Sophia Parchekani سوفیا

در سکوت و آرامش بنشین. تو در تمام زندگی ات به بیرون نگاه کرده‌ای و چیزی جز بی‌معنی بودن و کسالت نیافته‌ای. اینک درون را بنگر، و به تو قول می‌دهم که در درون گنجی پایان ناپذیر بیابی.

اگر آسوده باشی می بینی که دیگران نیز آرام تر شده اند . اگر مراقبه گون باشی ناگهان می بینی که درختان در مراقبه اند ، صخره ها در مراقبه اند ، ماه در مدیتیشن عمیقی است...
وقتی عشق در تو شروع به لبریز شدن می کند ، آن عشق حقیقی... ناگهان می بینی که در تمام اطرافت در حال جاری شدن است . از گیاهان جاریست ، تو این را رایحه می نامی اما این عشق است ، از خورشید جاریست ، تو آن را نور می نامی اما عشق است . از زمین جاریست ، تو آن را جاذبه می نامی اما عشق است...
این سکوت شب ، جیک جیک پرندگان ، سکوت کوه ها...
همه اینها عشق است ، اما اول باید در تو اتفاق بیفتد.

.
از خود می‌پرسم: «دوزخ چیست؟»
و چنین پاسخ می‌دهم: «رنج ناتوان بودن از عشق ورزیدن».

از کتابِ

ترجمه:


#مینیمالها







#داستایوفسکی #داستایفسکی #عشق #عاشقی #عاشقانه #عاشق #معشوق #زندگی #مینیمال

ناخودآگاه جمعی مفهومی است بسیار بزرگ. یونگ با مطرح کردن این نظریه دروازه ای بزرگ به جهانی تاریک و ناشناخته گشود. تاریکی و عظمت در اولین برخودهای ما با ناخودآگاه کاملا درک می شود.
آیا ما مادام با ناخودآگاه جمعی در اتصال هستیم؟
آیا ناخودآگاه جمعی حوزه ایست زنده و اثر گذار؟ یا قبرستانیست از انرژی های روان حوزه های مرده و ابعاد طرد شده که ساخته ذهن، و خیالی است؟
انسان چگونه از ناخودآگاه جمعی اثر می پذیرد؟
یونگ در پاسخ به پرسشی که ناخود آگاه جمعی چیست؟ با لبخند می گوید: «شناخت آن و درک درستش آسان نیست. من هم به درستی آن را نمیشناسم.»
او در واقع وجود فضایی درونی را به جهان اعلام می کند. او کاشفی است که البته تمام دریا را سر نکشیده اما به شکل باورنکردنی جامهای بزرگ از آن سر کشیده است.