον έτοιμο για μοίρασμα εαυτό σου, που δεν θα στέκεται στο “εγώ” και λέει ναι στην εξέλιξη;»

«Η σωστή επιλογή συντρόφου είναι μόνο η μισή δουλειά. Και πάει περίπατο αν επιλέξουμε να μην του/ης προσφέρουμε την καλύτερη δική μας “βερσιόν”.»

Θυμάται κάνεις την ταινία σταθμό των 90’s, «Ο δικηγόρος του διάβολου»; Αστεία ερώτηση. Αν την έχεις δει, δεν την ξεχνάς ποτέ. Σε μια σκηνή λοιπόν, λέει ο Πατσίνο (ο Διάβολος) στον Κιάνου (υποψήφιος μαθητευόμενος Διάβολος) για την ελεύθερη βούληση: «εσύ κινείς τα νήματα, εγώ απλά (σαν Διάβολος) θέτω το πλαίσιο.»
Τι το θέλε και το πει; Το κάνε σημαία ο Κιάνου και του ‘κανε τα πλάνα σαλάτα. Μεταξύ μας τώρα, έχει υπάρξει ποτέ πιο πειστικός Άρχοντας του Σκότους (ο Όζη εξαιρείται) από τον Αλ Πατσίνο;

Επιλογές λοιπόν. Μια λέξη που τόσο αγαπώ, άλλα και που περιοδικά μισώ, όταν «δεν κάτσει» το αποτέλεσμα. Γιατί δυστυχώς, δεν υπάρχει επιλογή χωρίς ρίσκο.

Και για να πάμε και στα δικά μας, δεν υπάρχει ερωτική σχέση χωρίς ρίσκο επίσης. Σήμερα είμαστε (καλά) αύριο δεν είμαστε (καλά ή μαζί). Να εξαλείψουμε το ρίσκο αυτό εντελώς και να δημιουργήσουμε μια σχέση τίγκα στην ασφάλεια θα ήταν δυνατό μόνο σε έναν τέλειο κόσμο και τέτοιον δεν έχουμε.
Αρά τι κάνουμε για να έχει η σχέση μας τόσο ρίσκο όσο αντέχουμε; Καλές επιλογές.

Είναι δυο που καθορίζουν την ποιότητα της και μειώνουν το ρίσκο συγκρούσεων, απιστίας, εγκεφαλικών (μεταφορικά το λέω) και χωρισμού. Η επιλογή συντρόφου και η επιλογή «εαυτού».

Η πρώτη είναι ξεκάθαρη και αρκετά διαδεδομένη. Σε πρώτη ανάγνωση λέει ότι σύντροφο επιλέξεις τέτοια σχέση θα κάνεις. Αν ταιριάζετε θα πατέ καλά. Αν όχι θα «πλακώνεστε» (πάλι μεταφορικά).
Η δεύτερη είναι και η όχι και τόσο διαδεδομένη, συχνά παραγνωρισμένη και ακόμα πιο συχνά αγνοούμενη. Είναι αν με ρωτάτε το κρυφό χαρτί, ο Τζόκερ ας πούμε μιας ερωτικής σχέσης, αυτό που θα σώσει την παρτίδα.
Ποια εκδοχή, ή έκδοση αν προτιμάτε, του εαυτού μου θα επιλέξω να «φορέσω» στη σχέση μου.

Ναι, ο καθένας από μας μπορεί να επιλέξει μέσα από διάφορες εκδοχές του εαυτού του να πορεύεται, και όχι δεν έχουμε μόνο μια και «αυτός/η είμαι δεν αλλάζω». Αυτά είναι βγαλμένα από έναν πλανήτη εγωιστικό εκεί πέρα στον γαλαξία που λέγεται άνεση.
Και αν δοκιμάσουμε να βγούμε από αυτόν – την ζώνη άνεσης μας ντε, θα ανακαλύψουμε πως υπάρχουν κι’ άλλα άστρα να επιλέξουμε να φοράμε όπως αυτό-βελτίωση, εξέλιξη,
εν συναίσθηση, συμπόνοια και ευαλωτότητα. Άστρα που κάνουν μια ερωτική σχέση να λάμπει σαν ήλιος.

Τις περισσότερες φορές, η σχέση σου δεν σου ζητάει να αλλάξεις ποιος είσαι, άλλα να αλλάξεις συνήθειες. Πολλές φορές δεν πονάνε τον/ην σύντροφο σου τα συναισθήματα σου ή οι αξίες σου, πονάνε οι συμπεριφορές σου.
Και ξέρετε τι κοινό έχουν συνήθειες και συμπεριφορές; Όταν πάρουμε χαμπάρι πως σαμποτάρουν την σχέση μας, έχουμε την επιλογή να τις αλλάξουμε. Και ναι, αυτό σημαίνει πως προσφέρουμε μια καλύτερη βερσιόν του εαυτού μας.

Διάβασα κάπου κάποτε πως ο άνθρωπος είναι το σύνολο των επίλογων του. Και ότι είμαστε τελικά ότι επιλέγουμε. Δεν ξέρω αν ισχύει 100%, άλλα μ ‘αρέσει που έχω την επιλογή…
#σχεσεις

«Ναι μπορεί, (γιατί θέλω να χωρίσω). Όχι, (ίσως) κάπου να φταίω κι’ εγώ.»
«Αν κάθε φορά που η σχέση σου μοιάζει να έχει “κολλήσει”, εξετάζεις το ενδεχόμενο να έχεις κι’ εσύ ευθύνη σε αυτό, τότε κάθε φορά έχεις και πιθανότητα να την σώσεις.»
«Ακόμα και αν η σχέση αυτή έχει τελειώσει, και ακόμα δεν βρίσκεις πουθενά λάθος σε σένα, τα ίδια θα “πάθεις”και στην επόμενη.»

Συζητούσα πρόσφατα με έναν φίλο (που ναι θα παραμείνει ανώνυμος), του οποίου η 2 χρονών σχέση έχει τελειώσει κατά 99,99%.
Και παρόλο που σε φιλικές συναντήσεις προσπαθώ να αφήσω τον Coach εαυτό μου στο αυτοκίνητο, είναι φορές που δεν αντέχει και τρέχει να με βρει.

Ακούω λοιπόν για όλες τις λάθος συμπεριφορές, τις αδικίες και τις δυσάρεστες εμπειρίες που έχει βιώσει τελευταία με την σύντροφο του. Και είναι αρκετά σαφές ότι το αμόρε του αλλιώς είχε στο μυαλό της για το πως πρέπει να είναι μια σχέση - δέσμευση, και αλλιώς τα είχε ο «δικός μου».

Ναι, η διαφορετικότητα μας είναι που μας φέρνει κοντά, και αυτή η ίδια μας απομακρύνει.

Αφού είπε πολλά, τα οποία ήταν βέλη στραμμένα στην σύντροφο, τον ρώτησα, «τι γίνεται με τη δική σου πλευρά»; «Τι νομίζεις ότι έκανες λάθος εσύ;» Σιωπή, παύση, περισυλλογή. Το παλεύει άλλα δεν μπορεί να σκεφτεί τίποτα.
Και αυτό εκεί ακριβώς ίσως να είναι πρόβλημα….

Πάντα υπάρχει ένας λόγος, μια εξήγηση, πίσω από κάθε συμπεριφορά στις σχέσεις. Μερικές φορές αυτή η εξήγηση είναι τόσο απλή - για κάθε πράξη υπάρχει μια αντίδραση.
Έτσι, αν ο σύντροφός μας συμπεριφέρεται με έναν συγκεκριμένο τρόπο που μας κάνει να αφρίζουμε, πρέπει πρώτα να αναρωτηθούμε, αν υπάρχουν κάποιες δίκες μας συμπεριφορές ή συνήθειες, που μπορεί να κάνουν αυτό το άτομο να αντιδράσει με αυτόν τον τρόπο.

Αν ο φίλος απέναντι μου δεν μπορεί να καταλάβει ότι ίσως, λέω ίσως, κάποιο από τα πολλά δράματα στη σχέση του θα μπορούσε να παύσει με δική του ευθύνη, τότε τίποτα δεν θα διορθωθεί ποτέ. Επιπλέον, σας εγγυώμαι ότι η επόμενη σχέση του θα έχει τα ίδια αρνητικά αποτελέσματα.

Χρειάζονται 2 άνθρωποι να δημιουργήσουν μια σχέση, και χρειάζονται οι ίδιοι 2 για να την χαλάσουν. Η αναλογία ευθυνών θα μπορούσε να είναι στο 50/50, ή ακόμα και στο 90 προς 10. Αλλά όπως ευκολά μοιραζόμαστε την αναγνώριση για τα ευχάριστα, αναλαμβάνουμε μια κάποια ευθύνη και για τα κακά και άσχημα.

Αν δεν μπορούμε να διασκεδάσουμε τον εαυτό μας να σκεφτεί τουλάχιστον την ιδέα ότι μπορεί να κάνουμε κάτι λάθος, τότε οποιαδήποτε πιθανότητα εξέλιξης στην σχέση μας, άλλα και προσωπικά, πάει περίπατο.
#σχεσεις

“What is a Woman?”
“She is the Heart, for she is Love. She knows the way, for She is Light. She is all that’s worth fighting for, for She is Life...”

I read somewhere recently that maybe it’s time we let women lead. Take over all the positions of power, which men have held on to since forever, and have failed miserably, and let them try and make a better world.
And considering the latest tragic developments in our planet, I’m sure many of you thought the same.

I not only like the idea because I love and admire the fairer s*x. I like it – love it - for the reason that I welcome (necessary) change. For the reason that I have come to believe women are superior beings than we men are.
And for the reason that historically (and even more so in our lifetime) the men who lead us have lost all of our faith. And since I, and I believe all of us, long to be inspired, who better to do that than a woman?

Because at the end of the day, none of us men would be here without you. And none of us "balanced" men could or want to live without you.

Because you have been wronged for centuries. Mistreated, put down, not appreciated, used, and denied basic human rights.

Because you have been done so by men. Evil men. I'm not sure what they were afraid of and I cannot understand it. But I don’t need to in order to condone it.

But on behalf of all the men who celebrate the uniqueness, beauty and strength of the wonder that is a woman, we apologize for what history has done.
And for what is still doing in so many parts of the world.

Dear Women,
The value of your existence alone, cannot transcend into words. And if I may confess, it makes me sad that so many of you don’t get to fully see it, own it and embrace it…
And even though us men don't say this often, we thank you and love you!

Now it’s the time, please step up and save us…

Happy Women's Day!

«Δεν είμαστε ποτέ πιο ευάλωτοι, παρά όταν γελάμε αληθινά. Αυτές είναι και οι στιγμές όπου η πρόσκληση για επανασύνδεση έχει πιθανότητες να πετύχει.
Εάν ακόμα “σας περνάει” να γελάτε μεταξύ σας σαν ζευγάρι, τότε έχετε την προοπτική να λύσετε και τα θέματα σας.»

Είναι πιθανώς μια από τις πιο ευχάριστες, και μεγαλύτερες στιγμές έμπνευσης, που μπορούν να μου συμβούν, ενώ παρακολουθώ ένα ζευγάρι να προσπαθεί να πει την ιστορία του.
Στη μέση των καβγάδων, της απογοήτευσης και του ποιος έκανε τι στον άλλο, έρχεται μια στιγμή που ο ένας σύντροφος λέει κάτι που κάνει και τους δύο να χαμογελάσουν.
Και χωρίς να το θέλω, χαμογελάω μαζί τους.

Μπορεί να είναι ένα ανόητο σχόλιο ή μια αναφορά σε μια κοινή ανάμνηση, μια αμήχανη αντίδραση ή και αυτοσαρκασμός, αλλά αυτή η στιγμή είναι το κλειδί.
Είναι η στιγμή της εκεχειρίας - ας κάνουμε ένα διάλειμμα, ας γελάσουμε και μετά ας συνεχίσουμε.

Όχι, τα προβλήματά τους δεν εξαφανίζονται μαγικά εξαιτίας ενός αστείου. Αν συνέβαινε αυτό, θα προμήθευα σε όλα τα ζευγάρια που τσακώνονται γέλιο-κάψουλες και θα τους έστελνα στο καλό και με τις ευχές μου!

Αλλά αυτή η στιγμή του (απαραίτητου) μπρέικ από την ένταση, που την φέρνει εάν χαμόγελο, αλλάζει ολόκληρη την αφήγηση, φωτίζει την ατμόσφαιρα, προσκαλεί την ευαλωτότητα, και τους δίνει την ευκαιρία να επιστρέψουν στην επίλυση των προβλημάτων τους με μια νέα ενέργεια.

Είναι η στιγμή της πρόσκλησης - και αποδοχής - για επανασύνδεση. Η αστεία αναφορά είναι η πρόσκληση και το γέλιο η αποδοχή. Πιστέψτε με, αν δεν αποδέχομαι, απλά δεν γελάω και το ανέκδοτο του αιώνα να πεις!

Μια μικρή φωνή στο κεφάλι τους λέει: «Τον/την μισώ αυτή τη στιγμή, αλλά ανεξήγητα μου αρέσει που μπορεί ακόμα να με κάνει να γελάω».
Δεν ξέρω, ίσως τελικά το γέλιο είναι το καλύτερο φάρμακο.

Και μετά υπάρχει και η αντίθετη πλευρά των πραγμάτων, το ζευγάρι που δεν μπορεί να γελάσει πια μαζί. Δεν έχουν μείνει άλλα χαμόγελα στη δεξαμενή.

Το περίεργο είναι ότι αυτά τα ζευγάρια είναι επίσης λιγότερο ασταθή. Γιατί δεν είναι μόνο το χιούμορ που τους έχει τελειώσει, αλλά και οι καβγάδες και οι διαφωνίες, και οι εντάσεις γενικά. Εκτός αν έρθουν με την μορφή σχολίων περιφρόνησης και κριτικής, εκεί θυμούνται ποσά έχει «φυλάξει» ο ένας στον άλλον

Βασικά δεν έχει μείνει πια ενέργεια για να τσακωθείς όταν ξέρεις ότι δεν έχει νόημα. Μου έχει γίνει πλέον αρκετά σαφές ότι όταν σταματάει το γέλιο, η αδιαφορία έχει εισβάλει.

Αλλά αυτοί που μπορούν ακόμα να σκάσουν ένα χαμόγελο, παρά τα 100 άλυτα προβλήματα μεταξύ τους, έχουν πιθανότητες να το σώσουν.
Είναι σαν μια χωρίς ήχο συνομιλία που λέει «μπορεί να έχουμε φτάσει 'ενα βήμα πριν το τέλος, αλλά κοιτά, γελάμε ακόμα μαζί. Για να δούμε αν μπορούμε να τα βρούμε κιόλας…»

#Σχέσεις

«Οι καυγάδες, η απόσταση, η οικειότητα, το σεξ, η ασφάλεια, η απιστία (ναι, ακόμα και αυτή). Όλα αυτά μπορούν να αποκτήσουν λίγο ή πολύ περισσότερο ποιότητα, αν είναι και οι δύο σύντροφοι πρόθυμοι.»

«Πρόθυμοι να κάνουν παύση, και να ακούσουν ο ένας τον άλλον, αντί το πληγωμένο τους “εγώ”. Αυτό θα συμβεί όταν καταλήξεις πόσο πολύ θες αυτό το άτομο στη ζωή σου.»

«Το ένα πράγμα που δεν “φτιάχνεται”, είναι η κακοποίηση. Είτε σωματική, είτε συναισθηματική. Σε αυτή την περίπτωση, δεν υπάρχει περιθώριο, δικαιολογία, ούτε ευκαιρία, μπας και “αλλάξει” αυτό το άτομο.»

«Εάν συμβαίνει, ζητάς αμέσως βοήθεια και φεύγεις (όποιο από τα δύο μπορείς πρώτο). Για όλα τα υπόλοιπα, αν υπάρχει “όρεξη”, υπάρχει και τρόπος.»

Είναι μια ερώτηση που κάνει σχεδόν κάθε ζευγάρι, ή τουλάχιστον ο ένας από τους δύο. «Αυτό που μας συμβαίνει, μπορεί να αλλάξει;». «Το πρόβλημα που έχουμε λύνετε;». «Μπορεί ο/η σύντροφος μου να αλλάξει;;;». Και είναι απολύτως λογικό και ανθρώπινο.

Γιατί για να φτάσεις στην πόρτα του ειδικού, πάει να πει έχεις «ψιλό καεί» στη σχέση σου. Έχεις ήδη δοκιμάσει μόνος, μόνη, ή μαζί, να αλλάξεις την κατάσταση και δεν σου βγήκε. Αλλά και αυτό είναι οκ. Δεν θα χάσω κιλά αν δεν πάω σε διαιτολόγο, ούτε θα μπω στο γύψο μόνος μου αν (ξανά)σπάσω κάνα πόδι! Έτσι και στις σχέσεις μας, κάποιες φορές ίσως να θέλουμε λίγη βοήθεια.

Η απάντηση λοιπόν στα πιο πάνω ερωτήματα (ίδια κάθε φορά), πάει κάπως έτσι: «Όλα φτιάχνονται σε μια ερωτική σχέση, φτάνει να το θέλετε και οι δυο αρκετά. Όλα εκτός από ένα, την κακοποίηση.»

Εκεί δεν υπάρχει σειρά συνεδριών να κατανοήσουμε τις συμπεριφορές που πληγώνουν, δεν υπάρχει περιθώριο για προσπάθεια επιδιόρθωσης της σύνδεσης, δεν υπάρχει 50/50 μέχρι να ακούσουμε και τις δυο πλευρές, δεν υπάρχει ούτε καν δεύτερη συνεδρία, πάρα μόνο ως υποστηρικτική προς το θύμα αν το ζητήσει (όχι πλέον σαν ειδικός, αλλά σαν μια ακόμα παρουσία να προσφέρει εν συναίσθηση).

Η μόνη επιλογή σε περίπτωση σωματικής ή/και συναισθηματικής κακοποίησης, είναι η φυγή από την σχέση. Χωρίζεις πρώτα και ζητάς βοήθεια ύστερα. Η το αντίστροφο. Η βοήθεια πρέπει να είναι και ψυχολογικής υποστήριξης αλλά και από τον νόμο. Που δυστυχώς δεν μας καλύπτει όταν κάποιος μας κακομεταχειρίζεται ή κακοποιεί συναισθηματικά.

Όσο για όλα τα υπόλοιπα που μπορεί να αντιμετωπίζει ένα ζευγάρι, ΝΑΙ υπάρχουν λύσεις. Δεν είναι στη σφαίρα επιστημονικής φαντασίας, αρά οι περισσότεροι είμαστε ικανοί να τις ακολουθήσουμε.
Πάντα όμως, μα πάντα, για να ευδοκιμήσουν χρειάζονται απαραιτήτως την εμπλοκή και προθυμία και των 2.
Δεν γίνεται αλλιώς, όσο και να το παλέψει ο ένας μόνος του - σπαθιά να καταπιεί - η σχέση δεν προχωράει.

Το πρώτο βήμα είναι τόσο απλό, και συνάμα τόσο δύσκολο. Όπως και σε όλα τα υπόλοιπα που θέλουμε να αλλάξουμε στη ζωή μας, έτσι και στη σχέση μας, αρχίζουμε από τον εαυτό μας.
#σχέσεις

«Η συζήτηση αυτή ασκεί πίεση σε δύο μόνο περιπτώσεις. Όταν δεν ξέρεις τι θέλεις (που δεν είναι κακό), ή όταν φοβάσαι την απάντηση (που θα δώσεις ή θα πάρεις).»
«Αν εσύ πιέζεσαι όταν ρωτάω “τι είμαστε και που πάμε”, εγώ νιώθω ανασφάλεια όταν δεν απαντάς. Και η ασφάλεια έχει πάντα προτεραιότητα σε μια σχέση.»
«Ακόμα και ένα ειλικρινές “δεν ξέρω”, ανοίγει παράθυρο στη διαύγεια, ενώ το “μην με πιέζεις”,μου κόβει τα πόδια!
Χωρίς διαύγεια, δεν μπορεί κανείς μας να νιώσει ασφάλεια.»

Είναι πλέον γεγονός, σημάδι των καιρών, και η μοίρα της γενιάς αυτής να ζει των ερωτά σε διάφορες εκδοχές. Δεν θα μπω σε συζήτηση αν είναι για καλό η για κακό αυτή η νέα πραγματικότητα, επειδή πολύ απλά είναι αυτό ακριβώς: μια πραγματικότητα.
Στην οποία θα πρέπει λίγο η πολύ να προσαρμοστούμε, αναλόγως με το ποσό θέλουμε να είμαστε ενεργοί στο πεδίο των ρομαντικών σχέσεων.

Ας το δούμε από τη θετική πλευρά. Οι πολλές εκδοχές που «προσφέρεται» ο ερωτάς στις μέρες μας, δίνουν και πολλές επιλογές, για όλα τα γούστα, να μην έχει κάνεις παράπονο. Οι προηγούμενες γενιές είχαν πήξει στη μονοτονία. Γνωριμία - μάλλον από προξενιό, αρραβώνας, γάμος και μετά ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Δηλαδή ο καθένας το ρολό του. Πολύ προβλέψιμο!

Ενώ εμείς οι σύγχρονοι εραστές διαλέγουμε και περνούμε. Ας μην μπω στον κόπο να σας γράψω όλες τις εκδοχές των συγχρόνων σχέσεων, σε ένα άλλο πόστ ίσως. Είναι όμως πολλές. Και αυτό φέρνει τις πολλές επιλογές.

Η πρόοδος έφερε νέα μυαλά, νέες επιλογές και ένα διευρυμένο πλαίσιο στο οποίο ερωτευόμαστε, αγαπάμε και... χωρίζουμε.

Παω πάλι να πεσώ στην παγίδα να αναλύσω αν είναι για καλό όλες αυτές οι επιλογές, η είναι στην πραγματικότητα ο «Αρμαγεδδών» των ερωτικών μας σχέσεων. Θα αντισταθώ όμως και θα αρκεστώ να πω μόνο ότι η ελευθερία, η αυτονομία να αποφασίζουμε 100% αυτοβούλως πως, τι και ποιον θα επιλέξουμε στον έρωτα κάνει μόνο καλό, αρκεί να κάνουμε και τη σωστή διαχείριση!

Πως λοιπόν να διαχειριστούμε τον σύγχρονο ερωτά; Η αρχή μιας σχέσης προσφέρεται στο να καθορίσουμε τι ζητάμε ακριβώς. Ακόμα καλύτερα (επιβάλλεται θα έλεγα), είναι αν ξέρεις τι ψάχνεις σε ερωτική σχέση, να το ξεκαθαρίζεις εξ’ αρχής.
Υπάρχει χρόνος για χάσιμο στην fast food εποχή μας;;

Πάλι, αν δεν ξέρεις δεν πειράζει, θα σου ‘ρθει μετά. Όχι ακριβώς στα πρώτα βήματα, εκεί ακόμα απολαμβάνουμε την ελευθέρια που μας προσφέρει η ασάφεια που χαρακτηρίζει μια νέα σχέση, που δεν γνωρίζει ακόμα που θέλει να φτάσει.

Μόλις όμως η ελευθερία αρχίζει να αντικαθίσταται από την ανάγκη για ασφάλεια, έρχεται η ώρα για συζήτηση. Που πάμε, τι είμαστε, και σε ποια εκδοχή βρίσκουμε κοινό έδαφος; Ναι ξέρω, αυτές οι ερωτήσεις μας βγάζουν από τη ζώνη άνεσης, φέρνουν πίεση και ίσως πρόωρο χωρισμό.
Δεν είναι καλυτέρα όμως να προχωράμε, έστω και μονοί, με σαφήνεια, πάρα να ζούμε με υποθέσεις; Πως αλλιώς θα ξέρουμε πως συνεχίζουμε σε σχέση όπου και οι δυο μας καλύπτονται;

Δεν σταματά όμως εκεί. Οι σύγχρονες σχέσεις αποτελούνται από σύγχρονα άτομα, τα οποία εξελίσσονται συνέχεια – τα σημεία των καιρών που λέγαμε πιο πάνω. Σε κάθε στάδιο οι ερωτήσεις, και οι συζητήσεις αυτές είναι απαραίτητες. Που πάμε, τι είμαστε, θέλουμε ακόμα τα ιδιά πράγματα..; Η ασυμφωνία δεν σημαίνει απαραίτητα και χωρισμό. Η αποτυχία να βρούμε κοινό έδαφος όμως μπορεί να τον φέρει.

Σε μια εποχή που οι πολλές επιλογές και οι διάφορες εκδοχές του έρωτα φέρνουν πολλές φορές σύγχυση αντί ελευθερία, οι δύσκολες συζητήσεις που πρέπει να κάνουμε με το ταίρι μας θα φέρουν την διαύγεια να πάμε παρακάτω.
Δεν έχει τόση σημασία, που είναι αυτό το «παρακάτω», όσο το να ξέρω αν θες να πάμε μαζί ή χώρια.
#σχέσεις