Bewust Zijn praktijk

31/12/2025

Zelfs wanneer je gaat liggen, blijft je hoofd doorgaan.

Rust nemen is iets anders dan rust ervaren.
Je kan stilzitten en toch gespannen zijn.
Ademen en toch niet landen.

Wat vaak ontbreekt, is niet discipline maar bedding.
Een zachte begeleiding die je systeem laat zakken.
Zonder dat je iets moet oplossen.

De Rust Reset is een uitnodiging om je lichaam weer te laten voelen dat het veilig is.
In vijf korte momenten.
Vijf dagen achter elkaar.

Niet groots.
Wel diep.

De Rust Reset - Link in bio

28/12/2025

Je hoeft niet eerst leeg te zijn om rust te mogen ervaren.

We zijn zo gewend om pas te vertragen wanneer het echt niet meer gaat.
Wanneer het lichaam roept.
Wanneer het hoofd overloopt.

Maar rust is geen beloning.
Rust is een herinnering.

De komende weken lanceer ik iets dat je niet moet “volhouden” of “goed doen”.
Een zachte 5-daagse Rust Reset.
Met korte audio’s en een eenvoudig werkboekje.
Om te landen. Te ademen. Te voelen.
Zonder te fixen. Zonder te forceren.

Voor wie voelt: het mag stiller.
Voor wie verlangt naar thuiskomen in zichzelf.

Binnenkort deel ik meer.
Voel je een ja? Blijf hier even meelezen.

30/11/2025

✨ Morgen begint december ✨

De laatste maand van het jaar.
Een periode die fluistert: afronden, loslaten, ruimte maken.

December nodigt je uit om stil te worden. Om te voelen wat er werkelijk is.
Wat mag er dit jaar achtergelaten worden?
Welke ervaringen, overtuigingen, oud verdriet?
En wat wil jij meenemen, koesteren, vieren?

Het gaat niet om perfectie of grote gebaren.
Het gaat om aanwezig zijn, zacht, bewust, in je eigen tempo.
Om jezelf de ruimte te geven om te zakken in je gevoel en te luisteren naar je hart.

Loslaten betekent niet vergeten of wegduwen.
Het betekent erkennen, omarmen en subtiel het oude een plek geven, zodat er ruimte ontstaat voor wat nieuw wil komen.

December is een uitnodiging.
Om te vertragen. Om je te verbinden met jezelf.
Om te voelen wat dit jaar je bracht en wat jij nog wilt laten bloeien.

Jij bent een drager van licht en schaduw, van alles wat was en alles wat komt.
Laat deze maand een zachte cirkel zijn van afronden, openen en thuiskomen.

27/11/2025

"Jij voelt gewoon te veel."�

Niemand heeft het ooit letterlijk gezegd, maar ik heb het altijd gevoeld.�Die blik wanneer ik emotioneel werd om iets dat blijkbaar klein was.�Die stilte wanneer mijn enthousiasme te veel ruimte innam.�Dat stille weten dat ik anders was.

Dus leerde ik het weg te duwen.�Niet door het minder te laten zien, maar door het minder te voelen.�Ik sloot laagjes af, zodat verhalen niet meer zo diep konden binnenkomen.�Zodat de zon op mijn huid me niet meer zo kon raken.�Zodat kleine momenten mijn hart niet zomaar meer openden.

Ik hield mijn gevoeligheid op afstand, omdat ik dacht dat het te veel was.�Tot ik ergens op mijn pad ontdekte dat ik hooggevoelig ben.�En ineens viel er iets op zijn plek - alsof ik eindelijk begreep wat er in mij leefde.

Vanaf daar begon het echte thuiskomen.�Leren leven met die gevoeligheid.�Leren dat het geen tekort is, maar een richtingaanwijzer.�Leren dat ik mezelf niet hoef te dimmen, maar ruimte mag maken voor wie ik ben.

En precies die gevoeligheid is nu mijn kracht.�Het is waarom ik voel wat er in jou beweegt, ook zonder woorden.�Het is waarom ik een ruimte kan openen waar jij helemaal jezelf mag zijn.�Het is waarom ik helderheid kan brengen, vanuit zachtheid en echtheid.

Als jij jezelf herkent in dit verhaal - als je soms denkt dat je te veel voelt - wil ik je dit meegeven:�Je gevoeligheid is geen fout in je systeem. Het is een richting, een kompas, een geschenk.

Misschien is het tijd om jezelf toe te staan te voelen wat je voelt.�Zonder oordeel.�Zonder terughoudendheid.�Gewoon... voelen 🤍

Herken jij dit? Dat diepe voelen dat je soms probeert weg te drukken?

26/11/2025

We leren vaak dat we alleen onze mooie kanten mogen laten zien.
Het lichte. Het zachte. Het stralende deel van ons dat iedereen begrijpt.
Maar wat als juist die donkere plekken ons mens maakt?
Wat als daar evenveel waarheid leeft, evenveel kracht, evenveel liefde die wacht om gezien te worden?

Je hoeft niet te kiezen wie je bent.
Je bent het geheel, niet de helft.

Je bent licht dat beweegt in de wereld,
maar ook schaduw die fluistert waar nog ruimte mag ontstaan.
Je bent liefde die stroomt en breekt,
je bent het stille midden waar beide samenkomen.

Balans ontstaat niet door delen van jezelf weg te duwen,
maar door alles te mogen voelen, te mogen ademen, te mogen erkennen.
Zonder schaamte. Zonder oordeel.

Juist daar begint heelheid.
In het toestaan. In het volledig aanwezig zijn.
In het thuiskomen bij alles wat jij bent. 🤍

thuiskomen

25/11/2025

Soms voel je het al bij het opstaan.
Je hoofd draait, je schouders zijn gespannen,
en ergens diep vanbinnen fluistert iets: ik wil gewoon rust.

Niet de “even op de bank liggen”-rust,
maar die diepe, echte rust van binnen.
Rust die blijft, ook als het leven weer verdergaat.

Ik heb iets gemaakt voor precies dat gevoel.
De Rust Reset – een zachte 5-daagse audio-ervaring
voor wie wil vertragen, ademen en weer thuiskomen bij zichzelf.

Vijf dagen,
vijf audio’s,
een werkboekje met reflecties.

Geen gedoe. Geen zweverigheid.
Gewoon jij, in rust, met beide voeten op de grond.

🎧 Link in bio

Rust is geen luxe, het is herinneren wie je bent.

25/11/2025

09/11/2025

Soms voel je het al bij het opstaan.
Je hoofd draait, je schouders zijn gespannen,
en ergens diep vanbinnen fluistert iets: ik wil gewoon rust.

Niet de “even op de bank liggen”-rust,
maar die diepe, echte rust van binnen.
Rust die blijft, ook als het leven weer verdergaat.

Ik heb iets gemaakt voor precies dat gevoel.
De Rust Reset – een zachte 5-daagse audio-ervaring
voor wie wil vertragen, ademen en weer thuiskomen bij zichzelf.

Vijf dagen,
vijf audio’s,
een werkboekje met reflecties.

Geen gedoe. Geen zweverigheid.
Gewoon jij, in rust, met beide voeten op de grond.

🎧 Link in bio

Rust is geen luxe, het is herinneren wie je bent.

23/10/2025

Er kwam een moment dat ik dacht: zo kan het niet verder.
Niet één groot dramatisch kantelpunt,
maar een opeenstapeling van kleine momenten die samen te zwaar werden.

Mijn partner werd steeds controlerender.
Ik mocht niet meer alleen weg.
Hij vertrouwde me niet -
terwijl hij wel zijn ding deed.

Langzaam raakte ik mezelf kwijt.
Ik voelde me opgesloten.
In de relatie. In het leven. In mijn eigen lijf.

En toen op een dag zei ik ‘Nee’.
Mijn stem trilde. Mijn handen beefden.
Het voelde eng, heel eng zelfs.
Maar tegelijkertijd ook... bevrijdend.

Voor het eerst in jaren koos ik voor mezelf.
Niet voor hem. Niet om de vrede te bewaren.
Niet om het goed te houden.
Maar voor mij, omdat iets in mij wist: dit klopt niet meer.

Die eerste stap was de moeilijkste -
maar ook de belangrijkste.
Want zodra ik voelde hoe het was om voor mezelf te kiezen, kon ik niet meer terug.

Ik begon te luisteren naar mijn lichaam.
Naar mijn intuïtie.
Naar de fluistering van iets dat dieper wist.
En langzaam, heel langzaam,
begon ik momenten van zachtheid en zelfliefde te ervaren.

Kleine momenten. Zoals de zon op mijn huid.
Een ademhaling zonder spanning.
In de spiegel kijken en niet meer wegkijken.

Voor mezelf kiezen was geen egoïsme.
Het was noodzaak.
Het was thuiskomen.

En als jij nu ergens zit waar je voelt:
“zo wil ik het niet langer,”
weet dan - nee zeggen is niet hard.�
Grenzen stellen is niet egoïstisch.�
Voor jezelf kiezen is geen luxe.

Het is de eerste stap naar leven.
Echt leven.

Wanneer was de laatste keer dat jij voor jezelf koos?

20/10/2025

Al heel jong ervaarde ik een groot trauma.
Het zorgde ervoor dat ik me onveilig voelde.
Dat ik ging dissociëren.
Dat ik mezelf begon weg te duwen.

En zo werd ik, zonder dat ik het doorhad, een people pleaser.
Ik focuste me op anderen.
Ik zorgde ervoor dat iedereen het fijn had.
Ik paste me aan. Ik maakte mezelf klein. Ik zei ja als ik nee bedoelde.

Want als ik maar zorgend genoeg was, als ik maar lief genoeg was...
Dan zou ik veilig zijn, toch?

Gaandeweg verloor ik mezelf.
Ik wist niet meer wat ik voelde.
Ik wist niet meer wat ik wilde.
Ik wist niet eens meer wie ik was.

En zo kwam ik terecht in relaties en situaties met mensen met narcistische trekjes. Niet één keer. Meerdere keren.
Omdat ik had geleerd dat mijn grenzen niet telden.

Herken je dit?
Dat je zo bezig bent met anderen dat je vergeet naar jezelf te luisteren?
Dat je jezelf wegcijfert omdat dat veiliger voelt?

Ik zie het zo vaak bij de vrouwen die bij me komen.
Die zich afvragen waarom ze altijd in dezelfde patronen terechtkomen.
Die moe zijn van het geven, geven, geven.
Die vergeten zijn hoe het voelt om gewoon... jezelf te zijn.

Als dit jou raakt, weet dan dit:
Je bent niet alleen.
En er is een weg terug naar jezelf.

Ik weet het, want ik heb die weg gelopen 🤍
Herken jij dit patroon in jezelf? Dat focussen op anderen, dat jezelf wegcijferen?