16/09/2026
❤️ Na 12 prachtige jaren… tijd om een deur te sluiten.
Dit is waarschijnlijk één van de moeilijkste berichten die ik hier ooit geschreven heb.
Eind augustus 2027 neem ik afscheid van de Talentenzolder.
Het afgelopen jaar heeft mijn leven behoorlijk door elkaar geschud. Als de wereld plots van onder je voeten wordt weggeveegd en je een heel nieuw leven moet beginnen, word je verplicht om stil te staan. Om keuzes te maken. Om alles wat vanzelfsprekend leek opnieuw af te wegen, te berekenen en vooral jezelf de vraag te stellen: hoe wil ik verder?
En dat heb ik gedaan.
12 jaar lang heb ik de Talentenzolder met ongelooflijk veel liefde laten groeien. Wat ooit klein begon, werd een plek waar zoveel kinderen, jongeren en gezinnen hun verhaal kwamen vertellen. Een plek waar gelachen werd, gehuild, geleerd, gespeeld, boos geweest, getroost en gegroeid. Een plek waar soms ook gewoon even niets moest.
Het waren niet altijd gemakkelijke jaren. Er zijn momenten geweest waarop ik heb moeten vechten voor de Talentenzolder. Momenten waarop stoppen misschien gemakkelijker was geweest dan doorgaan. Maar ik ben blijven geloven in deze plek en in wat we hier deden.
En daar ben ik vandaag ongelooflijk fier op. ❤️
Misschien zullen er mensen zijn die denken dat ik nu voor de gemakkelijkste weg kies.
Maar geloof me: dit is ALLESBEHALVE de gemakkelijkste weg.
Stoppen betekent afscheid nemen van iets waar ik twaalf jaar van mijn leven, mijn energie, mijn dromen en vooral heel veel van mezelf in heb gestoken. Het betekent loslaten zonder exact te weten wat er daarna allemaal komt. Opnieuw beginnen. Een stuk zekerheid achterlaten en vertrouwen dat er iets nieuws voor in de plaats komt.
De gemakkelijkste weg zou misschien zelfs zijn om gewoon verder te doen. Om mezelf nog wat harder voorbij te lopen, nog wat meer te werken en nog wat langer alle ballen in de lucht te proberen houden.
Maar ik heb geleerd dat doorgaan niet altijd hetzelfde is als sterk zijn.
Soms zit kracht net in durven erkennen dat iets niet meer past binnen het leven dat je vandaag hebt.
En dit voelt niet gemakkelijk.
Maar het voelt wel juist.
Ik zou ervoor kunnen kiezen om verder te gaan. Om van de Talentenzolder een groter en commerciëler verhaal te maken zodat alles financieel haalbaar blijft.
Maar dat is niet wat de Talentenzolder voor mij is. En ook niet hoe ik wil dat hij herinnerd wordt.
Daarnaast is er de realiteit van Klimberland en de Bruggestraat. Een prachtige plek, maar ook een plek waaraan een enorme financiële en organisatorische verantwoordelijkheid vasthangt. Ik heb de voorbije maanden gerekend, gezocht, gepraat en verschillende mogelijkheden bekeken. Uiteindelijk moest ik eerlijk zijn tegenover mezelf: die last alleen dragen, is voor mij niet haalbaar.
En dus KIES ik.
Ik kies voor mijn nieuwe kleine gezin: de jongens en ik.
Voor Warre en Ewout wil ik niet de mama zijn die voortdurend werkt, regelt, rekent en probeert het hoofd boven water te houden. Ik wil een mama zijn die aanwezig is. Die tijd heeft. Die kan luisteren. Die emotioneel bereikbaar is.
En ik kies ook opnieuw een beetje voor mezelf.
De voorbije maanden heb ik daar ontzettend veel over gepraat. Met vrienden en familie, maar ook met ouders van kinderen die hier komen.
Ik ben ongelooflijk dankbaar voor die gesprekken. Voor mensen die luisterden zonder te oordelen. Die me hielpen nadenken. Die me soms een spiegel voorhielden. Die er gewoon waren op momenten waarop ik zelf even niet meer wist welke richting ik uit moest. ❤️
Die steun heeft meer betekend dan velen waarschijnlijk beseffen.
En misschien mag ik daarom nu ook nog iets vragen.
Ik weet dat dit bericht vragen zal oproepen. En ik weet dat heel wat mensen vanuit de allerbeste bedoelingen zullen willen meedenken, oplossingen zoeken of mij goede raad willen geven.
Maar geef me de komende weken alsjeblieft even wat rust en ruimte.
Deze beslissing is niet gisteren genomen. Er zijn maanden van nadenken, rekenen, praten, twijfelen en opnieuw nadenken aan voorafgegaan.
Ik heb mijn beslissing genomen.
Nu moet ik ze zelf ook nog een plaats geven.
Want weten dat iets de juiste beslissing is, betekent niet dat het geen pijn doet.
De Talentenzolder is twaalf jaar lang een ontzettend groot deel van mijn leven geweest. Daar neem je niet zomaar afscheid van.
Ik heb daarom op dit moment niet zozeer nood aan nieuwe oplossingen, andere mogelijkheden of goedbedoelde adviezen. Ik heb vooral nood aan tijd om dit op mijn eigen manier te laten bezinken.
Een berichtje, een knuffel, een mooie herinnering aan de Talentenzolder of gewoon even laten weten dat je aan mij denkt: dat zal ongetwijfeld deugd doen. ❤️
Maar laat mij de rest even op mijn eigen tempo een plaats geven.
De Talentenzolder stopt vóór hij 13 jaar wordt.
Niet omdat ik er niet meer in geloof.
Niet omdat ik niet meer graag doe wat ik doe.
Niet omdat ik de gemakkelijkste weg kies.
Maar omdat ik na twaalf jaar ook mag zeggen:
het is mooi geweest.
En omdat een nieuwe start soms betekent dat je de moed moet hebben om een heel mooie deur te sluiten.
Maar… we zijn er nog niet! 😉
We hebben nog bijna een jaar om herinneringen te maken.
De komende weken neem ik rustig de tijd om te bekijken tijdens welke schoolvakanties we nog kampen zullen organiseren. Ook daarin wil ik mezelf de tijd geven en geen overhaaste beslissingen nemen. Zodra de planning duidelijk is, laat ik het uiteraard weten.
En voor alle feestbeesten… 🥳
Dit wordt ook het allerlaatste jaar waarin de tofste verjaardagsfeestjes hier doorgaan.
Wie dus nog een verjaardagsfeestje bij de Talentenzolder/Klimberland wil vieren: wacht misschien niet té lang om je feestje vast te leggen. 😉
En eind augustus?
Dan trek ik niet stilletjes de deur achter mij dicht.
Na 12 jaar verdient de Talentenzolder een afscheid zoals hij geleefd heeft: met veel mensen, veel herinneringen, waarschijnlijk een lach én een traan… en vooral met een ferm feest. 🥂🥳
Dus ja: er komt een groot AFSCHEIDSFEEST.
Maar daarover later meer.
Voor nu vooral…
Dankjewel aan iedereen die de afgelopen 12 jaar een stukje van de Talentenzolder is geweest.
Het is mooi geweest.
Echt heel mooi. ❤️
En gelukkig is het nog niet helemaal gedaan.
We gaan eerst nog één laatste jaar herinneringen maken. ❤️
