26/08/2026
Je ziet een tiener die zijn spullen laat slingeren.
Die niet uit zichzelf de vaatwasser leegt.
Die pas in beweging komt wanneer jij voor de derde keer vraagt of hij zijn taak wil doen.
En je denkt:
Waarom moet ik hier altijd achteraan?
Maar verantwoordelijkheid ontstaat niet plotseling op je twaalfde.
Je bouwt ze jarenlang op.
In kleine momenten waarin je kind zelf dingen mag doen. Ook als het langer duurt. Ook als het niet netjes gebeurt. Ook als het niet op jouw manier gebeurt.
En daar maken we het als ouders soms onbewust moeilijker.
Want het is vaak makkelijker om te denken:
Laat maar. Ik doe het wel.
Niet omdat je je kind niets wilt leren.
Maar omdat je geen tijd hebt. Omdat je het sneller zelf kunt. Omdat je moeite hebt met een resultaat dat niet aan jouw standaard voldoet.
Alleen leert je kind ondertussen ook:
Als ik het niet doe, wordt het uiteindelijk wel voor mij gedaan.
Bij een kleuter lijkt dat misschien onschuldig.
Bij een tiener ziet hetzelfde patroon er ineens heel anders uit.
Dan noemen we het:
“Lui.”
“Onverantwoordelijk.”
“Hij heeft nergens zin in.”
Maar dit is maar één stukje van het grotere plaatje.
Want wat gebeurt er bij jou wanneer je tiener niets doet?
Je vraagt.
Je herhaalt.
Je krijgt een zucht of een “straks”.
En je voelt de irritatie, de frustratie, de onmacht...
Je gaat controleren, pushen, dreigen, zuchten…
Of je doet het uiteindelijk zelf.
En dat is een ander stukje van de puzzel.
Want misschien weet je best dat je je tiener meer verantwoordelijkheid moet geven.
Maar op het moment zelf…
Wanneer hij alweer niets doet.
Wanneer jij voor de vierde keer moet vragen.
Wanneer je het gevoel hebt dat alles op jouw schouders terechtkomt…
Dan is het verdraaid lastig om rustig te blijven.
Je schiet sneller in boosheid, controle of frustratie dan je eigenlijk zou willen.
En achteraf denk je misschien:
Waarom reageerde ik zo fel?
Ik wil helemaal niet zo’n moeder/vader zijn.
Dat is waar ik met Van Trigger naar Rust mee aan de slag ga.
Niet met de vraag hoe je ervoor zorgt dat je tiener eindelijk eens doet wat jij vraagt.
Maar met wat er bij jou gebeurt wanneer je tiener iets doet wat jou raakt.
Want soms gaat het allang niet meer over die vaatwasser, die kamer of die taak.
Het gaat over wat jij op dat moment denkt, voelt en nodig hebt.
En als je dat beter leert herkennen, wordt het ook makkelijker om niet iedere keer meegezogen te worden in dezelfde strijd.
Merk je dat je soms veel feller reageert op je tiener dan je eigenlijk zou willen?
Reageer met RUST.
Dan vertel ik je graag meer over mijn workshop Van Trigger naar Rust.
