Magno Martins

นี่คือบทความที่แปลและปรับสำนวนเป็นภาษาไทยในสไตล์นิยายแปล (Web Novel) ที่คนไทยคุ้นเคยครับ โดยจัดหน้าและเว้นบรรทัดให้สั้นกระชับ เพื่อให้อ่านบนหน้าจอมือถือได้ง่ายและสบายตาที่สุดครับ

---

เมื่อสามีรู้ว่าฉันยอมหย่าดีกว่าต้องย้ายไปตั้งรกรากกับเขาที่อเมริกา เขาก็หันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดขาดโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง

ส่วนฉัน... ทำได้เพียงหอบหิ้วตัวเองกลับประเทศบ้านเกิดเพียงลำพัง

วันเวลาผ่านไป เขาเกิดนึกเสียใจและพยายามยื่นเรื่องขอคืนสัญชาติเพื่อกลับมา

แต่กว่าจะรู้ตัวก็สายไปเสียแล้ว... เพราะไม่ว่าเขาจะยื่นคำร้องไปกี่ครั้ง ผลลัพธ์ที่ได้กลับว่างเปล่า

ไม่มีครั้งไหนเลย... ที่ความหวังของเขาจะกลายเป็นจริง

**1**

สมัยที่ยังเรียนอยู่อังกฤษ ฉันกับสามีเคยตกลงกันไว้ว่า เรียนจบเมื่อไหร่เราจะกลับไปสร้างอนาคตที่บ้านเกิดด้วยกัน

ดังนั้น ทันทีที่วิทยานิพนธ์ปริญญาเอกผ่านการอนุมัติ ฉันจึงรีบติดต่อไปยังสถาบันวิจัยในประเทศเพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับทันที

ทว่าลับหลังฉัน... **'กู้เฉินโจว'** กลับแอบไปเซ็นสัญญากับมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในอเมริกาเสียอย่างนั้น

**'เจียงฉี'** เพื่อนของเขาพยายามเกลี้ยกล่อม

"เฉินโจว นายจะย้ายไปอยู่อเมริกาเพียงเพราะ 'หลินเสวี่ย' อยู่ที่นั่นไม่ได้นะ"

"นายสัญญากับภรรยาไว้แล้วนี่ว่าเรียนจบจะกลับประเทศด้วยกัน"

"นายทำแบบนี้... ไม่กลัวเธอเสียใจหรือไง?"

กู้เฉินโจวหัวเราะเบาๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่ยี่หระ

"ฉินซวงน่ะรักฉันจะตาย มีแค่ฉันคนเดียวในใจ"

"ต่อให้เธอรู้ว่าฉันจะย้ายไปอเมริกา..."

"...เธอก็ต้องเต็มใจตามฉันไปอยู่ดีนั่นแหละ"

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู และรับฟังบทสนทนาดังกล่าวอย่างเงียบงัน

เจียงฉียังคงพยายามเตือนสติ
"แต่พวกนายเป็นสามีภรรยากันนะ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังไงก็ต้องปรึกษากันก่อนสิ"

กู้เฉินโจวขมวดคิ้ว
"มีอะไรต้องปรึกษา? ขืนบอกไปก็ต้องทะเลาะกัน สงครามเย็นใส่กัน ก็อีหรอบเดิมนั่นแหละ น่ารำคาญจะตายชัก"

"ฉันคิดมาดีแล้ว รอพาสปอร์ตทางอเมริกาเรียบร้อยเมื่อไหร่ ฉันก็จะบินไปทันที"

"ถึงตอนนั้นฉันก็กลายเป็นพลเมืองอเมริกันไปแล้ว ต่อให้เธอไม่อยากไปก็ต้องไป"

"หรือเธอจะยอมทนใช้ชีวิตคู่แบบผัวเมียอยู่กันคนละประเทศล่ะ?"

เจียงฉีถามด้วยความไม่เข้าใจ
"เฉินโจว ทำไมนายถึงดึงดันจะไปอเมริกาให้ได้? สรุปว่าเพราะอยากได้สัญชาติ... หรือเพราะหลินเสวี่ยกันแน่?"

กู้เฉินโจวถอนหายใจแผ่วเบา
"หลินเสวี่ยอยู่ตัวคนเดียวที่อเมริกา ฉันปล่อยวางไม่ได้จริงๆ"

"แล้วฉินซวงล่ะ?"

"เธอน่ะเหรอ... เมื่อก่อนตอนอยู่กับฉัน ขนาดสาขาดาราศาสตร์ฟิสิกส์ที่เธอรักที่สุด เธอยังยอมทิ้งมันมาได้เลย"

"ตอนนี้ฉันก็แค่เปลี่ยนที่ทำงานไปอยู่อเมริกา... เธอไม่มีปัญหาอะไรหรอก"

น้ำเสียงตอนที่เขาพูดประโยคเหล่านั้นช่างหนักแน่นและมั่นใจ ราวกับว่าทุกอย่างมันสมควรจะเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว

ราวกับว่าฉันเป็นเพียงของตาย เป็นเพียงสิ่งที่ต้องคอยพึ่งพาและติดตามเขาไปทุกหนทุกแห่ง ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนก็ตาม

เจียงฉีมองเขาด้วยความคลางแคลงใจ
"พูดความจริงมาเถอะ นายยังชอบหลินเสวี่ยอยู่ใช่ไหม?"

กู้เฉินโจวเม้มปากแน่น ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวอยู่นานแสนนาน

กระทั่งเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงค่อยๆ เอ่ยปาก
"ก็ไม่ได้ถึงขั้นเรียกว่าชอบหรอก ฉันก็แค่... ทนเห็นเธอตกระกำลำบากไม่ได้ก็เท่านั้น"

เจียงฉีแค่นหัวเราะเย็นชา
"ถ้าอย่างนั้น ภรรยาอย่างฉินซวงล่ะ... สำหรับนายแล้ว เธอเป็นตัวอะไรกันแน่?"

ฉันเงยหน้าขึ้น เบิกตากว้าง พยายามอย่างหนักที่จะกลั้นหยดน้ำตาไม่ให้รินไหล

นั่นสิ... สำหรับเขาแล้ว ฉันเป็นอะไรกันแน่?

กู้เฉินโจวถอนหายใจอีกครั้ง
"ฉินซวงคือคนที่เหมาะสมจะแต่งงานด้วยที่สุด"

"ฉันยอมรับนะ... ในฐานะภรรยา เธอทำหน้าที่ได้ดีมากจริงๆ"

หึ... *คนที่เหมาะสมจะแต่งงานด้วยที่สุด* งั้นเหรอ?

เพียงเพราะฉันยอมลงให้เขาทุกเรื่อง เพียงเพราะฉันจัดการเรื่องเรียนของตัวเองได้ แถมยังคอยดูแลปรนนิบัติชีวิตของเขาได้อย่างไร้ที่ติอย่างนั้นสินะ?

ใช่... ฉันคือภรรยาของเขา

แต่ไม่ใช่คนที่เขารัก... และยิ่งไม่ใช่คนที่เขาอยากจะแต่งงานด้วยจากใจจริง

เจียงฉียังคงพยายามเตือนสติอย่างใจเย็น
"เฉินโจว นายแต่งงานแล้วนะ"

"ในเมื่อนายเลือกฉินซวง นายก็ควรจะซื่อสัตย์และดูแลเธอให้ดี"

"ความซื่อสัตย์คือเส้นขอบเขตต่ำสุดของการใช้ชีวิตคู่ ถ้านายยังเหยียบเรือสองแคมแบบนี้ ระวังเถอะ... สุดท้ายนายจะไม่เหลือใครเลย"

กู้เฉินโจวส่ายหน้าอย่างมั่นใจ
"เจียงฉี นายนี่ไม่เข้าใจผู้หญิงเอาซะเลย"

"เราต้องทำให้พวกเธอรู้สึกไม่ปลอดภัย ต้องทำให้รู้สึกว่าอาจจะเสียเราไปได้ทุกเมื่อ"

"ทำแบบนี้... พวกเธอถึงจะยิ่งพึ่งพาเรา และยิ่งเชื่อฟังเราไงล่ะ"

เขาจิบกาแฟอึกหนึ่งก่อนจะพูดต่อ
"ฉินซวงเป็นคนดีมาก มุ่งมั่นแต่งานวิจัย ดูแลเอาใจใส่คนอื่นเก่ง แถมยังรู้จักโอนอ่อนผ่อนตาม"

"ถือเป็นต้นแบบของภรรยาที่สมบูรณ์แบบเลยล่ะ"

"แต่ใช้ชีวิตแบบนี้ไปนานๆ มันก็อดรู้สึกจืดชืดน่าเบื่อไม่ได้หรอก"

"แต่หลินเสวี่ยไม่เหมือนกัน"

"เธอรู้จักออดอ้อน รู้จักมองฉันด้วยสายตาชื่นชมหลงใหล"

"เธอมีความโรแมนติก และรู้ว่าทำยังไงฉันถึงจะมีความสุข"

"เวลาอยู่กับเธอ ฉันถึงจะรู้สึกว่าตัวเองมีชีวิตชีวา รู้สึกถึงพลังชีวิตที่พลุ่งพล่านในตัวเองจริงๆ"

เจียงฉีสวนกลับทันควัน
"ตอนที่เรามาเรียนอังกฤษด้วยกันเมื่อปีก่อนๆ"

"เราสัญญากันไว้ไม่ใช่เหรอว่าเรียนจบแล้วจะกลับไปทำประโยชน์ให้บ้านเกิด?"

"ตอนนี้... แม้แต่อุดมการณ์นั้น นายก็จะทิ้งมันไปแล้วเหรอ?"

กู้เฉินโจวแค่นหัวเราะ
"ต้องสร้างครอบครัวเล็กๆ ให้รอดก่อนสิ ถึงค่อยไปคิดเรื่องยิ่งใหญ่ระดับชาติ"

"ฉันก็แค่อยากจะจัดการชีวิตตัวเองให้ดีก่อน... มันผิดตรงไหน?"

ฉันทนฟังต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว จึงหันหลังเดินออกจากมหาวิทยาลัยไปเงียบๆ

**2**

ระหว่างทางกลับบ้าน ฉันได้แต่คิดวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

สรุปแล้ว... กู้เฉินโจวกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ครั้งแรกที่ฉันเจอเขา คือในงานพบปะนักเรียนทุนที่เคมบริดจ์

วันนั้นเขายืนกล่าวสุนทรพจน์อยู่บนเวที ทุกถ้อยคำล้วนเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นและไฟฝัน

ตอนท้ายของการบรรยาย เขาปลุกระดมให้นักเรียนนอกอย่างพวกเรากลับไปพัฒนาประเทศหลังเรียนจบ

ให้กลับไปร่วมแรงร่วมใจสร้างบ้านเกิดเมืองนอนของเราด้วยกัน

ตอนนั้น ฉันฟังแล้วเลือดในกายสูบฉีดด้วยความฮึกเหิม และก็เป็นวินาทีนั้นเอง... ที่ฉันเริ่มมีความรู้สึกพิเศษให้กับเขา

หลังจากนั้น เราสองคนก็ตกลงคบหากันอย่างเป็นธรรมชาติ

ฉันเคยคิดว่า... คนสองคนที่มีอุดมการณ์เดียวกัน มองเห็นอนาคตไปในทิศทางเดียวกัน จะต้องจับมือกันเดินไปได้จนสุดปลายทางอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้... ฉันกลับรู้สึกว่า 'กู้เฉินโจว' คนที่เคยเปล่งประกายเจิดจ้าในความทรงจำของฉัน... ได้ตายจากไปแล้ว

รุ่งสาง เสียงเปิดประตูเบาๆ ดังขึ้น

กู้เฉินโจวย่องเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวัง

เมื่อเห็นฉันหลับตาพริ้ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ เขาก็หันหลังเดินออกไปที่ระเบียง

ไม่นานนัก เสียงกระซิบกระซาบพูดคุยโทรศัพท์ก็แว่วเข้ามา

"คุณนี่ช่างรู้วิธีปั่นหัวคนอื่นจริงๆ นะ"

"วางใจเถอะ เรื่องเอกสารทุกอย่าง... ผมจัดการเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว"

ลุงยามแอบยัดกระดาษแผ่นหนึ่งให้ฉัน: "ก่อนแปดโมงเช้าพรุ่งนี้ ห้ามลงไปชั้นใต้ดินเด็ดขาด" จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ฉันถึงได้เข้าใจว่าเขาได้ช่วยชีวิตฉันไว้

คืนนั้นฝนตกหนักไม่ขาดสาย ฉันอยู่ทำโอทีที่บริษัทจนเกือบสว่างถึงได้กลับ

ตรงหน้าประตู ลุงยามยืนแอบอยู่ในสายฝน เสื้อผ้าเปียกโชก ตัวสั่นสะท้านด้วยความหนาว ฉันเห็นเข้าก็สงสาร เลยถือโอกาสชวนขึ้นรถกลับด้วยกัน

ตอนกำลังจะลงจากรถ ลุงก็ยัดกระดาษเปียกยุ่ยแผ่นหนึ่งใส่มือฉัน

บนกระดาษมีลายมือโย้เย้เขียนไว้ว่า:

"ก่อนแปดโมงเช้าพรุ่งนี้ ห้ามลงไปลานจอดรถชั้นใต้ดินเด็ดขาด"

ตอนนั้นฉันคิดแค่ว่าลุงแกคงเมาจนพูดจาเลอะเทอะ

กระทั่งเช้าวันต่อมา...

กลุ่มแชตของบริษัทก็เกิดความวุ่นวายขึ้นกะทันหัน

**01**

สายฝนกระหน่ำลงบนกระจกหน้ารถจนกลายเป็นแผ่นฝ้าขาว โหมดปัดน้ำฝนทำงานอย่างต่อเนื่อง แต่ถนนข้างหน้าก็ยังคงพร่ามัวเหมือนมีหมอกปกคลุม

ตอนที่ฉันออกจากบริษัท นาฬิกาบอกเวลาตีหนึ่งยี่สิบนาทีแล้ว

อาคารสำนักงานข้างหลังแทบจะปิดไฟจนมืดสนิท ในความมืดมิดอันเข้มข้น มีเพียงชั้นสามเท่านั้นที่มีแสงไฟดวงเล็กๆ ส่องสว่างอยู่

นั่นคือไฟดวงที่ฉันเพิ่งปิดไปเมื่อไม่นานมานี้นี่เอง

ตรงหน้าป้อมยาม มีร่างหนึ่งยืนนิ่งอยู่

ลุงหม่านั่นเอง

เขาเป็น รปภ. ของบริษัทเรา อายุห้าสิบกว่าแล้ว ปกติเป็นคนพูดน้อย เจอหน้าใครก็ทำเพียงพยักหน้ารับอย่างเงียบๆ

คืนนั้นเขาไม่มีร่ม

สายฝนไหลเป็นทางจากปีกหมวกลงมาตามใบหน้า ขากางเกงแนบติดกับปลอกขา ร่างกายที่ผอมแห้งสั่นเทาเป็นระยะ

ฉันขับรถไปหยุดที่หน้าประตูแล้วลดกระจกลง

"ดึกขนาดนี้แล้ว ลุงหม่ายังไม่กลับอีกเหรอคะ?"

ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขามัวซัว ราวกับคนที่ถูกสูบวิญญาณออกไปจนหมด

"คุณเหงียน..." เสียงของเขาแหบแห้งจนแทบจะพร่าหายไป "คุณ... จะกลับไปทางหนานเฉิงใช่ไหม?"

บ้านของฉันอยู่หนานเฉิง ลุงหม่าก็อาศัยอยู่ในแฟลตเก่าๆ แถบนั้นเหมือนกัน

เมื่อเห็นฝนยังคงตกหนักอยู่ข้างนอก ฉันจึงรีบพูดว่า "ลุงขึ้นรถมาสิคะ ทางเดียวกัน เดี๋ยวหนูแวะไปส่ง"

แต่เขายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หยดน้ำไหลลื่นลงมาตามรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าของเขาทีละหยด เขาหันหน้าไปมองทางอาคารบริษัท

ฉันมองตามไปโดยสัญชาตญาณ อาคารทั้งหลังมืดมิด มีเพียงแสงไฟสีเหลืองตรงทางลงชั้นใต้ดินที่ยังคงส่องสว่างอย่างริบหรี่ ลมหนาวพัดผ่าน หลอดไฟดวงนั้นพลันกระพริบติดๆ ดับๆ อยู่สองสามครั้ง

ถึงตอนนี้เอง ลุงหม่าถึงยอมดึงประตูหลังเปิดแล้วแทรกตัวเข้ามานั่งในรถ

เพียงชั่วครู่ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นน้ำฝนก็ตลบอบอวลไปทั่วห้องโดยสาร ฉันหยิบกระดาษทิชชู่ออกมากระปุกหนึ่งยื่นไปทางด้านหลัง "ลุงเช็ดตัวหน่อยค่ะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา"

เขาไม่รับ สองมือของเขายังคงกำแน่นวางไว้บนหัวเข่า กำแน่นเสียจนข้อกระดูกเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด

ฉันมองเขาผ่านกระจกมองหลัง "ลุงหม่า ลุงรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ?"

ริมฝีปากของเขาสั่นระริก "เปล่า"

รถวิ่งไปได้ยังไม่ทันถึงสามร้อยเมตร จู่ๆ เขาก็เอ่ยถามขึ้น "คุณเหงียน... พรุ่งนี้เช้าคุณยังต้องมาบริษัทอีกไหม?"

"มาสิคะ แปดโมงครึ่งหนูมีประชุม"

เขานิ่งเงียบไป นอกรถ เสียงฝนยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ฉันฝืนยิ้ม หวังจะผ่อนคลายบรรยากาศที่ตึงเครียด "มีอะไรเหรอคะลุง? บริษัทจะตรวจเซฟตี้เรื่องอัคคีภัยอีกแล้วเหรอ?"

เขาไม่ได้ยิ้มตอบเลยแม้แต่น้อย ในกระจกมองหลัง ใบหน้าของเขาขาวซีดอย่างน่าประหลาด

ครู่ใหญ่ๆ ต่อมา เขาถึงเอ่ยเสียงเบาหวิว "คุณ... อย่ามาเช้าเกินไปนะ"

มือของฉันที่จับพวงมาลัยอยู่พลันชะงักกึก "ลุงหมายความว่ายังไงคะ?"

เขาหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง "ไม่มีอะไรหรอก"

หลังจากนั้นตลอดทาง เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกเลยสักคำ

ฉันจอดรถตรงปากซอยใกล้ตลาดหนานเฉียว เขตชุมชนเก่าที่อยู่อาศัยของเขาแคบเกินกว่าจะขับรถเข้าไปได้

ลุงหม่าเปิดประตูลงจากรถ ครึ่งตัวก้าวออกไปสัมผัสสายฝนแล้ว แต่แล้วเขากลับเหลียวหลังกลับมาอย่างกะทันหัน เขาเดินตรงมาที่ข้างประตูฝั่งคนขับ

ฉันลดกระจกลง สายฝนสาดเข้ามาทันที ทำเอาแขนเสื้อฉันเปียกชื้น

เขายัดบางอย่างเข้ามาในฝ่ามือของฉัน มันทั้งเย็นและชื้น อ่อนนุ่ม เหมือนกับถูกเขากำซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อมาเป็นเวลานานมากแล้ว

"คุณเหงียน" เขามองหน้าฉัน "ก่อนแปดโมงเช้าพรุ่งนี้... อย่าลงไปชั้นใต้ดิน B2 เด็ดขาดนะ"

ฉันอึ้งไป "ชั้นใต้ดิน B2 เหรอคะ?"

เขาไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม พูดจบ เขาก็หันหลังเดินตรงหายเข้าสายฝนไปทันที

"ลุงหม่า!" ฉันส่งเสียงตะโกนเรียกตามหลัง

แต่เขากลับยิ่งก้าวเท้าเร็วขึ้น ไฟตรงหน้าประตูชุมชนเสียเกือบหมด แผ่นหลังของเขาจึงถูกสายฝนกลืนกินหายไปในเวลาอันรวดเร็ว

ฉันก้มลงมองเศษกระดาษในมือ มันเปียกชื้นจนเปื่อยยุ่ย รอยลายมือขีดเขียนขยุกขยิกอย่างสั่นเทา: *“ก่อนแปดโมงเช้าพรุ่งนี้ ห้ามลงไปชั้นใต้ดิน B2”*

ฉันจ้องมองข้อความนั้นอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา ลุงหม่าคงจะเมาจริงๆ แน่ๆ ชั้นใต้ดิน B2 ของบริษัทก็เป็นแค่อย่างมากก็แค่ลานจอดรถ นอกจากรถยนต์แล้ว มันจะมีอะไรอย่างอื่นได้อีกกันล่ะ?

ฉันยัดเศษกระดาษแผ่นนั้นลงในช่องเก็บของฝั่งคนนั่งข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจ แล้วขับรถกลับบ้าน

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ตอนที่ฉันนอนลงบนเตียงก็เป็นเวลาตีสองกว่าแล้ว จู่ๆ โทรศัพท์ก็สั่นแจ้งเตือน มาจากกลุ่มไลน์ฝ่ายบริหารของบริษัท

ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ:

"แปดโมงเช้าพรุ่งนี้ ขอให้พนักงานทุกคนพร้อมกันที่ชั้นใต้ดิน B2 เพื่อร่วมมือกับฝ่ายบริหารอาคารในการลงทะเบียนที่จอดรถ"

ผู้ส่งข้อความคือหัวหน้าฝ่ายบริหาร—เหมียวหุย

ฉันจ้องมองหน้าจอตาไม่ป้าย...

ฉันโกหกแม่สามีและคนทั้งบ้านมาตลอดสามปีว่าฉันเป็นคนทำอาหารจานโปรดที่วรเมธทานเป็นประจำ

ความจริงคืออาหารเหล่านั้นส่งตรงมาจากคอนโดเก่าของแฟนเก่าเขาต่างหาก

ฉันชื่อกานต์ธิดา บุญนาคเจริญ

อายุ 28 ปี ทำงานเป็นฝ่ายบัญชีในบริษัทโฆษณาย่านรัชดาภิเษก

ที่บ้านใครๆ ก็ชมว่าฉันเป็นสะใภ้ที่แสนดีและดูแลเอาใจใส่สามีไม่ขาดตกบกพร่อง

มือของแม่สามีที่กำลังถือจานเปล่าชะงักลงกลางอากาศ

เสียงช้อนส้อมที่กระทบกันบนโต๊ะอาหารเงียบสนิทลงทันที

วรเมธที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอสมาร์ทโฟน

เขายังคงพิมพ์ข้อความตอบโต้กับใครบางคนด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก

นิ้วของเขากดรัวๆ ลงบนหน้าจออย่างไม่มีทีท่าว่าจะสนใจบรรยากาศที่ตึงเครียดบนโต๊ะ

แม่สามีวางจานลงอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง

สายตาของผู้หญิงวัย 60 ปีที่เคารพกติกาของครอบครัวมาตลอดชีวิตจ้องเขม็งมาที่ฉัน

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่าความเงียบในบ้านหลังใหญ่ย่านรัชดาภิเษกนี้มันน่าอึดอัดเกินไป

กลิ่นหอมของแกงมัสมั่นไก่ในถ้วยเริ่มกลายเป็นกลิ่นที่ทำให้ฉันรู้สึกมวนท้องอย่างประหลาด

วรเมธขยับตัวลุกขึ้นยืนโดยไม่กล่าวลาแม้แต่คำเดียว

เขาสวมเสื้อสูทตัวนอกแล้วเดินตรงไปที่ประตูบ้าน

เสียงสตาร์ทรถยนต์ดังแว่วเข้ามาในบ้านก่อนที่แสงไฟหน้ารถจะสาดผ่านกระจกบานใหญ่

นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นทุกเย็นวันศุกร์

วรเมธไม่ได้ไปทำงานล่วงเวลาอย่างที่เขาบอกแม่สามี

เขากำลังเดินทางไปหาใครบางคนที่คุ้นเคย

ฉันไม่ได้มีความสุขกับการที่ต้องคอยจัดเตรียมอาหารและทำหน้าที่ภรรยาที่สมบูรณ์แบบนี้เลย

แต่ฉันทนทำไปเพราะหวังว่าสักวันความดีจะชนะใจเขา

วันนี้ในกระเป๋าถือของฉันมีใบรายงานผลจากโรงพยาบาล

แผ่นกระดาษที่บอกว่าฉันกำลังจะมีน้อง

ฉันกอดมันไว้แน่นภายใต้เสื้อคลุมตัวใหญ่

ตั้งใจว่าคืนนี้จะบอกเขาเพื่อให้เขากลับมาโฟกัสกับครอบครัวของเราเสียที

เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นขัดจังหวะความคิด

แม่บ้านวิ่งออกไปเปิดประตู ก่อนจะเดินกลับเข้ามาพร้อมกับกล่องของขวัญขนาดกลาง

"ของคุณกานต์ธิดาค่ะ มีคนฝากมาวางไว้ที่หน้าประตู"

ฉันรับกล่องนั้นมาด้วยความแปลกใจ

บนกล่องไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงลายมือที่เขียนด้วยปากกาสีน้ำเงินเข้ม

ฉันก้าวเท้าเดินขึ้นไปที่ห้องนอนชั้นสองเพื่อแกะกล่อง

มือของฉันสั่นเทาขณะที่ค่อยๆ เปิดฝากล่องออก

ของข้างในไม่ใช่เครื่องประดับหรือน้ำหอมอย่างที่คาดไว้

แต่มันคือกุญแจสำรองหนึ่งดอกที่ติดป้ายแท็กชื่อคอนโดที่ฉันรู้จักดี

คอนโดที่วรเมธเคยพาสามีเก่าของแฟนเขาไปเช่าอยู่เมื่อหลายปีก่อน

กล่องพัสดุชิ้นนี้เป็นสัญญาณอะไรกันแน่

วรเมธจงใจส่งของสิ่งนี้มาให้ฉันเพื่ออะไร

หรือว่าเขาต้องการจะบอกให้ฉันรู้ว่าเขารู้ตัวแล้วว่าใครเป็นคนทำอาหารที่เขาทานตลอดมา

ฉันตัดสินใจคว้าเสื้อโค้ทตัวยาวแล้วรีบขับรถออกจากบ้านทันที

จุดหมายปลายทางคือคอนโดที่ปรากฏบนแท็กกุญแจ

หัวใจของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อนึกถึงลูกน้อยในท้อง

ฉันขับรถผ่านสี่แยกรัชดาที่เต็มไปด้วยแสงไฟ

ความรู้สึกแปลกประหลาดเกาะกุมจิตใจเมื่อมองเห็นรถของวรเมธจอดสนิทอยู่ที่ชั้นใต้ดิน

เขามาถึงที่นี่ก่อนฉันนานแล้ว

ฉันเดินเงียบๆ ขึ้นไปยังชั้นที่ระบุบนกุญแจ

ประตูห้องเลขที่ 402 แง้มเปิดเอาไว้เล็กน้อย

เสียงพูดคุยแว่วออกมาจากด้านในห้อง

ฉันยืนหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าประตู ห้องนี้ไม่ได้มีแค่เสียงของวรเมธเท่านั้น

มีเสียงผู้หญิงอีกคนที่ฉันคุ้นเคยดีเป็นคนตอบรับ

ฉันผลักประตูห้องให้กว้างออกเพียงพอที่จะมองเห็นเหตุการณ์ข้างใน

ห้องโถงกว้างมีแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้น

วรเมธยืนหันหลังให้ประตู มือของเขากำลังถือแผ่นเอกสารบางอย่างไว้

ส่วนผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือคนที่เขายังคงไม่เคยลืม

นันทิชาในชุดนอนผ้าไหมสีขาวกำลังโน้มตัวลงไปดูเอกสารในมือของเขา

วรเมธวางเอกสารใบนั้นลงบนโต๊ะกลางห้อง

มันเป็นเอกสารที่มีตราประทับของสำนักงานกฎหมายชั้นนำในกรุงเทพฯ

หัวกระดาษพิมพ์ชัดเจนว่าเป็นหนังสือสัญญาหย่า

นันทิชายิ้มบางๆ แล้วเอื้อมมือไปแตะแขนของวรเมธอย่างสนิทสนม

สายตาของเขามองไปที่เธอด้วยความรักที่ฉันไม่เคยได้รับมาตลอดชีวิตคู่

ฉันอยากจะก้าวเข้าไปหยุดความเจ็บปวดนี้ แต่ขากลับก้าวไม่ออก

ในจังหวะนั้นเอง นันทิชาก็หันมามองเห็นฉันที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าพอดี

มือของเธอที่จับแขนวรเมธอยู่นั้นชะงักไป

วรเมธหันกลับมาตามสายตาของเธอ

ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นฉันยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับใบหน้าที่มีคราบน้ำตา

บนโต๊ะกลางห้องนอกจากหนังสือสัญญาหย่าแล้ว ยังมีของอีกสิ่งหนึ่งวางอยู่

มันเป็นเข็มกลัดโบราณที่แม่สามีเคยให้ฉันไว้เป็นของขวัญแต่งงาน

เข็มกลัดชิ้นนั้นวางอยู่ข้างๆ แก้วไวน์ที่มีรอยลิปสติกสีแดงสดประทับอยู่บนขอบแก้ว

ฉันจ้องมองสิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะนั้นด้วยความว่างเปล่า

อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อไหมคะ? กดไลค์แล้วคอมเมนต์คำว่า YES ด้านล่างนะคะ

📖 เรื่องราวเล่าต่อในคอมเมนต์แรก 👇

"เซ็นตรงนี้ซะ แล้วคุณจะไปรับเธอกลับมาอยู่ที่บ้านหลังนี้เลยก็ไม่มีใครว่า"
ฉันดันแฟ้มเอกสารปกสีน้ำเงินเข้มเลื่อนข้ามโต๊ะกระจกไปตรงหน้าเขา
ปลายปากกามองบลังก์ในมือของปัณณวัฒน์ชะงักกึก
เงาสะท้อนบนผิวกระจกโต๊ะทำงานสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงกดข้อมือของเขา
ไม่มีเสียงโวยวายเหมือนทุกครั้งที่เราทะเลาะกันเรื่องผู้หญิงคนนั้น

ฉันชื่อดวงกมล อายุสามสิบสองปี
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันใช้ชีวิตในฐานะภรรยาผู้แสนดีของทายาทธุรกิจนำเข้ารถยนต์ย่านเอกมัย
ฉันทิ้งหน้าที่การงานในหน่วยข่าวกรองพิเศษ ยอมเก็บพับเครื่องแบบและทักษะทุกอย่างลงกล่อง
เพียงเพื่อมาทำหน้าที่แม่บ้านที่คอยชงกาแฟและรอเขากลับบ้านดึกดื่น
คนรอบตัวมักบอกว่าฉันเป็นผู้หญิงใจเย็นและมีความอดทนสูงส่ง
แต่พวกเขาไม่รู้หรอกว่า ความอดทนของฉันมันถูกใช้จนหมดเกลี้ยงไปตั้งแต่เดือนที่แล้ว

เครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่งเสียงครางเบาๆ ทำให้อากาศเย็นเยียบจนบาดผิว
สัญชาตญาณเก่าๆ ของฉันบอกว่า พื้นที่ตรงนี้ไม่ได้เป็นของฉันอีกต่อไป

"คุณจะเอาแบบนี้จริงๆ ใช่ไหม" ปัณณวัฒน์เงยหน้าขึ้นมามองฉัน
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด มากกว่าความรู้สึกผิด
"อัมพิกาแค่กำลังลำบาก เธอตัวคนเดียว ผมทิ้งเธอไม่ได้"
เขาเอ่ยชื่อผู้หญิงคนนั้นออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำ
ผู้หญิงอายุยี่สิบแปดปี อดีตพนักงานต้อนรับที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่คอนโดที่เราซื้อไว้เก็งกำไร
"ฉันเข้าใจค่ะ" ฉันตอบเสียงเรียบ
ไม่มีน้ำตา ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีคำด่าทอเหมือนเมื่อสองปีก่อน
ฉันกวาดสายตามองไปที่ข้อมือซ้ายของเขา
นาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์เรือนที่ฉันซื้อให้วันครบรอบแต่งงานหายไปแล้ว

มันถูกแทนที่ด้วยสายสิญจน์เส้นเล็กสีแดงที่ด้ายเริ่มหลุดลุ่ย

บ่ายวันนั้น ฉันเดินกลับมาที่ห้องนอนเล็กชั้นสองของบ้าน
ห้องที่ผนังถูกทาด้วยสีฟ้าอ่อน มีโมบายรูปก้อนเมฆแขวนอยู่ริมหน้าต่าง
เตียงไม้ขนาดเล็กที่มุมห้องถูกคลุมด้วยผ้าคลุมสีขาวสะอาดตา
ฉันยืนมองพื้นที่ว่างเปล่าตรงนั้นด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่ายิ่งกว่า
วันที่ฉันต้องเรียกรถพยาบาลด่วนกลางดึกเมื่อสามสัปดาห์ก่อน
ฉันพยายามโทรหาปัณณวัฒน์ผ่านแอปพลิเคชันไลน์ถึงสิบแปดสาย
แต่เขาไม่กดรับ
เพราะเขากำลังขับรถฝ่าพายุไปรับอัมพิกาที่รถเสียอยู่ต่างจังหวัด
ผลลัพธ์ของคืนนั้นคือเตียงไม้เล็กๆ ในห้องนี้จะไม่มีวันได้ใช้งานอีกตลอดกาล
ฉันเอื้อมมือไปเก็บรองเท้าถักไหมพรมคู่จิ๋วลงในลังกระดาษ ปิดฝา และซีลด้วยเทปกาวแน่นหนา

ของบางอย่างแตกสลายเกินกว่าจะประกอบกลับคืนได้

ฉันเดินลงมาที่ชั้นล่าง กลิ่นกาแฟคั่วบดที่ฉันชงไว้เมื่อเช้ายังคงลอยจางๆ ในอากาศ
เสียงรถตู้ของเขาแล่นเข้ามาจอดที่ลานจอดรถหน้าบ้าน
ปกติฉันจะรีบวิ่งลงไปเปิดประตู รับกระเป๋าเอกสาร และเตรียมน้ำเย็นๆ ไว้ให้
แต่วันนี้ฉันแค่นั่งนิ่งๆ อยู่บนโซฟาหนังสีน้ำตาลในห้องนั่งเล่น
ในมือของฉันถือโทรศัพท์ที่เพิ่งโอนเงินก้อนสุดท้ายออกจากบัญชีร่วมของธนาคารกสิกรไทย
ปัณณวัฒน์เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับถุงกระดาษจากร้านขนมชื่อดัง
"ดวงกมล ผมซื้อของชอบมาฝาก"
เขายิ้มกว้าง เหมือนเรื่องเอกสารบนโต๊ะเมื่อเช้าเป็นแค่การเรียกร้องความสนใจ
เขาคงคิดว่าฉันจะใจอ่อนเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา
เขาชินกับการที่ฉันโกรธ ร้องไห้ แล้วก็ให้อภัยเมื่อเขาซื้อของมาง้อ
เขาไม่เคยรู้เลยว่า สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ผู้หญิงที่กำลังอาละวาด
แต่เป็นผู้หญิงที่หยุดคาดหวังในตัวเขาโดยสิ้นเชิง

หน้าจอโทรศัพท์ของฉันสว่างวาบขึ้นมาพร้อมรหัสตัวเลขเจ็ดหลัก

ฉันเปิดอ่านข้อความสั้นๆ จากช่องทางติดต่อลับที่ไม่ได้ใช้งานมานานหลายปี
'รหัสปฏิบัติการล่าจิ้งจอก อนุมัติแล้ว ยืนยันการเข้าร่วมภายในหนึ่งชั่วโมง'
สิบปี
นั่นคือระยะเวลาขั้นต่ำที่ฉันจะต้องลบตัวตนออกไปจากระบบทั้งหมด
จะไม่มีชื่อดวงกมลในฐานข้อมูลทะเบียนราษฎร์
ไม่มีภรรยาของปัณณวัฒน์ที่คอยนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร
ไม่มีผู้หญิงที่น่าสงสารคนนั้นอีกต่อไป
"เย็นนี้เราไปกินข้าวร้านประจำกันไหม" เสียงของเขายังคงร่าเริง
เขาวางถุงขนมลงบนโต๊ะกระจก แล้วเดินเข้ามากอดฉันจากด้านหลัง
กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่คอเสื้อของเขายังคงตีรวนขึ้นมาแตะจมูก
แต่แปลกที่ครั้งนี้ หัวใจของฉันไม่ได้เต้นแรงด้วยความเจ็บปวดอีกแล้ว
มันนิ่งสนิท เหมือนเครื่องจักรที่ถูกถอดปลั๊กออก
ฉันเบี่ยงตัวออกจากการสวมกอดของเขาอย่างนุ่มนวล
"คุณไปเถอะค่ะ ฉันมีธุระต้องจัดการนิดหน่อย"

ใบเสร็จรับเงินใบเล็กตกลงมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมของเขา

มันเป็นใบเสร็จจากคลินิกฝากครรภ์ย่านสุขุมวิท
วันที่ระบุบนแผ่นกระดาษคือวันเดียวกับที่ฉันนอนมองเพดานสีขาวในห้องฉุกเฉิน
ฉันมองกระดาษใบนั้นนิ่งๆ ไม่มีความโกรธแค้นหลงเหลืออยู่ในดวงตา
ความรู้สึกเดียวที่มีคือความสมเพชตัวเอง และความโล่งใจที่ตัดสินใจจบทุกอย่าง
ฉันก้าวถอยหลังออกห่างจากผู้ชายที่ฉันเคยคิดว่าจะฝากชีวิตไว้ด้วย
ก้าวเดินไปที่ตู้เซฟฝังผนังหลังรูปภาพแต่งงานบานใหญ่ของเรา
ฉันหมุนรหัสผ่านที่เขาไม่เคยรู้
เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับบานเหล็กที่เปิดออก
ปัณณวัฒน์ชะงัก มือของเขายังค้างอยู่ในอากาศ
เขาขมวดคิ้ว มองหน้าฉันสลับกับตู้เซฟที่เขาคิดมาตลอดว่าเป็นแค่ตู้เก็บเครื่องประดับ
ฉันปล่อยให้เขามอง ขณะที่ปลายนิ้วของฉันเลื่อนไปหยิบกระดาษแผ่นเล็กที่อยู่ด้านในสุด
มันไม่ใช่เอกสารเกี่ยวกับธุรกิจครอบครัว หรือโฉนดที่ดิน
แต่เป็นตั๋วเที่ยวเดียวที่ระบุจุดหมายปลายทางไปยังพิกัดที่ไม่มีในแผนที่ทั่วไป
พร้อมกับซองหนังสีดำที่บรรจุบัตรโลหะสลักชื่อรหัสและตราสัญลักษณ์ที่เขาไม่เคยเห็น
สายตาของปัณณวัฒน์เลื่อนมาหยุดที่บัตรโลหะใบนั้น
ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป

อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อไหมคะ? กดไลค์แล้วคอมเมนต์คำว่า YES ด้านล่างนะคะ

📖 เรื่องราวเล่าต่อในคอมเมนต์แรก 👇

"ถึงเวลาที่คุณย่าต้องรับรู้เรื่องระหว่างเราสักที ผมจะไม่ทนปิดบังเรื่องนี้อีกต่อไปแล้ว"

น้ำเสียงของภาคินเข้มและจริงจังจนคนที่ยืนอยู่หลังบานประตูห้องทำงานไม้สักบานใหญ่ชะงักไป

ฉันกำแฟ้มรายงานผลประกอบการไตรมาสล่าสุดของโรงแรมในเครือมั่นคงพาณิชย์ไว้แน่น

มือที่กำลังจะผลักประตูเข้าไปเย็นเฉียบ

ฉันคือจันทร์เพ็ญ ผู้หญิงวัยยี่สิบแปดปีที่ใครๆ ก็บอกว่าโชคดีที่สุดในแจ้งวัฒนะ

รองประธานบริหารฝ่ายปฏิบัติการที่ควบตำแหน่งภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของทายาทคนโตตระกูลมั่นคงพาณิชย์

แต่ตอนนี้ ฉันกำลังยืนฟังคำพิพากษาของตัวเองจากปากผู้ชายที่นอนร่วมเตียงกันมาสามปี

"พี่ภาคินคะ แต่ย่าท่านยังป่วยอยู่นะคะ นภัสสรกลัวว่า..." เสียงหวานใสที่ตอบกลับมาทำให้หัวใจฉันชาวาบ

นภัสสร... ผู้หญิงที่ภาคินบอกว่าแค่แวะมาทักทายในฐานะเพื่อนเก่า

"ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น สร" เสียงเก้าอี้หนังเลื่อนเสียดสีกับพื้นกระเบื้อง "สามปีที่ผ่านมา พี่ทำตามสัญญากับย่าแล้ว การแต่งงานกับจันทร์เพ็ญมันก็แค่หน้าที่ ตอนนี้พี่พร้อมจะคืนอิสระให้เขา และเริ่มชีวิตใหม่กับสร"

แฟ้มในมือฉันแทบจะร่วงลงพื้น

นี่สินะ เหตุผลที่เขาไม่เคยมองฉันด้วยสายตาแบบเดียวกับที่มองนภัสสร

ต่อให้ฉันจะทุ่มเททำงานหามรุ่งหามค่ำ เพื่อปกป้องธุรกิจของครอบครัวเขาจากวิกฤตหลายต่อหลายครั้ง

ในสายตาของภาคิน ฉันก็เป็นได้แค่เบี้ยตัวหนึ่งบนกระดานที่ถูกคุณย่าวางไว้

"แต่จันทร์เพ็ญเขา..."

"เขาต้องการแค่เงินกับตำแหน่งย่าพี่แค่นั้นแหละ" ภาคินตัดบทเสียงแข็ง "พรุ่งนี้พี่จะให้ทนายจัดการเรื่องหย่า"

ฉันค่อยๆ ถอยห่างจากประตูห้องทำงาน

ไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย

น้ำตาของฉันมันแห้งเหือดไปตั้งแต่คืนที่รู้ความจริงบางอย่างเมื่อหกเดือนก่อนแล้ว

ความจริงที่ว่า ต่อให้ฉันจะพยายามแค่ไหน ฉันก็ไม่มีวันเข้าไปแทนที่นภัสสรในใจเขาได้

แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา เพราะสิ่งที่ฉันกำลังปกป้อง ไม่ใช่ความรักของเขา

แต่เป็นบางสิ่งที่สำคัญกว่านั้นมาก

ฉันหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง จัดการเซ็นอนุมัติเอกสารสำคัญสองสามฉบับ

ก่อนจะดึงซองจดหมายสีน้ำตาลที่เตรียมไว้ออกมาจากลิ้นชัก

ข้างในมีใบลาออกที่ระบุวันที่มีผลบังคับใช้คือวันพรุ่งนี้

และ... ทะเบียนสมรสฉบับจริง

ฉันวางซองนั้นทับไว้บนคีย์บอร์ด ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายใบเก่งแล้วเดินออกจากออฟฟิศไปเงียบๆ

ไม่มีใครสังเกตเห็นการจากไปของฉัน

ในบริษัทที่วุ่นวายแห่งนี้ ฉันมักจะเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังเสมอ

เช้าวันรุ่งขึ้น ที่คฤหาสน์ตระกูลมั่นคงพาณิชย์

ภาคินนั่งจิบกาแฟดำอยู่ที่โต๊ะอาหารตัวยาว ใบหน้าหล่อเหลาดูผ่อนคลายกว่าปกติ

เขาคงกำลังคิดถึงอิสระที่กำลังจะได้รับ

"คุณภาคินคะ" เสียงแม่บ้านเก่าแก่ดังขึ้นพร้อมกับถาดเงินในมือ "มีเอกสารส่งด่วนมาจากคุณจันทร์เพ็ญค่ะ"

ภาคินชะงักแก้วกาแฟ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

"จันทร์เพ็ญ? วันนี้เขาไม่ได้เข้าบริษัทเหรอ"

"เห็นป้าสมศรีบอกว่า เธอเก็บของออกจากห้องนอนไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะ"

ความเงียบปกคลุมห้องอาหารกว้างขวาง

ภาคินวางแก้วกาแฟลง หยิบซองเอกสารบนถาดมาเปิดดู

ทันทีที่เห็นทะเบียนสมรสฉบับจริงพร้อมลายเซ็นของฉันในช่อง 'ผู้หย่า' สายตาของเขาก็เบิกกว้าง

"หมายความว่ายังไง" เขาพึมพำกับตัวเอง

ในซองยังมีเอกสารอีกชุดหนึ่ง

มันไม่ใช่ใบลาออก

แต่เป็นสัญญาโอนหุ้นทั้งหมดของโรงแรมสาขาแจ้งวัฒนะ กลับคืนเป็นชื่อของคุณย่า

โดยมีเงื่อนไขแนบท้ายเพียงข้อเดียว

'หุ้นทั้งหมดจะถูกโอนกรรมสิทธิ์โดยสมบูรณ์ ก็ต่อเมื่อนายภาคิน มั่นคงพาณิชย์ หย่าขาดจากนางสาวจันทร์เพ็ญ เลิศวิไล และไม่ได้จดทะเบียนสมรสกับนางสาวนภัสสร ภายในระยะเวลาห้าปี'

มือของภาคินสั่นเทาขณะที่อ่านเงื่อนไขนั้น

เขาเงยหน้าขึ้นมองแม่บ้าน

"ไปตามตัวจันทร์เพ็ญมาเดี๋ยวนี้! ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ไปลากตัวกลับมา!"

แต่คำตอบที่เขาได้รับ กลับทำให้เขาต้องทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง

"คุณจันทร์เพ็ญไม่ได้อยู่ที่คอนโดแล้วค่ะคุณภาคิน และทางบริษัททนายความก็แจ้งว่า เธอไม่ได้ใช้ชื่อ 'จันทร์เพ็ญ เลิศวิไล' ในการทำธุรกรรมใดๆ อีกต่อไป"

ภาคินกำเอกสารในมือแน่น

เขาเพิ่งตระหนักว่า ผู้หญิงที่เขาคิดว่าเป็นแค่ 'หมาก' ตัวหนึ่ง

แท้จริงแล้ว... เธอคือคนที่คุมกระดานทั้งหมดต่างหาก

และตอนนี้ หมากตัวนั้นกำลังเดินเกมในแบบที่เขาคาดไม่ถึง

อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อไหมคะ? กดไลค์แล้วคอมเมนต์คำว่า YES ด้านล่างนะคะ

📖 เรื่องราวเล่าต่อในคอมเมนต์แรก 👇

ตลอดสามร้อยกว่าวันที่ผ่านมา ฉันจงใจแกล้งทำเป็นหูหนวกตาบอด ปล่อยให้สามีกับแม่ของเขาวางแผนบีบให้ฉันหย่าโดยไม่ปริปากพูดหรือโต้ตอบเลยสักครั้งเดียว

เสียงล้อเตียงเข็นของพยาบาลหยุดชะงักอยู่หน้าประตูห้องพักฟื้น

แหวนเพชรเม็ดโตบนนิ้วของคุณนายกานต์ธิดากระทบกับแผ่นรองเขียนสแตนเลสเสียงดังแก๊ก

พยาบาลเวรดึกสองคนรีบก้มหน้าหลบสายตาและถอยร่นออกไปยืนริมกำแพง

ในฐานะผู้ประเมินราคาอัญมณีโบราณย่านรัชดาภิเษก ฉันถูกฝึกให้มองทะลุของปลอมมาตั้งแต่อายุยี่สิบสอง

ฉันสามารถบอกได้ทันทีว่าทับทิมเม็ดไหนผ่านการเผา และเพชรเม็ดไหนมีตำหนิซ่อนอยู่เบื้องหลังเหลี่ยมเจียระไน

แต่ความผิดพลาดเดียวในชีวิตวัยยี่สิบเก้าของฉัน คือการมองไม่ออกว่ารอยยิ้มของวีรภัทรตอนสวมแหวนแต่งงานให้ฉันเมื่อสามปีก่อนมันเป็นของเก๊

พิมพ์ลดา หญิงสาวที่ใครๆ ในวงการประมูลต่างยอมรับ กลับกลายเป็นแค่เครื่องมือผลิตทายาทให้ตระกูลรัตนโชติ

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อของโรงพยาบาลเอกชนผสมกับกลิ่นดอกลิลลี่ราคาแพงที่พับประดับอยู่ในแจกัน มันชวนให้สะอิดสะเอียน

ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศเป่ารดผิวที่เพิ่งเสียเหงื่อจากการคลอดลูกจนชาดิกไปทั้งตัว

แต่ก็ไม่หนาวเหน็บเท่าสายตาเหยียดหยามที่มองตรงมาจากผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่สามี

เอกสารแผ่นบางๆ ถูกโยนลงบนโต๊ะอาหารข้างเตียงผู้ป่วย

วีรภัทรยืนกอดอกอยู่ปลายเตียง ใบหน้าหล่อเหลาที่ฉันเคยหลงรักตอนนี้เรียบตึงไร้ความรู้สึก

"เซ็นซะ" น้ำเสียงของเขาเย็นชา "แม่ต้องการความแน่ใจ"

ฉันเพิ่งคลอดลูกชายได้ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง ร่างกายยังเจ็บระบมแทบขยับไม่ไหว

แต่พวกเขาพุ่งตรงมาที่นี่ พร้อมกับเจ้าหน้าที่ห้องแล็บและชุดเก็บตัวอย่างในมือ

"หมายความว่ายังไงคะ พี่ภัทร" ฉันถามเสียงสั่น พยายามประคองร่างตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง

คุณนายกานต์ธิดาแค่นหัวเราะในลำคอ

"อย่ามาทำเป็นไขสือ ใครๆ ก็รู้ว่าเธอแอบไปพบลูกค้าผู้ชายสองต่อสองบ่อยแค่ไหนช่วงหกเดือนที่ผ่านมา"

"นั่นมันลูกค้าที่เอาของมาประมูลนะคะ!"

"ฉันไม่สน!" หญิงวัยหกสิบกว่าตบโต๊ะดังปัง "ตระกูลรัตนโชติจะไม่ยอมรับเด็กที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาสืบทอดธุรกิจครอบครัวเด็ดขาด"

ฉันหันไปมองหน้าสามี หวังลึกๆ ว่าเขาจะพูดอะไรสักอย่างเพื่อปกป้องเกียรติของฉัน

แต่วีรภัทรกลับเบือนหน้าหนี มองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่

"ทำตามที่แม่บอกเถอะพิม ถ้าเด็กคนนี้เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของฉันจริง เราค่อยมาคุยกันใหม่"

คำพูดนั้นเหมือนเข็มแหลมที่ทิ่มแทงเข้ากลางอก ทะลวงความเชื่อใจทั้งหมดจนไม่เหลือชิ้นดี

กระดาษบนโต๊ะคือใบยินยอมให้ตรวจดีเอ็นเอของทารกแรกเกิด

ฉันมองหน้าลูกน้อยที่เพิ่งหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมแขน

นิ้วเล็กๆ ของเขากำชายเสื้อชุดคนไข้ของฉันไว้แน่น

มุมปากของลูกมีรอยบุ๋มเล็กๆ ซึ่งฉันจำได้ดีว่ามันไม่เหมือนใครในบ้านหลังนั้นเลย

มือที่สั่นเทาของฉันเอื้อมไปหยิบปากกาบนโต๊ะ

ฉันจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ เซ็นชื่อตัวเองลงไปอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่เจ้าหน้าที่เก็บตัวอย่างจากกระพุ้งแก้มของลูกเสร็จและเดินออกจากห้องไป ฉันดึงสายน้ำเกลือออกจากหลังมือตัวเอง

รอยแดงปรากฏขึ้นพร้อมกับความแสบจี๊ด แต่ฉันไม่สนใจ

"จะทำอะไร" วีรภัทรขมวดคิ้ว เมื่อเห็นฉันเปิดตู้เสื้อผ้า

ฉันกวาดของใช้ส่วนตัวลงกระเป๋าใบเล็ก รวบตัวลูกชายขึ้นอุ้มแนบอกพร้อมผ้าห่อตัว

"ในเมื่อพวกคุณรังเกียจพวกเรานัก ฉันก็จะไป"

"เดี๋ยวสิพิมพ์ลดา นี่เธอจะบ้าหรือไง เพิ่งคลอดนะ!"

ฉันเดินผ่านหน้าเขาไปโดยไม่หยุดมอง

"ถ้าผลตรวจออกมาเมื่อไหร่ ไม่ต้องส่งมาให้ฉันดูนะ เพราะตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป เด็กคนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับพวกคุณอีก"

ประตูกระจกบานเลื่อนปิดลง ทิ้งคนสองคนไว้เบื้องหลังพร้อมกับความเงียบงัน

รถแท็กซี่พาฉันและลูกมุ่งหน้ากลับไปที่คอนโดเก่าของฉันเอง ไม่ใช่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่รัชดาภิเษก

สามวันผ่านไป

สามวันที่ฉันปิดโทรศัพท์มือถือ ไม่รับการติดต่อจากใครทั้งสิ้น

เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้นในตอนบ่ายของวันพฤหัสบดี

ฉันอุ้มลูกชายไว้ในแขนข้างหนึ่ง ขณะที่อีกมือเอื้อมไปปลดล็อคประตู

ไม่ใช่พนักงานส่งอาหารตามที่คาดไว้

แต่เป็นชายในชุดพนักงานจัดส่งเอกสารพิเศษ ยืนถือซองพลาสติกทึบแสงประทับตราของศูนย์ตรวจดีเอ็นเอชั้นนำ

และในมืออีกข้างของเขามีกล่องไม้สักเก่าๆ ที่มุมกล่องมีรอยถลอก รอยขูดขีดตามกาลเวลา

"คุณพิมพ์ลดาใช่ไหมครับ"

ฉันพยักหน้า

"มีเอกสารด่วนส่งตรงมาจากศูนย์ตรวจครับ" เขาพูดพร้อมยื่นซองนั้นให้ "และมีพัสดุตกค้างจากธนาคารสาขาใหญ่ ระบุชื่อผู้รับคือคุณวีรภัทร"

ฉันขมวดคิ้ว "แต่เขาไม่ได้อยู่ที่นี่นะคะ"

"ทางเราติดต่อไปที่บ้านใหญ่แล้วครับ แต่ไม่มีผู้รับสาย พอดีเอกสารการเช่าตู้นิรภัยนี้ขาดต่ออายุมาครบตามกำหนดเป๊ะ ผู้จัดการธนาคารเลยสั่งให้ส่งมาตามที่อยู่ของภรรยาที่จดทะเบียนสมรสครับ"

พัสดุตกค้างจากตู้นิรภัย?

ฉันรับของทั้งสองอย่างมาวางไว้บนโต๊ะกระจกกลางห้องนั่งเล่น

ซองเอกสารผลตรวจดีเอ็นเอวางอยู่คู่กับกล่องไม้ใบนั้น

ฉันรู้ดีว่าผลในซองพลาสติกคืออะไร ความบริสุทธิ์ของฉันไม่มีทางเปลี่ยนแปลง

เด็กคนนี้คือลูกของวีรภัทรเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์

แต่สิ่งที่ทำให้ฉันละสายตาไม่ได้คือกล่องไม้ใบเก่า

มันมีตราสัญลักษณ์รุ่นเก่าของธนาคารประทับอยู่บนแผ่นทองเหลือง

ป้ายเล็กๆ ที่ติดอยู่หน้ากล่องสลักตัวเลข ค.ศ. เอาไว้ ซึ่งเมื่อคำนวณย้อนกลับไป มันคือตัวเลขของสามสิบปีที่แล้ว

ปีที่วีรภัทรเกิดพอดี

กลไกตัวล็อคสีทองเหลืองเผยอออกเล็กน้อย กาวที่ซีลไว้เสื่อมสภาพหลุดร่อนออกเป็นผง

เสียงลูกชายครางอ้อแอ้เรียกร้องความสนใจ

ฉันตบก้นเขาเบาๆ เป็นจังหวะ ขณะที่มือขวาเอื้อมไปแตะที่ขอบกล่องไม้

หัวใจของฉันเต้นรัวโดยไม่มีสาเหตุ

ฝากล่องถูกเปิดออกช้าๆ มีฝุ่นผงเล็กๆ ลอยฟุ้งขึ้นมาในอากาศ

ข้างในมีเพียงแฟ้มกระดาษสีเหลืองกรอบหนึ่งแฟ้ม กับซองจดหมายที่ปิดผนึกด้วยครั่งสีแดง

หน้าปกแฟ้มมีลายมือเขียนด้วยหมึกสีดำที่ซีดจาง

ชื่อของโรงพยาบาลรัฐเล็กๆ แห่งหนึ่งในต่างจังหวัด... ซึ่งไม่ใช่โรงพยาบาลเอกชนหรูหราที่วีรภัทรเคยบอกว่าเขาเกิด

ฉันพลิกเปิดแฟ้มนั้นออก

เอกสารแผ่นแรกคือใบรับรองจากแพทย์เมื่อสามสิบปีก่อน

มีรูปถ่ายเด็กทารกแรกเกิดสองคนวางเทียบกันอยู่ในกรอบพลาสติกใส

เด็กคนหนึ่งมีป้ายชื่อติดที่ข้อมือ ส่วนอีกคนไม่มี

เอกสารแผ่นที่สองคือผลการตรวจเลือดแบบโบราณ กระดาษเริ่มเปื่อยยุ่ยตามขอบ

สายตาของฉันสะดุดเข้ากับชื่อของมารดาที่ระบุอยู่ในช่องด้านซ้ายสุด

คุณนายกานต์ธิดา รัตนโชติ

ฉันไล่สายตาไปทางขวา ผ่านคอลัมน์น้ำหนัก ส่วนสูง และวันเวลาที่เกิด

จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่ช่องกรุ๊ปเลือดของเด็กทารกที่เธอคลอดออกมา

ตัวอักษรภาษาอังกฤษสีแดงเข้มที่พิมพ์ด้วยเครื่องพิมพ์ดีดรุ่นเก่ากำกับไว้ตรงบรรทัดนั้น

มันสะท้อนแสงแดดที่ส่องผ่านม่านเข้ามาในห้อง

อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อไหมคะ? กดไลค์แล้วคอมเมนต์คำว่า YES ด้านล่างนะคะ

📖 เรื่องราวเล่าต่อในคอมเมนต์แรก 👇

ฉันยอมรับว่าฉันเป็นคนแอบเข้าไปในห้องประชุมคณะกรรมการชั้น 42 ตอนตีสองเพื่อสลับแฟลชไดรฟ์ในกระเป๋าทำงานของคุณกิตติด้วยมือของฉันเอง

เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมใหญ่ส่งเสียงครางแผ่วเบากลบความเงียบที่กดทับลงมาจนชวนอึดอัด

มือขวาของคุณกิตติชะงักค้างอยู่บนซองเอกสารสีน้ำตาลทรงยาวที่วางแนบอยู่บนโต๊ะไม้สักขัดเงา

นลิน คือชื่อที่ระบุอยู่บนป้ายชื่อพนักงานของฉัน ผู้หญิงวัยสามสิบเอ็ดปีที่เคยถูกปฏิเสธการเข้าทำงานมาแล้วสิบสี่แห่งติดต่อกัน เพียงเพราะในประวัติส่วนตัวระบุชัดเจนว่าเป็นแม่เดี่ยวที่มีลูกสาววัยสี่ขวบต้องดูแล

ทุกบริษัทที่ฉันเคยไปสัมภาษณ์มักจะถามคำถามเดียวกันด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า ใครจะดูแลเด็กเวลาป่วย หรือฉันจะพร้อมทำงานล่วงเวลาเหมือนคนอื่นได้อย่างไร

จนกระทั่งเมื่อสองเดือนก่อน คุณภานุ ประธานบริหารวัยสามสิบห้าปีของบริษัทส่งออกย่านสีลมแห่งนี้ ตัดสินใจเซ็นรับฉันเข้าทำงานในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารโครงการ

เหตุผลเดียวที่คุณภานุเลือกฉันในวันนั้น ไม่ใช่เพราะเส้นสายหรือวุฒิการศึกษาที่เหนือกว่าใคร แต่เพราะเขามองเห็นรอยหยาบกร้านบนมือของฉัน และเข้าใจดีถึงความอดทนของแม่ที่ต้องสู้เพียงลำพัง เหมือนกับแม่ของเขาที่เคยทำงานหนักส่งเสียเขาจนเรียนจบ

แต่ความโชคดีของฉันกลับกลายเป็นตราบาปในสายตาของคนทั้งฝ่ายบุคคล

บรรยากาศในห้องประชุมเช้าวันจันทร์ควรจะเป็นการรายงานผลประกอบการประจำไตรมาสตามปกติเหมือนทุกเดือน

แต่คุณกิตติ หัวหน้าฝ่ายบุคคลวัยสี่สิบสองปี กลับเลื่อนซองเอกสารสีน้ำตาลซองนั้นมาวางไว้ตรงกลางโต๊ะต่อหน้าคณะกรรมการทุกคนด้วยรอยยิ้มแฝงความสะใจ

"ผมมีเรื่องที่สำคัญกว่ายอดขายที่ต้องให้บอร์ดบริหารทุกคนร่วมพิจารณาครับ" เสียงของคุณกิตติดังลั่นทลายความเงียบขึ้นมาทันที

ซองเอกสารสี่เหลี่ยมถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ก่อนที่ภาพถ่ายขนาดสี่คูณหกนิ้วจำนวนหกใบจะถูกสไลด์ออกมาวางกระจายอยู่บนโต๊ะ

ภาพเหล่านั้นคือภาพของฉันในชุดทำงานเรียบร้อย เดินตามหลังคุณภานุเข้าไปในอาคารพาณิชย์เก่าแก่แห่งหนึ่งในซอยข้างถนนสาทร ตอนเวลาสี่ทุ่มสิบห้านาที

มุมกล้องที่แอบถ่ายจากเบาะหลังของรถยนต์ฝั่งตรงข้าม ทำให้ภาพสลัวๆ ในยามค่ำคืนนั้นดูเหมือนชายหญิงคู่หนึ่งกำลังแอบนัดพบกันอย่างลับๆ

เอกสารชุดนั้นมีตราประทับระบุเวลาของคืนวันพฤหัสบดีที่สิบสองชัดเจน

"พนักงานที่พึ่งผ่านการทดลองงานได้แค่อบรมไม่กี่สัปดาห์ แต่กลับได้รับเสนอชื่อขึ้นเป็นผู้อำนวยการโครงการใหม่ พร้อมเงินเดือนที่เพิ่มขึ้นสองเท่า" คุณกิตติใช้นิ้วชี้เคาะลงบนภาพถ่ายใบหนึ่งหนักๆ

เขากวาดสายตามองฉันด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะหันไปทางคุณภานุที่นั่งอยู่หัวโต๊ะด้วยท่าทางคุกคาม

"ถ้าบริษัทเรายอมรับคนที่ใช้วิธีไร้เกียรติแลกกับตำแหน่งแบบนี้ สปิริตของพนักงานคนอื่นที่ตั้งใจทำงานคงไม่เหลืออีกต่อไป"

คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าใส่ฉันท่ามกลางสายตาตั้งคำถามของบอร์ดบริหารอีกแปดคนที่นั่งรอบโต๊ะ

ย้อนกลับไปเมื่อวันศุกร์ที่แล้ว คุณกิตติเคยเรียกฉันเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวเพื่อยื่นข้อเสนอให้ฉันเซ็นใบลาออกไปเองเงียบๆ

เขาบอกกับฉันตรงๆ ว่าคนอย่างฉันควรกลับไปเลี้ยงลูกอยู่บ้าน มากกว่าจะเสนอหน้ามานั่งทำงานในตึกสูงย่านใจกลางเมือง

ซองจดหมายขู่ฉบับแรกถูกส่งมาที่โต๊ะทำงานของฉันตอนแปดโมงเช้า

ฉันไม่ได้หลบสายตาใครในห้องประชุม ไม่แม้แต่จะเอ่ยปากแก้ตัวหรือแสดงความอ่อนแออย่างที่คุณกิตติตั้งใจจะเห็น

คุณภานุที่นั่งเงียบมาตลอด เอนหลังพิงเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาของเขาจับจ้องไปที่ภาพถ่ายบนโต๊ะอย่างเรียบเฉยโดยไม่แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย

"คุณกิตติแน่ใจนะว่าภาพพวกนี้คือหลักฐานการทำผิดวินัยร้ายแรง" น้ำเสียงของคุณภานุเรียบต่ำจนเดาความรู้สึกข้างในไม่ได้

"แน่นอนครับคุณภานุ" คุณกิตติยิ้มอย่างเป็นต่อ "ภาพถ่ายสองร้อยกว่าใบในกล้องของนักสืบเอกชนที่ผมจ้างมายืนยันว่าคุณทั้งสองคนเข้าไปในตึกนั้นสองต่อสองนานถึงสามชั่วโมงเต็ม"

คนในห้องประชุมเริ่มส่งเสียงพึมพำ บางคนหยิบภาพถ่ายขึ้นมาพิจารณาด้วยความแคลงใจ ขณะที่บางคนเริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจอย่างเปิดเผย

ความกดดันในห้องพุ่งสูงขึ้นเมื่อกรรมการผู้ใหญ่ท่านหนึ่งเคาะโต๊ะแล้วถามถึงความโปร่งใสของการบริหารงานในบริษัท

แฟลชไดรฟ์สีเงินในกระเป๋าของคุณกิตติตกอยู่ใต้สายตาของฉัน

คุณกิตติเอื้อมมือไปหยิบแฟลชไดรฟ์สีเงินของเขาขึ้นมาเตรียมจะเสียบเข้ากับคอมพิวเตอร์เพื่อเปิดไฟล์ภาพทั้งหมดขึ้นบนหน้าจอใหญ่กลางห้อง

เขามั่นใจเต็มร้อยว่ารอยยิ้มของเขาในเช้านี้จะเป็นจุดจบของแม่เดี่ยวอย่างฉันในบริษัทแห่งนี้อย่างถาวร

แต่ก่อนที่มือของคุณกิตติจะกดคลิกเปิดโฟลเดอร์ภาพถ่าย คุณภานูกลับหยิบรีโมตคอนโทรลบนโต๊ะขึ้นมากดปุ่มเปิดระบบสไลด์ฉากหลัง

แสงจากเครื่องโปรเจกเตอร์บนเพดานสว่างวาบขึ้นมาทันที เปลี่ยนหน้าจอสีขาวด้านหลังให้กลายเป็นภาพเส้นสายซับซ้อนของงานก่อสร้าง

ลายเส้นสีฟ้าและรหัสโครงสร้างสถาปัตยกรรมปรากฏขึ้นเด่นชัดต่อหน้าสายตาของทุกคนในห้อง

ตัวหนังสือบนแบบแปลนอาคารนั้นระบุชื่อโครงการด้วยฟอนต์สีดำเข้มพร้อมตราประทับอนุมัติจากหน่วยงานรัฐ

คุณกิตติตาค้างเมื่อมองเห็นรหัสเอกสารที่มุมขวาของแบบแปลนนั้น

อ่านต่อตอนที่ 2 ในคอมเมนต์แรก 👇👇