29/03/2026
Maart 2026, je was niet zo lief voor mij.
Het herstel na de endometriose operatie was pittig.
Ik was bang dat ik mezelf kwijt zou raken onder de pijn.
En misschien was ik dat wel even.
Het idee dat het niet meer minder zou worden, de druk van mijn werk en therapie opleiding die er terug bij kwam, vond ik moeilijk te verteren.
Sommigen voelden dat, gaven me bemoedigende woorden, mildheid. Dingen die ik mezelf even hee moeilijk nog kon geven.
Deze week is de eerste week dat het kantelde. De eerste week met momenten waarop ik mijn oude zelf terug ontmoette. Momenten waarop ik voelde, het is minder die pijn. Ik durf het nauwelijks typen, uit schrik dat het weer om zou slaan. De vastberadenheid dat de endometriose me niet klein zou krijgen werd groter.
Ik durf nu voorzichtig dromen dat april de maand wordt waarin ik terug ga kunnen rijden, and who knows, onder de juiste begeleiding toch nog mijn zomerseizoen kan starten. Want let’s be fair, mijn niveau genoten zien rijden doet het toch kriebelen. Zo dankbaar dat .equestrianlife Ibi in gang hield en heel benieuwd om hem straks weer over te nemen.
Maar ook kriebelt het om terug met Zeppie aan de slag te kunnen gaan. zette ons deze week op weg, nog veilig in haar handen zodat ik niet over mijn grenzen ging. Maar ik denk dat ik het vanaf deze week weer kan, om mijn eigen jonkie verder op te leiden. Vanaf de grond, later terug in het zadel.
Duimen jullie eerst nog even voor mijn psychotherapie thesis? Die moet ik morgen indienen. Ik vrees dat het weinig waarschijnlijk is dat ik het ga halen, maar kan zien dat ik alles deed wat ik kon gezien de omstandigheden. Ik ga dus hoogstwaarschijnlijk indienen om feedback te krijgen, maar probeer zo ver mogelijk te raken. Het komt ongetwijfeld wel goed, ookal moet ik even een tussenpasje nemen.
