13/02/2026
𝕎𝕚𝕖 𝕫𝕚𝕛𝕟 𝕨𝕚𝕛?
~ door een ouder ~
Choechoekes... een plek die voor mij begon als een logische keuze en die achteraf veel meer leek te zijn. Ook lang nadat de rugzak te klein is geworden.
Ze zeggen dat mensen een third place nodig hebben.
Je weet wel. Je hebt je (t)huis, je werk, en dan die ene plek daarnaast.
Een plek waar niksmoet, maar veel mag. Waar je jezelf kunt zijn, zonder een rol of masker.
Een sportclub bijvoorbeeld. Of de kantine ernaast in mijn geval. Of die koffiezaak waar ze je bestelling al kennen voor je iets zegt.
Of het bos. Wandelschoenen aan, hoofd leeg, en met je vinger elk blaadje langs het pad aanraken alsof dat het bewijs is dat je er echt bent. (Want je zou d'r anders aan kunnen twijfelen).
Die third place dus. Die bedoel ik.
Voor kinderen ligt dat anders. Realiseer ik me. Zeker voor die kleintjes.
Hun wereld is kleiner, maar tegelijk veel intenser. Hun third place is geen bewuste keuze zoals bij ons. 't Is de plek waar ze zich veilig genoeg voelen om mama en papa uit te zwaaien.
Waar ze durven vies worden. Waar ze opkijken naar grote mensen die niet boven hen staan, maar naast hen. Waar eerste woorden vallen. Eerste stappen buiten het vertrouwde worden gezet.
In 2016, tien volle jaren geleden ondertussen, bracht ik Julien voor het eerst naar Choechoekes. Met een rugzak die te groot was voor wat erin zat. Hij was zo klein. Vooral aan het kijken.
Voor Julien ging er een wereld open. Niet in één keer, maar stap voor stap. Eerst observeren vanop veilige afstand, doet ie nu nog. Vervolgens een blik die steeds minder naar bekenden ging en steeds vaker naar buiten.
Écht door Choechoekes!
Buiten was sowieso het sleutelwoord daar. Koeien die geen uitleg nodig hadden, weilanden, zand... Kleren die naar stal roken... good times!
En boer Mark natuurlijk. Voor Julien niet “de papa van Bina”, maar iemand die er gewoon altijd wel ergens was.
De jaren daarna gingen zoals dat gaat: in sprongen. Julien groeide. Minder kijken, meer doen. Minder volgen, meer eigen ideeën.
En ondertussen groeide Choechoekes mee. Niet door groter te worden, maar door nog steviger te worden ofzo. Dezelfde rust en aandacht voor al dat grut. Zelfs toen Julien naar school ging en deels nog wat bleef hangen bij Sabrina bleef 't een veilige plek.
En toen kwam Gaston.
Sinds 2023 mag hij ook daar rond lopen. In zijn eigen chaos wervelwind en iets minder rustig dan Julien. Wat me misschien wel het meeste raakt is hoe vanzelfsprekend die plek voor mij geworden is. En ook voor hem. Dat hij bij het vertrekken thuis al begint te roepen "WE GAAN NAAR BINA ETEN" (ook op zondag!)
Alles is tegelijk anders en hetzelfde tussen 2016-2019 en 2023-2026.
Nieuwe kinderen. Nieuwe verhalen. Maar nog steeds zand tussen de tenen en verf op de handen. Af en toe een blauwe plek die thuis wordt getoond als bewijs van een geslaagde dag. En sterke verhalen... al zijn het voorlopig vooral nog enthousiaste brabbels en losse kreten met deugnietogen.
Oké, 'k geef toe de kleuren op de muur zijn ondertussen veranderd door recente schilderwerken. Maar de essentie? Die zit niet in verf. Die zit in hoe er geamuseerd wordt.
En dan schrijf ik dit en realiseer ik me dat ook dit grut bijna klaar is om verder te trekken naar de kleuterschool! Binnen een maand verlaat Gaston Choechoekes.
Maargoed, zonder gekheid: het gaat hier niet alleen om de kids.
In de haast van de dag denk ik daar niet zo bewust over na. Mijn wereld bestaat uit organiseren, klaarzetten, werken, regelen, rennen, chaos,... Daarmee niet anders dan alle andere ouders geloof ik. En eigenlijk heeft m'n eigen rust minder te maken met waar ik ben, en veel meer met waar zij zijn. Als je weet dat je kind goed zit, dan zit de rest meestal ook wel oké. Toch?
Je brengt je kind ergens heen voor een paar uur per dag, en voor je het weet is het een vaste waarde geworden. Een vastigheid. Iets wat gewoon meeloopt in je leven, in mijn leven.
Choechoekes is zo’n plek waar kinderen echt deel uitmaken van de dag. Altijd enthousiast ontvangen (en weer uitgezwaaid) door Sabrina, Gitte en Alicia. Mensen die niet werken volgens een vast handboek, maar volgens wat nodig en mogelijk is binnen de kaders. Respect! En dan die foto's die na een thema in de mailbox vliegen en meer zeggen dan duizenden woorden.
Tien jaar Choechoekes dus... miljaar!
Tien jaar waarin kinderen hier hun wereld stukje bij beetje groter mochten maken.
Misschien is dat wel precies wat een third place is. Een plek die je niet hoeft uit te leggen, maar gewoon lekker voelt.
Voor Julien en Gaston was Choechoekes zo’n plek. En voor mij een plek die meebewoog, terwijl ik groeide.
Een third place verdwijnt niet als je vertrekt. Die blijft, ergens tussen hoofd en hart.
Ook bij mij. De mama van. En 'k denk stiekem bij al die andere mama's en papa's ook.
