06/09/2026
Είπα στον εαυτό μου ότι για φέτος φτάνει. Δεν θα κάτσεις ξανά αρχές Σεπτέμβρη να κράξεις πάλι αυτήν την εποχή και όλα τα δυσάρεστα (προσπαθώ να είμαι κόσμιος) που φέρνει.
Αρκετά έχεις πει άλλες χρονιές, τα μοιράστηκες όλα, δεν έμεινε τίποτα.
Μέχρι που χτες άκουσα το πρώτο «καλό χειμώνα», και από άσχετο άτομο (σε μένα βρήκες να πέσεις;), και έσκισα τις υποσχέσεις όλες. Ο καθένας έχει τα χούγια του και αυτό είναι το δικό μου!
Από τον πρόλογο καλά καταλάβατε, καλοκαίρι γιοκ, και είμαι εδώ για να ξεσπάσω. Έχει γίνει πια παράδοση οπότε μπαίνει αυτός ο ακατανόμαστος μήνας να ψάχνω δημόσιο φόρουμ να του τα χώσω και να μυήσω στην μιζέρια μου και άλλους Αύγουστο-λάτρες.
Δεν είναι ακριβώς θλίψη, σκοτεινή, μαύρη και αράχνη αυτό που νιώθω. Δεν με πιάνουν νευρά, δεν γίνομαι ανθρωποδιοκτης, ούτε καταπίνω μωρά με πάμπερς! Μια χαρά κανονικός είμαι κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Στο έξω μου. Γιατί το μέσα μου είναι μια διαφορετική υπόθεση.
Στο μυαλό μου επικρατεί μια νοσταλγία για κάτι τόσο κοντινό που ακόμα το μυρίζω. Το καλοκαίρι μου. Στην ψυχή μια μελαγχολία (όχι, καθόλου γλυκιά) για την βερσιόν του εαυτού μου που πάλι απότομα και βίαια έπρεπε να αφήσω πίσω. Και μου αρέσει αυτή η βερσιόν γαμώτο!
Την αποχωρίστηκα όμως σε μια «χωρίς σκοτούρες της Δευτέρας παράλια».
Να σας πω και το αστείο (η σοβαρό) της υπόθεσης; Φέτος δεν πήγα καν διακοπές! Έτσι και πήγαινα και αναγκαζόμουν και φέτος να γυρίσω πίσω με το ζόρι για να καλωσορίσω αυτόν τον ανεπιθύμητο και αχώνευτο τύπο, θα έκλεινα τηλέφωνα, πόρτες και παντζούρια.
Και θα «μπουμπουνούσα» στη διαπασών μελαγχολικό Μητροπάνο. «Τον Αύγουστο που μου χρωστάς».
Στρυμωγμένη όλη η νοσταλγία του καλοκαιριού σε μόλις 2,5 λεπτά. Και όταν οι αθάνατοι κύριοι Τόκας και Μητροπάνος γράφουν και τραγουδούν «φθινόπωρο θα πει μελαγχολία», ποιος να σου πει κάτι και τι για να σε πείσει (ή παρηγορήσει) για το αντίθετο;;
Παίρνω όμως μια βαθιά ανάσα (3 κιλά οξυγόνο), μπας και βρω και φέτος κάτι αισιόδοξο να πω. Έτσι κι αλλιώς δεν έχει η μαυρίλα μόνιμη θέση σε τύπους πεισματάρικα αισιόδοξους, όσες ήττες και αν ‘φάγαν.
Όντως θα μας χρωστάει πάντα λίγο Αύγουστο ακόμα αυτή η εποχή. Όσο εγωιστικό και άπληστο να ακούγεται σε έναν τόπο που έχει 9 μήνες καλοκαίρι, η μετάβαση από την ανεμελιά στην «οργάνωση» είναι πολύ άκομψη και δεν καταπίνεται ευκολά.
Αλλά το «Αυγουστιάτικο φεγγάρι» του καθενός δεν εμφανίζεται μόνο τον μήνα 8ο. Γυροφέρνει κάπου μέσα μας, εκεί αναμεσά στο στήθος και το στομάχι, εκεί που κουρνιάζουν όλα τα όνειρα.
Ίσως είναι προσιτό ίσως όχι. Ίσως για κάποιους είναι ένα ταξίδι που τους χρωστάει ένας Αύγουστος, για άλλους ένα φιλί που δεν έδωσαν ποτέ, για κάποιους άλλους μια συγνώμη.
Και ίσως έχουμε ξανά μια ευκαιρία να το πιάσουμε στα χέρια μας το φεγγάρι αυτό που νοσταλγούμε, και τους υπολοίπους μήνες. Όχι τώρα, από Οκτώβριο που ‘ναι κοντά. Και στα μέρη μας συνήθως φέρνει λίγο Αύγουστο ακόμα.
Καλό Χειμώνα!
