10/08/2026
Ziezo… hier ben ik terug van het vrouwenfestival. ❤️
Velen van jullie stuurden me berichtjes om te vragen hoe ik het gesteld heb.
Wel… hoe moet ik dit omschrijven?
Wat was dát.
Een rollercoaster aan emoties.
Ik heb er bewust even tijd voor genomen om dit allemaal te laten bezinken, want het festival heeft veel meer met me gedaan dan ik vooraf had kunnen bedenken.
Toen ik aankwam op het domein van Kasteel van Duras, voelde ik onmiddellijk de energie van deze bijzondere plek.
De oude, prachtige bomen.
Het uitgestrekte grasplein.
Het mooie kasteel, omringd door water.
De bossen.
Er hing een soort oude, wijze energie over het hele domein heen.
En toen ik hoorde dat de vrouw van het kasteel deze hectaren bos en het domein blijft beschermen, liep mijn hart nog meer over.
Ik voelde daar heel sterk hoe mijn eigen voelsprieten de voorbije jaren gegroeid zijn. Hoe diep ik een omgeving kan aanvoelen, maar ook hoe sterk ik de energie van mensen oppik.
En toch…
De eerste twee dagen heb ik me ontzettend alleen gevoeld.
En dat had ik totaal niet verwacht op een plek waar ongeveer 500 vrouwen samen waren.
Het is lang geleden dat ik dat intense gevoel van alleen zijn nog zo diep heb gevoeld.
Maar misschien was ook dát nodig.
Want een festival vol vrouwen betekent niet automatisch dat je je verbonden voelt.
Soms kun je je zelfs midden in een massa ontzettend alleen voelen.
’s Nachts in mijn tent hoorde ik de uilen roepen en vogels die ik nog nooit eerder gehoord had. De natuur was zo aanwezig. Alsof het domein zelf mee aan het festival deelnam.
En dan kwam dag 3.
Die was nog emotioneler.
Elke ochtend begonnen we met een ceremonie volgens de elementen en de windrichtingen. Ik kan bijna niet beschrijven hoe diep dat bij mij binnenkwam.
Op dag 3 volgde ik twee workshops die mij volledig onderdompelden in een transformatieproces.
We begonnen met een voormoederopstelling.
En in de namiddag mocht ik alles wat daar geraakt was verder belichamen tijdens de workshop Het Pad van de Priesteres.
Het waren geen oppervlakkige ervaringen.
Er werden lagen aangeraakt.
Gevoeld.
Doorleefd.
En misschien is dat wel wat zo’n festival voor mij betekent: niet gewoon even weg zijn, maar ruimte krijgen om werkelijk naar binnen te gaan.
En dan kwam dag 4.
Yes… eindelijk voelde ik de zon weer in mijn hart. ☀️
De contacten met de vrouwen die ik die dag ontmoette voelden anders.
Ik voelde de juiste verbinding.
Er werd ontzettend veel gelachen.
Ik genoot opnieuw volop van het prachtige domein.
Ik volgde een workshop om mijn stem te bevrijden.
En het voelde letterlijk alsof ik opnieuw kon ademen.
Wat een verschil met de dagen ervoor.
Wat een geschenk.
Dag 5 mocht afsluiten met de workshop SISTERHOOD.
En daar wil ik één boodschap uit meenemen.
Lieve vrouwen… trek elkaar omhoog.
Zeg tegen een andere vrouw hoe mooi ze is.
Hoe krachtig ze is.
Hoeveel ze betekent.
En stop met elkaar naar beneden te halen door negatief over elkaar te praten.
Roddelen mag.
Maar laten we vooral positief roddelen.
Hoe mooi zou het zijn als we, wanneer een andere vrouw er niet bij is, juist vertellen hoe bijzonder, mooi, krachtig of inspirerend ze is?
Hoeveel meer liefde zou er dan de wereld in gaan?
En hoe bijzonder vond ik het dat wij onze laatste vrouwencirkel van het vorige traject ook afsloten met precies dit ritueel: positief roddelen over elkaar.
Misschien is het wel een herinnering die ik opnieuw moest voelen.
Dus als ik nu terugkijk op het vrouwenfestival, kan ik het moeilijk samenvatten in één woord.
Voor mij was het zoveel meer dan een festival.
Het was een retraite.
Een plek waar transformatieprocessen in gang worden gezet.
Een plek waar je jezelf kunt tegenkomen.
Waar je je alleen kunt voelen, zelfs tussen honderden vrouwen.
Maar ook een plek waar je verbindingen kunt ervaren die tot diep in de kern van je hart gaan.
Een plek waar je mag lachen.
Huilen.
Voelen.
Loslaten.
Je stem bevrijden.
Je kracht herinneren.
En opnieuw leren ademen.
Misschien is dat wel één van de mooiste lessen die ik meeneem:
Je hoeft niet overal verbinding te voelen.
Je mag wachten op de verbinding die klopt.
De verbinding die voedt.
De verbinding waarbij je niet harder hoeft te werken om erbij te horen.
Ik kwam naar het festival als cirkelvrouw.
Ik heb cirkels mogen hoeden.
Vrouwen mogen ontmoeten.
Maar ik ging uiteindelijk vooral zelf als vrouw door een stukje van mijn eigen reis.
En ik ben dankbaar.
Voor de mooie momenten.
Voor de moeilijke momenten.
Voor de tranen.
Voor de lach.
Voor de natuur.
Voor de vrouwen.
Voor de inzichten.
Voor de verbinding.
Voor alles wat ik nog niet helemaal kan benoemen.
AHO. 🙏🏻
En misschien is dit mijn kleine uitnodiging aan iedere vrouw die dit leest:
Kijk vandaag eens naar een andere vrouw en zeg haar iets moois.
Niet omdat het moet.
Maar omdat we elkaar zoveel meer mogen dragen.
Vrouwen hoeven elkaar niet kleiner te maken om zelf groter te worden.
Wij mogen elkaar omhoog trekken. ❤️
