16/06/2025
MOEDERBIECHT
hi lieve jij,
ik begin met iets nieuws.
de moederbiecht.
Geen schema’s, geen quota.
Gewoon een plek waar ik mag zijn: eerlijk, chaotisch, MOEder.
Ik werk al meer dan 10 jaar als vroedvrouw.
Ik stond aan zoveel wiegjes, nog voor ik zelf mama werd.
En toch… vandaag voel ik me wiebelend, op het randje.
Ik ben aan het verzuipen.
Deze maand is de hel op aarde voor ouders van schoolgaande kinderen.
(En misschien ook voor de leerkrachten. Ik denk: we verzuipen gewoon samen.)
Sportdagen. Fietsdagen. Uitstappen.
1001 herinneringen, brieven, WhatsAppgroepen, doktersafspraken en logopedie.
Laat staan, heel de planning en regeling van de grote vakantie.
Kinderen die structuur kwijt zijn.
Toetsen die niet gehaald zijn en extra werk dat erbij komt.
Zorgen die niet meer stilletjes in een hoekje blijven zitten.
Eén van mijn kinderen raakt verloren in de chaos.
Een ander huilt omdat ze haar beste vriendin straks weken moet missen.
Nog een ander worstelt met de onvoorspelbaarheid,
en thuis voel ik het: niemand functioneert nog zoals gewoonlijk.
En ik?
Ik pieker.
Ik ben prikkelbaar.
Ik mis overzicht.
Ik mis mezelf.
Ik zoek adem in mijn werk, hoe gek dat ook klinkt.
Want daar voel ik grip, rust, flow.
Dankjewel trouwens, dat ik bij jullie mag zijn.
Jullie geven mij dat stukje zuurstof.
En nee, dit is geen klaagzang.
Dit is gewoon even zijn.
Mama. Vrouw. Mens.
Onvolmaakt. Maar écht.
Een vriendin zei laatst iets tussen het lachen en het huilen:
“Misschien hebben we gewoon een nieuwe pandemie nodig.”
Ze was ook aan het verzuipen.
En we wisten allebei: het gaat niet écht over lockdowns of regels.
Het gaat over verlangen naar stilte, naar eenvoud, naar even niks.
Dus hier zit ik. In de chaos. In de overprikkeling.
Met tranen dicht onder de oppervlakte.
Maar ook met hoop.
Want als jij dit leest en denkt: “Same here”…
dan zijn we al met twee.
❤️