05/10/2026
MAHAL KITA, TEACHER!
Bago humarap sa klase, kahit puyat ang mata,
May munting ayos munaโโKailangan presentable pa!โ
Kahit gusto nang matulog, ngitiโy isusuot niya,
Ako ang LIPSTICK, unang sandata bago pumasok sa klase niya.
Bago ang โGood morning,โ bago ang tawag sa attendance,
May isang mainit na kasama para sa kaniyang presence.
Isang higop muna bago harapin ang mga eksena,
Ako ang KAPE, pampagising sa g**ong kulang sa pahinga.
Sa balikat ay pasan ang gamit na kailangan,
Libro, papel, modulesโpati kung anu-anong bagay sa paaralan.
Minsan ay mabigat, pero tuloy pa rin ang hakbang,
Ako ang BAG, kasama niya sa bawat araw ng laban.
Kapag may batang nagsabing, โMaโam, hindi ko po kaya,โ
Marahan siyang sasagot, โSubukan mo ulit, kaya mo โyan, bata.โ
Kapag pumalpak ka, โUlitin mo,โ tayo ay sabay,
Ako ang LAPIS, kasabay mong sumusulat ng tagumpay.
Sa bawat letraโt bilang na kailangang ipaliwanag,
Paulit-ulit na sumusulat kahit kamay ay napapagod agad.
Habang dumarami ang aral, katawan koโy nababawasan,
Ako ang CHALK, nauubos man, aral ay naiiwan.
Tahimik lang ako habang klaseโy nagaganap,
May batang nakikinig, may batang nakikipag-usap.
May tawa, may iyak, may biglang sisigaw nang malakas,
Ako ang BLACKBOARD, saksi sa bawat araw na lumilipas.
Kapag may dalawang batang parehong galit,
โMaโam, siya po!โโโHindi, siya po!โ sabay ang reklamoโt pilit.
Konting payo, konting lambing, hanggang tampuhan ay mapatid,
Ako ang GLUE, muling nagdidikit sa pusong nagkagalit.
Kapag oras na ng klase, โFive minutes pa!โ ang hirit,
Ngunit si Teacher ay seryoso: โTime is time, classโwalang saglit!โ
Tuwid ang sukat, tuntunin ay kailangang sundin nang mahigpit,
Ako ang RULER, bantay ng oras at disiplina sa bawat saglit.
Sa umpisaโy banayad ang tinig na maririnig,
โGood morning, class! Please listen,โ sabay ngiting matamis.
Ngunit kapag ang ingay ay ayaw nang tumigilโ
Ako ang SPEAKER: โCLASS!!!โ โ pati kabilang silid ay mapapalingon!
Pagkatapos ng klase, akalaโy tapos na ang gawain,
Ngunit may grades at reports na kailangang tapusin.
โIsa na lang โtoโโpero sampu pa palang susunod na gagawin,
Ako ang KEYBOARD, kasama hanggang mataโy kusang pumikit.
At kapag sahod ay dumating, saglit ang kasiyahan,
Dahil may bills na nakapila, may loan pang kailangang bayaran.
โBakit parang dumaan lang?โ tanong habang nakatingin sa laman,
Ako ang BDO, tahimik na paalala ng susunod na hulugan.
Ngunit kapag tahimik na ang paaralan sa gabi,
Kapag wala nang batang tumatakbo sa bawat tabi,
Saka marahil mararamdaman ni Teacher ang bigat sa sariliโ
Ang pagod na buong araw niyang itinago sa ngiti.
Dahil si Teacher ay hindi lamang boses na malakas,
Hindi lamang kamay na sumusulat hanggang sa mapagod nang lubos.
Hindi lamang taong laging may sagot sa lahat ng orasโ
Si Teacher ay tao rin. Napapagod. Nasasaktan. Nauubusan ng lakas.
May sariling problema na hindi niya ikinukuwento,
May sariling pagod na tinatago sa likod ng biro.
Ngunit kinabukasan, pagpasok sa silid-aralan,
Muli siyang ngingiti na parang walang mabigat na pasan.
At marahil hindi natin nakikita ang lahat ng kaniyang ginawaโ
Ang mga gabing nagtrabaho habang ang ibaโy mahimbing na.
Ang mga araling paulit-ulit niyang ipinaliwanag sa ibaโt ibang paraan,
Dahil ayaw niyang may batang maiwan.
Kaya kung dumating ang araw na tayoโy lumaki,
At ang paaralan ay maging alaala na lamang sa sarili,
Maaaring makalimutan natin ang ilang aral na itinuro niya,
Ngunit sanaโy maalala natin kung paano niya tayo pinaniwala.
Noong sinabi nating, โHindi ko po kaya,โ
May Teacher na nagsabing, โSubukan mo pa.โ
Noong gusto na nating sumuko at umiyak,
May Teacher na nanatili at hindi tayo iniwan.
At balang araw, kapag may sarili na tayong pangarap,
Kapag may pagsubok na tila ayaw tayong paabantehin,
Baka marinig natin sa ating alaala ang isang pamilyar na tinig:
โKaya mo โyan. Tayo ay sabay.โ
At doon natin mauunawaanโ
Na ang lapis na minsang ginamit natin ay napuputol.
Ang chalk na minsang isinulat niya ay nauubos.
Ang kape niyang sandalan ay lumalamig.
Ang bag niyang pasan ay bumibigat.
Ngunit ang pagmamahal ng isang g**o,
kahit gaano katagal ang lumipas,
ay hindi basta nawawala.
Kaya, Teacher, sa lahat ng iyong pagtitiis,
Sa bawat โUlitin mo,โ โKaya mo,โ at โMakinig muna, please,โ
Sa bawat ngiting ibinigay kahit pagod na ang iyong dibdibโ
MAHAL KITA, TEACHER. โค๏ธ
Salamat dahil bago namin natutuhang maniwala sa aming sarili,
ikaw muna ang naniwala para sa amin.
