Ik ben Maria La Mela, gehuwd met Jo en mama van Noé (2012), Nina(2014) en Sterre(*2018). Verder ook getolereerde huisgenoot van twee katten Nahla en Minoes. Deze twee laatste verdragen in huis ook nog Dobby de dwergpincher. Dus ik startte op mijn 18e aan een opleiding in de klassieke psychologie op de KUL. Al heel snel merkte ik dat wat ik me als kind altijd zag doen, heel erg ver lag van de dinge
n die me daar werden aangereikt. Zware teleurstelling was dit! Voor het eerst in mijn leven lukte iets niet, ik voelde me gefaald… Dus ik verliet dit pad en na een sabbat van enkele maanden, koos ik voor een studie als vertaler-tolk. Ik rolde daarna als vanzelf in een carrière in de bedrijfswereld en dacht daar mijn heil te vinden in organiseren en vertalen. Maar Ziel bleef hierbij op zijn honger zitten. Dat ontdekte ik toen ik na een project waar ik jaren naartoe had gewerkt 0,0 voldoening voelde…
Ik viel voor de tweede keer in een diep g*t en wist niet meer of ik op de juiste weg zat. Op dat moment gingen ook mijn ouders uit elkaar, verhuisde ik en was ik voortdurend ziek: migraine, duizelingen, vermoeidheid, … Alles stond op zijn kop… Maar ik negeerde alle signalen en ging door… Ik startte bovendien nog een vertaalbureau in bijberoep want ik wilde een eigen plek en daarvoor was er geld nodig. Ik werkte me zowat suf en had geen tijd voor een sociaal leven. Ik vond als bij toeval enkele opleidingen binnen het kader van de evolutiepsychologie die me erg aanspraken en volgde zowat alle opleidingen die het centrum te bieden had. Dit allemaal buiten mijn drukke werkagenda om. Zo volgde ik oa een driejarige opleiding als evolutietherapeut, jaaropleidingen in het kader van de vrouwelijke ontwikkelingsweg, relatiecoach, opvoedingscoach, energetisch lichaamswerk, craniosacraal therapie en spirituele stervens- en rouwbegeleiding. In de loop van die periode leerde ik mijn man kennen en kregen we al snel onze Noé. We kozen er samen voor dat ik mijn carrière zou pauzeren om voor hem te zorgen tot hij naar school ging. We wilden graag ook een tweede kindje en Nina werd geboren toen Noé met school startte. Dankzij het stelsel tijdskrediet zou ik kunnen thuisblijven tot ook zij naar school moest. Het was een financieel erg zware periode, maar nooit, niet 1 dag, twijfelden we aan onze keuze! Door een wetswijziging gingen deze plannen niet helemaal zoals we hoopten en moest ik in 2017, een jaar vroeger dan voorzien, terug aan het werk. Opnieuw voelde ik me gefaald! Mijn jongste kind kon ik niet hetzelfde geven als mijn oudste. Ik moest ineens teveel ballen tegelijk in de lucht houden...
Ik versplinterde in zoveel rollen dat ik mezelf helemaal verloor: moeder, echtgenoot, werknemer, vrouw, mijn eigen persoontje, …Ik had het gevoel dat ik geen enkele van die rollen naar behoren kon belichamen. In 2018 brak ik mijn voet en werd ik 2 maanden aan de zetel/rolstoel gekluisterd. Toen kon ik écht in geen enkele van mijn rollen nog veel betekenen. In die periode namen we ook afscheid van ons ongeboren derde kindje, Sterre. Kort daarna raakten we in een huwelijkscrisis die we tegen het eind van dat jaar gelukkig overwonnen. De stormen in mijn leven leken niet te stoppen…. Ik leerde in de evolutiepsychologie dat niets zomaar gebeurt en dat je zélf aan het roer van je eigen leven kan staan als je maar durft te KIJKEN naar wat zich afspeelt. Dus ik startte een heel intens persoonlijk traject bij mijn vroegere lerares én tegelijk een nieuw traject en nieuwe opleidingen bij Natuur Herstelt. Bij Wendy herkende ik, weliswaar vanuit een heel andere invalshoek, de dingen die ik leerde in mijn vorige opleidingen. Ik leek eindelijk een uitweg gevonden te hebben voor de stroom aan informatie die ik de afgelopen bijna 13 jaar had opgebouwd. Er kwam eindelijk uitstroom… en stilaan zag ik steeds meer de Zin van mijn Leven, het Pad werd duidelijk…
Maar tussen zien en doen, stroomt er nog veel water naar de zee…. In 2022 viel ik volledig uit met een zeer zware burn-out. Fysieke en mentale uitputting, ik kreeg niets meer op de wereld. Er was alleen nog maar hoofdpijn en verlammende vermoeidheid. Noodgedwongen was ik van de ene dag op de andere thuis… Na zowat een jaar werden de fysieke klachten beter en waren er ook al eens dagen zonder hoofdpijn. Ik was super enthousiast en wilde terug iets betekenen. Dus startte ik als vrijwilliger in 2 rusthuizen. Ik wilde mezelf nuttig maken. Na ongeveer 2 maanden was ik weer zo ontzettend moe… ik was fysiek niet in staat om 1 dag per week uit huis een rol te vervullen. Mijn huisdokter vond dit na zo een lange periode thuis zorgwekkend. Bovendien had ik enkele abnormaal gezwollen klieren. Op een tijdspanne van iets meer dan 2 weken tijd werd ik onderzocht, geopereerd, gescand en viel het verdict: kleincellig B-lymfoom Non-Hodgkin: een chronische vorm van lymfekanker, kwaadaardig maar niet agressief. Een behandeling wordt zo lang mogelijk uitgesteld want is niet curatief. Nadat ik bekomen was van de eerste schok, want zulke grote woorden hakken er wel stevig in, besloot ik dat ik hiermee een kans kreeg! Kanker ja, levensbedreigend nee! Ik krijg als het ware toegang tot een veld waar niet iedereen zomaar toegang toe heeft, én ik mag dat enigszins gezond doen! De vermoeidheid en spierpijnen wijten de experts aan de alom gekende labels CVS en fybromyalgie. Maar ik doe liever niet aan labeltjes. Ik focus me liever op contact maken met mijn Kwaaltjes om hen te vragen wat ze komen vertellen, wat ze komen brengen. Non-Hodgkin bv is een vorm van kanker die in de energieleer ontstaat door teveel van het element lucht en te weinig (voeten in de) aarde. Teveel ideeën, te weinig concrete actie. Teveel slikken, te weinig communiceren. Opstropping in plaats van stroming. Perfect passend voor mij dus. Samen met een voedingsarts probeerde ik te werken aan fysiek op krachten komen en ondertussen volg ik diverse persoonlijke trajecten om ook psychisch en spiritueel antwoorden te vinden. In 2021 studeerde ik bij Natuur Herstelt af als Rouwvrouw. Aan het eind van deze opleiding krijgt elke student een naam en een tekst die iets vertelt over het Werk dat hij/zij zal neerzetten. Ik werd gedoopt tot “Vrouwe van Donkerrood” en kreeg deze woorden cadeau: "Mossezacht, mossekracht, ze weeft en haakt een vangnet. Ze helpt bloeden en helpt leven." In 2022 volgde ik deze opleiding opnieuw en kreeg ik een toevoeging aan mijn eerste Naam: Vrouwe van Hell (naar de doodsgodin Hella) met deze tekst: "Als Donkerrode weet ze van bloeden en stromen. Van staan in auw en vergankelijkheid. Wanneer bloeden klaar is met stromen, worden we blauw… Blauw als de dood. Blauw als Haar mantel. Blauw als het donker voorbij de nacht." In 2023-2024 volgde ik ook nog een gevorderdenopleiding en een verdiepingsjaar voor het rouwwerk. Ik zal nooit meer werken zoals ik dat hiervoor deed. Ziel staat dat niet meer toe. Ik gebruik nu de energie die ik heb voor werk waar ook Ziel blij van wordt. Het kan niet meer anders, IK kan niet meer anders…
Tijdens een wandeling waarbij ik op zoek was naar mijn Pad, mijn Weg, mijn Plaats kwamen ooit de woorden “aan de rand, maar in het midden”. Als Rouwvrouw moet je kunnen werken op en met de Grens tussen Leven en Dood. Onze Plek belichaamt dit hélemaal: aan de rand van het bos, aan de rand van het Vinne, op de grens tussen Limburg en Vlaams-Brabant…
Aan Huize Donkerrood wordt nog volop gewerkt maar ondertussen doe ik het met wat er al is en maak ik ook dankbaar gebruik van Yurt Flow (Hoeve Keiberg in Neerwinden) en de Iyo Yape Yurt in Schulen. Maar ik kan er niet meer onderuit: Ik ben de Vrouwe van Donkerrood, de Vrouwe van Hell en ik begeleid mensen in processen van Leven-Dood-Leven! Uit de diepte naar het bewustzijn halen, uitstroom bieden en verbindingen weven, is wat ik doe. Met jullie vertrouwen in mij krijg ik de kans om te zijn wie ik ben én tegelijk iets terug te doen. Warme groet
Maria
