20/11/2017
ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ #2 Γιώργος Ζαμπέτας.
(25 Ιανουαρίου 1925 - 10 Μαρτίου 1992)
Τον γνωρίζουμε μέσα από τα τραγούδια του. Αυτές τις γενναιόδωρες αξεπέραστες μελωδίες του, τη δεξιοτεχνία του στο μπουζούκι, το χιούμορ, την αθυροστομία του, το θέαμα που έστηνε πάντα.
Αυτός ο «λαϊκός σόουμαν» όπως τον έχει περιγράψει εύστοχα ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, με επικοινωνιακό χάρισμα και πάνω απ’ όλα ταλέντο, χάραξε δικό του ύφος στο τραγούδι, με ευφάνταστες εισαγωγές ακόμη και σε τραγούδια άλλων, εκφραστικές ερμηνείες, ενώ υπήρξε υποστηρικτής πολλών στα πρώτα τους βήματα (Δημήτρης Μητροπάνος, Τόλης Βοσκόπουλος, Βίκυ Μοσχολιού, Σταμάτης Κόκοτας, Δούκισσα κ.α.). Ένας μάγκας, δίκαιος με τους άλλους αλλά αδικημένος ο ίδιος.
Πήρε μέρος σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες όπου και έκανε εντύπωση με τον πηγαίο χαρακτήρα του.
Τότε ήταν που τον ανακάλυψε και η κοσμική Αθήνα, και κάθε βράδυ, στα μαγαζιά όπου εμφανιζόταν, γινόταν το αδιαχώρητο. Στα πρώτα τραπέζια μπορούσες να δεις τον Αριστοτέλη Ωνάση, διάσημους ηθοποιούς της εποχής, ανθρώπους κάθε πάστας.
Ο ίδιος, όμως, δεν έπαψε ποτέ να τραγουδάει κυρίως για τους απλούς, τους μπεσαλήδες, τους μεροκαματιάρηδες που μπορεί να μην ήταν πλούσιοι σε δόξα ή σε χρήμα, αλλά είχαν πλεόνασμα σε φιλότιμο.
Πηγαίος, αθυρόστομος, χιουμορίστας, αλλά και μάγκας.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΕΡΩΤΕΣ Οι αναμνήσεις μιας γυναίκας...
02/11/2017
24/10/2017