Co-Caring Village

11/10/2025

"𝙄𝙠 𝙬𝙞𝙡 𝙙𝙖𝙩 𝙟𝙪𝙡𝙡𝙞𝙚 𝙗𝙚𝙜𝙧𝙞𝙟𝙥𝙚𝙣 𝙙𝙖𝙩 𝙞𝙚𝙙𝙚𝙧𝙚𝙚𝙣 𝙚𝙚𝙣 𝙗𝙚𝙩𝙚𝙠𝙚𝙣𝙞𝙨𝙫𝙤𝙡𝙡𝙚 𝙧𝙤𝙡 𝙩𝙚 𝙨𝙥𝙚𝙡𝙚𝙣 𝙝𝙚𝙚𝙛𝙩".
"𝙈𝙞𝙨𝙨𝙘𝙝𝙞𝙚𝙣 𝙬𝙚𝙚𝙩 𝙟𝙚 𝙣𝙤𝙜 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙬𝙖𝙩 𝙙𝙞𝙚 𝙧𝙤𝙡 𝙞𝙨.
𝙈𝙞𝙨𝙨𝙘𝙝𝙞𝙚𝙣 𝙤𝙣𝙩𝙙𝙚𝙠 𝙟𝙚 𝙙𝙞𝙚 𝙣𝙤𝙤𝙞𝙩.
𝙈𝙖𝙖𝙧 𝙟𝙚 𝙡𝙚𝙫𝙚𝙣 𝙙𝙤𝙚𝙩 𝙚𝙧𝙩𝙤𝙚.
𝙅𝙚 𝙗𝙚𝙣𝙩 𝙝𝙞𝙚𝙧 𝙢𝙚𝙩 𝙚𝙚𝙣 𝙧𝙚𝙙𝙚𝙣."

Dit zegt Jane Goodall in haar laatste boodschap aan de wereld (Netflix serie 'Famous Last Words').

Wat een mooie dame is zij. Deze Britse biologe is alom gekend voor haar onderzoek naar chimpansees. Tot haar dood op 1 oktober jl. ijverde ze voor natuurbehoud, dieren- en mensenrechten.

Dat haar leven ertoe deed, is duidelijk.

En ook jouw leven doet ertoe.
Ook al zie je het niet altijd. Omdat je misschien denkt dat je nooit zo’n grootse dingen kan realiseren als Jane.

Het gaat echter niet over groot of klein.
Het gaat over jouw unieke bijdrage aan een mooiere wereld, aan het Grotere Geheel, waar je je ook bevindt.
In dagelijkse handelingen.
In wie je bent.
Met jouw aangeboren gaven.

Daar ligt jouw zielsmissie.

Zowel je zielsmissie als je gaven ontdek je in het ‘𝘻𝘪𝘦𝘭𝘦𝘯𝘬𝘰𝘮𝘱𝘢𝘴’.

Het ‘𝘻𝘪𝘦𝘭𝘦𝘯𝘬𝘰𝘮𝘱𝘢𝘴’ toont jou hoe jij de wereld kan veranderen, te beginnen bij jezelf, of course.

Het geeft een nieuwe kijk op wie je in essentie bent, op al die mooie gaven die je niet altijd zelf ziet, laat staan dat je die naar waarde schat.

Indien je die gaven echt ziet en ze bewust dagelijks inzet, creëer je voor jezelf en je omgeving een wereld van verschil.

Ook ondernemers staan verbaasd wanneer ze over hun zielsmissie horen.
Sommigen zeiden “Dat is nu echt wat ik in de wereld wil zetten. Maar totnogtoe durfde ik het zo niet benoemen”. Tot nu.

Het ‘𝘻𝘪𝘦𝘭𝘦𝘯𝘬𝘰𝘮𝘱𝘢𝘴’ is als een vuurtoren die de weg toont, ook als je denkt afgedwaald te zijn.

Hoor je er graag meer over? Schrijf me dan een persoonlijk bericht of stel je vraag in de commentaren. Ik contacteer je dan met liefde. Let's talk 💝

27/09/2025

“Jij bent een zonnetje in huis”.
Dat staat in mijn zielenkompas. Dat is hoe ik situaties aanpak die op mijn pad komen.

Zelf zie ik dat zo niet.

Alhoewel ik gisteren toch precies een beetje heb kunnen ervaren hoe dat dan zou voelen.

Ik was in de tuin aan het werken. Het was heerlijk weer, zon. Alle aandacht ging naar het werk. Tot er plots een pad op mijn pad kwam.

Volgens sommigen staat een pad voor aarding, transformatie, verandering, groei en bescherming.

En dat is ook precies hoe ik me ineens voelde. Ik werd me bewust dat er een soort rust over mij kwam, en ook dankbaarheid.

Het begon met dankbaarheid voor mijn grootvader, die altijd bij mij is wanneer ik in de tuin werk; hij bracht me de kennis, de liefde en het respect voor de aarde bij.
Dankbaarheid voor de zon, de lichte wind, de aarde, de lucht,
voor de mensen die op mijn pad komen.

Dankbaar dat ik gezond genoeg ben om dat tuinwerk aan te kunnen,
dat ik mensen mag blij maken wanneer ze hun zielenkompas ontdekken,
dat ik jou mag inspireren met mijn schrijfsels.

Dankbaar voor zoveel meer.

Het werd een lange lijst … die een glimlach op mijn gelaat toverde. Het voelde als een stukje zon die straalde.

Dus misschien ben ik op die manier toch wel een zonnetje in huis.

Waar ben jij dankbaar voor? Nu. Op dit moment.
Moge het een glimlach op je gelaat toveren.
Moge jij ook stralen als een zonnetje.

Moge dit het startschot zijn voor een lange lijst van dingen en mensen waar je dankbaar voor bent.

Zo manifesteer je een toekomst die meer en meer aansluit bij je dromen, bij hoe jij je graag zou voelen.
Immers, wat je aandacht geeft, trek je aan.
Want jouw hoge vibratie van dankbaarheid draagt bij tot een mooiere wereld.
This is how you can serve the new world.

20/09/2025

𝘖𝘷𝘦𝘳𝘨𝘢𝘷𝘦 𝘣𝘳𝘦𝘯𝘨𝘵 𝘳𝘶𝘴𝘵 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘫𝘦 𝘻𝘪𝘦𝘭.

Ja, ja, hoor ik je denken.
En zeg me dan ook eens hoe ik daar geraak, bij die overgave. Vooral dan op momenten dat ik in pure frustratie zit omdat de dingen niet zijn zoals ik wil dat ze zijn.

Wie mij een beetje kent, weet dat ik graag de dingen 𝘮𝘺 𝘸𝘢𝘺 heb. 🙈
Dus, trust me, been there.

Zelfs deze week nog.
Ik wilde foto’s trekken van de ezels in de wei.
Het doel was heel helder: Ik ga de wei in. Ik trek foto’s. En klaar is kees. Simpel, toch?

𝘛𝘢𝘳𝘢𝘳𝘢.

Eén van de emoes en één van de paarden dachten daar dus lekker anders over. 🦄
Ze bleven me achtervolgen en wreven me lekker onder de neus dat ik zero, niks, nada controle had over de situatie.

Het werd als het ware bijna een gevecht … tot er iets in mij veranderde.
Ik voelde dat ik zachter werd, ik voelde dat ik me kon overgeven aan de situatie en dat ik de aandacht van emoe en paard kon beantwoorden met aandacht, liefde, dankbaarheid. Met samen zijn.

En wonder boven wonder, na een tijdje gingen ze allebei hun eigen weg en kon ik in alle rust foto’s nemen.

Dus ja, overgave bracht me zielerust.
Ik heb weer eens aan den lijve mogen ondervinden dat 𝘮𝘺 𝘸𝘢𝘺 niet altijd de ‘right way’ is op dat moment.
Met liefdevolle dank aan de beestjes.

Dus mijn wens voor jou voor deze zondag en de komende week:

Waar merk je dat je controle wil? Dat je het ‘your way’ wil? Laat het er gerust even zijn, adem eens diep in en uit, maak contact met je ziel en … beleef wat er is. Wat het ook moge zijn. Het is ok.

En deel je graag iets met de wereld, you know the way, hieronder in de commentaren. Wie weet is er een ziel jou heel dankbaar voor jouw verhaal.

13/09/2025

Wil je weten waarom ik deze quote gebruik?
Lees dan het hele verhaal op FB. Het is te lang voor een IG post.

06/09/2025

Soms heb je niet veel woorden nodig.
Zoals nu.

Het was een heerlijke zaterdagavond. Zalig warm.
Ik zat op het terras en wilde net beginnen met het schrijven van ‘Your Sunday’s Soul Sparkle’.

Ik wilde schrijven over twijfel.
Over hoe die twijfels me soms verdomd parten spelen.
Over hoe ik omging met twijfel.

De quote had ik al:

“𝘉𝘪𝘫 𝘵𝘸𝘪𝘫𝘧𝘦𝘭,
𝘷𝘳𝘢𝘢𝘨 𝘦𝘦𝘯 𝘢𝘯𝘵𝘸𝘰𝘰𝘳𝘥 𝘢𝘢𝘯 𝘫𝘦 𝘻𝘪𝘦𝘭.”

En kijk. Net op dat moment hef ik mijn hoofd op.
Ik kijk naar de lucht.
En ik zie dit magisch mooie stukje omgekeerde regenboog, bijna vlak boven mij.
Bijna een half uur lang heb ik ervan genoten.

Het was pure verwondering.
Pure ontroering.
Pure dankbaarbaarheid …
voor dit magische cadeau
voor het mooiste antwoord dat ik kon krijgen,
en dat bijna letterlijk ‘uit de lucht viel’:

🌈 𝘖𝘷𝘦𝘳𝘨𝘢𝘷𝘦.
🌈 𝘝𝘦𝘳𝘵𝘳𝘰𝘶𝘸𝘦𝘯.
🌈 𝘎𝘦𝘭𝘰𝘰𝘧.

Dus geniet maar lekker mee,
van de regenboog,
van de woorden.
Geniet van je zondag en maak er een wondermooie week van.

En, bij deze een hartelijke uitnodiging om je ziel uit te nodigen om jouw expert te zijn en jou antwoorden te geven als je het niet meer weet met je hoofd.
Moest je graag zo’n wonder delen met anderen, je weet de weg in de commentaren.
Alvast dikke merci.

24/08/2025

De pracht van de natuur.
Heerlijke voeding voor mijn ziel.
Pure magie.

En zeker ook een ware expert bij wie ik graag te rade ga.
Wanneer mijn hoofd geen antwoorden weet,
ga ik de natuur in met een specifieke vraag.
En, guess what.
Meestal krijg ik een antwoord of inspiratie,
tenminste als ik het wil horen of zien.

Ik laat je even meegenieten van enkele sfeerbeelden van de voorbije week.

Libellen die dansen op het water
Kleine kikkertjes die liggen te zonnen op de waterplanten of drijven op het water
Twee buizerds die meerdere malen boven mij vlogen en wier zang ik nu herken
Een reiger die zijn jacht beloond zag met een kikker
De weerspiegeling van bomen en dieren in het water van de poel
Kater Anka die zich neervlijt in het vers gemaaide hooi
Een veld vol prachtige zonnebloemen en veldbloemen ...

Momenten van stilte,
dankbaarheid,
reflectie,
liefde,
verwondering,
bewondering,
respect,
nederigheid,
geborgenheid,
tederheid,
één-zijn,
stille tranen van geluk, …

Moge de natuur ook jouw ziel voeden.

Deel je graag een beeld dat jou vandaag of de komende week raakt?
Je weet de weg, in de commentaren 😊 Zo voed je zeker nog andere zielen. Alvast dank je.

Of misschien ga je wel het experiment aan en ga je de natuur in met een vraag.
Zet je hart open voor het antwoord. Geniet ervan.

16/08/2025

“𝘋𝘢𝘯𝘬 𝘫𝘦 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘫𝘦 𝘤𝘰𝘮𝘱𝘭𝘪𝘮𝘦𝘯𝘵.”

Ik loop al de hele week te glunderen. Het is zalig om de commentaren te lezen op mijn posts of om de persoonlijke berichtjes te ontvangen.

Ja, echt waar. Ik voelde me rijk.
Het maakte me zo blij dat mijn teksten jou raken.

Dus, ja, mijn ziel is dankbaar voor die erkenning die je mij geeft.

Was dit altijd zo? Blij zijn wanneer iemand mij een compliment gaf?
Hell no.

Toen ik vroeger – en nu soms nog – een compliment kreeg of fijne feedback veegde ik het stante pede onder de mat.
Met antwoorden als:
Het is toch maar …
Ja maar, ik heb het niet alleen gedaan …
Ja maar, dit of dat was nog niet helemaal perfect …

Eigenlijk zei ik dus:
ik wil de erkenning die je me geeft niet.
Ook al wilde ik die deep down wel.

De voorbije week heb ik echt toegelaten om te surfen op die hoge vibratie van dankbaarheid.
Dankbaarheid voor het 'ripple effect' dat mijn teksten teweegbracht.
Wat een heerlijke energie.

Een energie die ik ook wil inzetten op dagen dat het minder goed gaat. Dan wil ik me jullie blije gezichten voor ogen halen, dat gevoel van dankbaarheid, om zo weer die heerlijk hoge vibratie in mijn leven op te wekken, eigenlijk om te manifesteren.

𝘋𝘶𝘴, 𝘩𝘪𝘦𝘳 𝘬𝘰𝘮𝘵 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘶𝘪𝘵𝘯𝘰𝘥𝘪𝘨𝘪𝘯𝘨:

Als je vandaag of de komende dagen een compliment krijgt, zeg dan:
“𝘋𝘢𝘯𝘬 𝘫𝘦 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘫𝘦 𝘤𝘰𝘮𝘱𝘭𝘪𝘮𝘦𝘯𝘵.”
Ook al is het met een klein hartje.
En sta ook even stil bij wat je dan voelt, hoe jij je voelt, hoe de ander zich voelt.

Moge het een glimlach op je gelaat toveren.
Moge je ook op deze manier die hoge vibratie van dankbaarheid creëren.

Zo manifesteer je een toekomst die steeds meer aansluit bij je dromen, bij hoe je je graag zou voelen.
Immers, wat je aandacht geeft, trek je aan.
Voor jezelf, én voor anderen.

Dankzij die hoge vibratie draag je bij aan een stukje mooiere wereld.
This is how you can serve the new world. Thank you.

10/08/2025

02/08/2025

Hoeveel mensen laten hun geluk - of toch een deel ervan - afhangen van de erkenning van anderen?

Jaren heb ik gevochten om erkenning en waardering te krijgen van mijn ouders.

Voor papa was (o.a.) studie belangrijk, thuis komen met een ‘goed rapport’.

Voor mama was het (o.a.) ‘doen wat hoort’.
Hoe dikwijls heb ik niet gehoord “𝘸𝘢𝘵 𝘨𝘢𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯 𝘻𝘦𝘨𝘨𝘦𝘯?”

Enkele maanden voor mama’s overlijden kreeg ik alles over mij uitgesmeten wat ze niet goed vond aan mij: dat ik geen normale job had, dat ik geen ondernemer was, dat ik al zoveel gedaan had en mislukt was, dat die alternatieve therapieën niet hielpen, … Het was alsof ik het in Keulen hoorde donderen. Ik was boos, verdrietig. Ik was in mijn diepste diepste geraakt.

Zero waardering.
Zero erkenning.
Totale afwijzing van wie ik was en wat ik gedaan had of deed.

De zielewonde van de afwijzing was opengereten, tot op het bot.

Groot was mijn verbazing toen ik gisteren één van mijn schriften opensloeg en een “boodschap van papa” vond waarin hij me zei:

“𝘏𝘦𝘵 𝘥𝘰𝘦𝘵 𝘮𝘦 𝘱𝘪𝘫𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘮𝘢𝘮𝘢 𝘯𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘨𝘰𝘦𝘥 𝘷𝘪𝘯𝘥𝘵 𝘷𝘢𝘯 𝘸𝘢𝘵 𝘫𝘦 𝘥𝘰𝘦𝘵. …
𝘎𝘦𝘦𝘧 𝘫𝘦𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘥𝘦 𝘴𝘤𝘩𝘶𝘭𝘥 𝘯𝘪𝘦𝘵.
𝘒𝘪𝘦𝘴 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘫𝘰𝘶𝘸 𝘨𝘦𝘭𝘶𝘬,
𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘫𝘰𝘶𝘸 𝘥𝘳𝘰𝘮𝘦𝘯.
𝘔𝘢𝘮𝘢 𝘩𝘢𝘥 𝘻𝘪𝘤𝘩 𝘷𝘢𝘴𝘵𝘨𝘦𝘬𝘦𝘵𝘦𝘯𝘥 𝘢𝘢𝘯 ‘𝘻𝘰 𝘩𝘰𝘰𝘳𝘵 𝘩𝘦𝘵’.
𝘛𝘳𝘦𝘬 𝘫𝘦 𝘥𝘢𝘢𝘳 𝘢𝘭𝘴𝘫𝘦𝘣𝘭𝘪𝘦𝘧𝘵 𝘭𝘰𝘴 𝘷𝘢𝘯.
𝘓𝘦𝘦𝘧 𝘫𝘰𝘶𝘸 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯.
𝘎𝘦𝘭𝘰𝘰𝘧 𝘪𝘯 𝘫𝘦𝘻𝘦𝘭𝘧.
𝘐𝘬 𝘨𝘦𝘭𝘰𝘰𝘧 𝘪𝘯 𝘫𝘰𝘶.
𝘑𝘦 𝘬𝘢𝘯 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘴 𝘢𝘢𝘯 𝘸𝘢𝘵 𝘫𝘦 𝘸𝘪𝘭 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳𝘯𝘦𝘮𝘦𝘯.”

De tranen rolden over mijn wangen. Ook nu nog, terwijl ik dit neerpen.

Dank je, papa, voor deze woorden. En ... gelukkige verjaardag morgen, wherever you are.
Mama, ik vergeef je, want deep down weet ik dat die woorden waren ingegeven door jouw diepe nooit uitgesproken zielepijn.

De zielewonde van afwijzing kan nu zacht verder helen.
Met erkenning.
In de eerste plaats van mezelf.

Je ziel hunkert naar erkenning.
Gun je het haar?

Mijn wens voor jou:
Moge je jezelf de erkenning geven die je verdient.

27/07/2025

“𝘔𝘢𝘳𝘭𝘦𝘦𝘯, 𝘴𝘵𝘰𝘱 𝘵𝘰𝘤𝘩 𝘮𝘦𝘵 𝘫𝘦 𝘵𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘨𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯.”

Hoe dikwijls heb ik dit niet gehoord.
Hoe dikwijls heb ik dit ook niet aan mezelf gezegd.

Ik zat me continu te vergelijken met anderen.
Er was altijd wel iemand mooier, slimmer, socialer, knapper, intelligenter, vriendelijker, behulpzamer, wijzer, creatiever, rijker, … kortom beter dan ik.
Ik hoor het nu zelfs mijn ouders zeggen: “kijk eens naar die vriendin, hoe zij haar ouders helpt, hoe zij luistert, hoe zij …. .”

En het raakt me terwijl ik dit schrijf.
Ze zeggen, 𝘴𝘤𝘩𝘳𝘪𝘫𝘷𝘦𝘯 𝘪𝘴 𝘩𝘦𝘭𝘦𝘯, en misschien is het ook wel zo.
Misschien is het dat wat ik nu sinds iets meer dan een maand doe met deze 𝘚𝘶𝘯𝘥𝘢𝘺 𝘚𝘰𝘶𝘭 𝘚𝘱𝘢𝘳𝘬𝘭𝘦𝘴.
Schrijven omdat iets mij raakt.
Schrijven omdat ik voel dat het iets in mij heelt.
Schrijven omdat ik zin heb om iets te delen.
Schrijven en er tegelijk van dromen dat het ook anderen mag of kan raken en helen, al is het maar 1 persoon.
Schrijven gewoon omdat ik zin heb om te schrijven.

Dit geeft mij een tevredenheid. Geen uitbundige 𝘫𝘰𝘺,
wel een zachte tevredenheid diep in mij. Wel:

“𝘪𝘯 𝘷𝘳𝘦𝘥𝘦 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘥𝘢𝘵 𝘸𝘢𝘵 𝘪𝘴,
𝘮𝘦𝘵 𝘸𝘪𝘦 𝘪𝘬 𝘣𝘦𝘯,
𝘮𝘦𝘵 𝘸𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘥𝘰𝘦”.

Wat was ik verbaasd toen ik in mijn zielekompas las dat tevredenheid een gave is die mijn ziel me schonk bij mijn geboorte.

Ik werd er even stil van. Want voor mij is dat gevoel van tevredenheid ver te zoeken te laatste jaren. Ja, ik had momenten van dankbaarheid en tevredenheid. Maar niet die uitbundige vreugde. En dat wou ik wel. Ik wou wel die vreugde die anderen hebben.

Dus vanaf nu doe ik het anders.
Ik vergelijk me niet langer met anderen en her-inner me mijn zielegaven. Ik neem tevredenheid mee in mijn dag en kijk waar het me brengt.

Doe je mee?
Deel je je ervaring zodat we samen tevredenheid rondom ons kunnen verspreiden?

20/07/2025

“𝘛𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘦𝘦𝘯 𝘨𝘭𝘪𝘮𝘭𝘢𝘤𝘩 𝘰𝘱 𝘫𝘦 𝘨𝘦𝘭𝘢𝘢𝘵, 𝘥𝘢𝘯 𝘪𝘴 𝘦𝘳 𝘨𝘦𝘦𝘯 𝘳𝘶𝘪𝘮𝘵𝘦 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘣𝘰𝘰𝘴𝘩𝘦𝘪𝘥 𝘰𝘧 𝘩𝘢𝘢𝘵 𝘰𝘧 𝘰𝘰𝘳𝘥𝘦𝘦𝘭”.

Ik hoor het Jotika Hermsen nog zeggen tijdens de metta-retraites die we samen gaven, back in the days.
Zelfs al voel je je niet echt blij, het volstaat om die mondhoeken al is het maar 1 millimeter naar boven te trekken.

Wanneer ik vertedering voel, dan komt die zachte glimlach vanzelf.

Zoals deze ochtend.
Het startte al op het moment dat ik begon wakker te worden.
Ik voelde kater Anka naast mij liggen, helemaal uitgestrekt tegen mijn been, zijn kopke raakte mijn hand.
Ik voelde die warmte, ik voelde die zachtheid van zijn pelske, ik voelde zijn immense vertrouwen.
En daar was die glimlach, als bij toverslag. Dat magische moment van vertedering. Onmiddellijk gevolgd door dankbaarheid.

Ik wilde ook kijken of ik dat gevoel kon intensifiëren.
Dus liet ik mijn ogen door een deel van de kamer glijden.
Wat was ik verbaasd toen ik merkte hoe ook voorwerpen die vertedering deden opwellen.

De krabpaal voor kater Anka. Ja, de krabpaal. Omdat ik dankbaar ben dat Anka daar zoveel van geniet.

De diffuser met de Essentiële Oliën. Omdat ik geniet van de geuren die worden verspreid en die mijn stemming kunnen beïnvloeden.

De fotokader van het huwelijk van mijn grootouders. Het was alsof ze naar mij keken. Met een enorme zachtheid in hun blik. Waren zij er niet geweest, dan was ik er niet geweest. De dankbaarheid ook omdat ik mag wonen in het heerlijke huis dat zij hebben gebouwd.

Een wand met boeken uit mama’s boekenkast. Boeken over esoterie, God, Jezus, chakra’s, energie … Het was een groot stuk van wie ze was. Een stuk dat ze heel lang heeft weggestoken, omdat het niet mocht. Gelukkig heeft ze toch doorgezet en de hunkering van haar ziel gevolgd.

Mijn intentie voor vandaag: vertedering.

Wat vertedert jou?
Deel je het? Om zo meer vertedering in de wereld te zetten?