Osnovna muzička škola ''Vladimir Đorđević'' Aleksinac

n Živković i Miodrag Radosavljević. Škola je finansirana jednom trećinom od strane roditelja, a ostalo sredstvima SO Aleksinac. godine škola dobija dozvolu za samostalni rad i nastavlja da radi kao posebna jedinica Radničkog univerziteta u čijim je prostorijama i počela sa radom. Prostorije bioskopa su kasnije srušene pa škola dobija nove prostorije u okviru nove zgrade Centra za kulturu i umetnost koje su namenski građene, u kojima škola i danas radi. Transformacijom Radničkog univerziteta 1991. godine formira se OŠ "Vladimir Đorđević" u kojoj nastavljaju da rade svi oblici obrazovanja dotadašnjeg RU, a među njima i osnovno muzičko obrazovanje. Iako je to bilo privremeno rešenje, ovakav status škole je zadržala sve do 2006. godine, kada je, nakon višegodišnjeg permanentnog zalaganja, zvanično formirana muzička škola kao samostalna institucija pod nazivom Škola za osnovno muzičko obrazovanje i vaspitanje “Vladimir Đorđević”, Aleksinac. Danas se u školi izvodi nastava na sledećim odsecima: Harmonika, Klavir, Violina, Gitara, Klarinet, Flauta, Solo pevanje. Od školske 2009/2010. godine počinje sa radom izdvojeno odeljenje muzičke škole u Ražnju, u prostorijama Osnovne škole ''Ivan Vušović'' i to na odsecima: Klavir, Violina, Harmonika i Klarinet. O visokoj stručnosti nastavnog plana govori činjenica da među bivšim i sadašnjim nastavnicima, nekadašnjim đacima škole, ima preko 80 istaknutih pedagoga koji rade širom Srbije, među njima i univerzitetskih profesora i vrsnih instrumentalista sa kojima neprekidna saranja i kontakt doprinose unapređenju nastavnog procesa. Nastava se odvija u tri smene a prostorije škole su na raspolaganju učenicima i za vežbanje u vreme kada se nastava ne izvodi. Škola i Centar za kulturu i umetnost zajednički koriste svečanu salu u kojoj učenici i nastavnici priređuju koncerte, interne i javne časove kao i koncerti povodom poseta brojnih istaknutih instrumentalista i kamernih sastava. U istom prostoru naši učenici često nastupaju pri otvaranju likovnih i drugih izložbi, književnih večeri i brojnih prilika sličnog tipa. Saradnja škole je intezivna i sa svim drugim institucijama lokalnog nivoa, radiom i televizijom, predškolskom ustanovom, Skupštinom opštine Aleksinac a naročito osnovnim školama na teritoriji opštine koja se ogleda u promotivnim koncertima na ustupljenim časovima što doprinosi opštem širenju muzičke kulture čitave sredine. Tradicija saradnje i otvorenosti neguje se u školi dugi niz godina pa je tako kao važan kulturni i društveni element muzička škola 1983. godine učestvovala u bratimljenju grada Aleksinca sa gradom Zagorjem ob Savi u Sloveniji dajući svoj doprinos serijom koncerata u toj sredini. Ta saradnja će u skorijoj budućnosti ponovo oživeti. O veoma dinamičnom nastavnom procesu i takmičarskom duhu koji je ovladaoškolom još u prvom godinom rada svedoče brojne nagrade i priznanja učenika. godine škola redovno učestvuje na svim takmičenjima u organizaciji Republike i to sa zapaženim rezultatima. Pobrojati sve nagrade, priznanja i pohvale gotovo je nemoguće. Posebne zasluge za osnivanje i rad muzičke škole pripadaju Slavoljubu Matejiću bivšem direktoru Radničkog univerziteta u Aleksincu. Vredno je napomenuti da su mnogi profesori i učenici bili osnivači i izvođači u našim orkestrima i ansamblima. Nabrojaćemo neke: “ Vedri zvuci”, Tamburaški orkestar “Neven”, “Smeh i suza”, Gradski hor, Crkveni hor. Muzička škola je dala nesebičan doprinos razvoju kulture Opštine Aleksinac i u svim svečanim prilikama i programskim aktivnostima određenih institucija iz oblasti kulture, pomagala je i oplemenjivala njihove programe muzikom: CZK, Biblioteka, Književni klub, Crveni krst itd. NAZIV ŠKOLE

Osnovnu školu i 4 razreda gimnazije Vladimir R. Đorđević je učio u Aleksincu. Peti i šesti razred gimnazije u Nišu, gde je 1890. završio učiteljsku školu. 23.9.1890. postavljen je za učitelja osnovne škole u Kulini kod Kruševca. Odatle, na poziv Velikog pevačkog društva “Šumatovac” koje nije imalo horovođu, bude premešten 1892. u Aleksinac. Godine 1893. dobijo je odsustvo za Beč radi studija nauke o harmoniji kod profesora Roberta Fuksa na konzervatorijumu. 8.11.1894.god. postaje honorarni učitelj muzike i pevanju u Pirotskoj gimnaziji. 1895. dobija ponovno odsustvo za Beč radi studija na konzervatorijumu nauke o kontrapunktu, opet kod profesora Roberta Fuksa. Tamo ostaje 2 godine 1.11.1897. postavljen je za privremenog učitelja muzike i pevanja. 17.10.1898. godine premešten je za učitelja muzike i pevanja u Mušku učiteljsku školu u Jagodini. Godine 1912. premešten je u Beograd u Treću mušku gimnaziju. 30.10.1919. postavljen je ukazom profesora Treće beogradske gimnazije. 2.9.1924. je penzionisan. Honorarno je predavao teoriju muzike i nauku o harmoniji u Muzičkoj školi “Stanković”. Godine 1927. izabran je jednoglasno za upravnika Muzeja koji je on osnovao 1925. pri muzičkom društvu “Stanković”. 22. juna 1938. umro je u Beogradu i sahranjen na novom velikom groblju.