Groeii

Routebeschrijving Website Contact opnemen met de school

Contactgegevens, kaart en routebeschrijving, contactformulier, openingstijden, diensten, beoordelingen, foto's, video's en aankondigingen van Groeii, Persoonlijke coach, Antwerpse Steenweg 47, Sint-Niklaas.

Ik begeleid vrouwen die vastlopen in patronen naar meer rust, helderheid en ruimte om zichzelf te zijn.

💛 Individueel traject
🩷 Familieopstellingen
🧡 Online aanbod in ontwikkeling

13/10/2026

Vier jaar volledig zelfstandig ondernemer en ondertussen al heel wat langer aan de slag als coach.

En amai, wat is mijn kijk op begeleiden doorheen die jaren veranderd.

Door de opleidingen die ik volgde, maar misschien nog wel het meest door de mensen die tegenover mij zaten. En natuurlijk zeker en vast ook door mijn eigen persoonlijke groei.

Gaandeweg ben ik steeds meer gaan beseffen dat goed begeleiden niet betekent dat ik alle antwoorden moet hebben. Of dat ik harder moet werken wanneer jij vastloopt.

Integendeel.

Voor mij gaat het vandaag veel meer over ruimte creëren. Om te onderzoeken wat er speelt, om verder te kijken dan wat aan de oppervlakte zichtbaar is, om te spiegelen, te voelen en soms ook te confronteren.

Zodat er nieuwe inzichten én bewegingen kunnen ontstaan.

Want ik kan je begeleiden in je proces, maar ik kan het niet voor jou doorlopen.

Niet vóór jou. Wel mét jou.

En misschien is dat wel mijn grootste groei als coach: dat ik steeds minder de behoefte voel om iets op te lossen en steeds meer vertrouw op wat er kan ontstaan wanneer we samen onderzoeken.

10/10/2026

Je wéét het ondertussen wel.

💡 Dat je grenzen mag stellen.
💡 Dat je niet altijd beschikbaar hoeft te zijn.
💡 Dat een ‘nee’ tegen een ander soms een ‘ja’ tegen jezelf is.

😖 En toch kan die nee verdomd ongemakkelijk voelen.

Hoe dat komt? 👇
Eigenlijk wordt er binnen in jou constant gescreend op: "is datgene wat ik doe binnen de normen en gewoontes van de groep waarin ik ben opgegroeid?"

Ja? 👉 Prima ✔✔
Nee? 👉 Fout! ❌

Als rekening houden, inschikken of de vrede bewaren voor jou heel vertrouwd is, kan iets anders doen daarom schuldgevoel oproepen.

Dat wil dan niet zeggen dat je feitelijk iets verkeerd doet.
Maar je doet wel iets anders dan wat je gewoon bent en op die manier wijk je af van 'de norm'. Je gaat iets anders doen dan datgene wat je meegekregen hebt uit je gezin van herkomst. 🖍️ Je kleurt dus buiten de lijntjes van wat het familiesysteem voorop stelt. (Ik zie al iemand met een vingertje zwaaien. *Foei'* 🫪)

Maar dat maakt dus dat jij grenzen stellen als zo spannend ervaart: je zegt niet alleen 'nee' tegen iets of iemand. Bij die 'nee' zeggen hoort dan ook: kunnen verdragen dat iemand teleurgesteld, boos of ongemakkelijk kan zijn… zonder je grens meteen weer in te trekken. En dàt is waar jij gaat wankelen.

Mag jij kiezen voor jezelf?
Mag jij jouw eigen pad - zoals het voor jou werkt - vormgeven?

Op 18 oktober kun je zo’n terugkerend patroon onderzoeken tijdens een familieopstelling. Stuur me OPSTELLING voor de info.

Ik kijk ernaar uit je te ontmoeten!

Liefs, Lisa

08/10/2026

Je wíl het anders.

Je beseft dat je teveel draagt, teveel verantwoordelijkheden op jou neemt, dat jij degene bent die alles ziet, regelt en oplost.

Je verlangt ernaar om ook af en toe eens te kunnen leunen op een ander, om hulp te krijgen, om meer rust en balans te ervaren.

Maar deze positie lijkt zo vertrouw voor je te zijn geworden, dat je er geen idee van hebt of het überhaupt wel anders kàn.

"Is dit niet gewoon wie ik ben???'

Wat als dit de plek is die jij ooit bent gaan innemen in jouw gezin van herkomst?

Binnen systemisch werk spreken we over ‘opstijgen’ wanneer een kind als het ware groter gaat staan en verantwoordelijkheid begint te dragen voor dingen die eigenlijk bij de ouder(s) hoort.

Je wordt sterk, zelfstandig. Je houdt rekening met anderen (ten koste van jezelf). Je voelt wat er nodig is en springt bij.

En precies die beweging kan je als volwassen vrouw blijven herhalen: in je relatie, op je werk, bij je ouders…

En nee, je 'bent' niet zo. Dit is de positie die jij heel goed kent en zo vertrouwd is gaan voelen.

Waar neem jij vandaag nog verantwoordelijkheid die misschien niet van jou is?

Op 18 oktober is er opnieuw een familieopstelling in Sint-Niklaas.
Wil je onderzoeken wat er onder jouw terugkerende patroon speelt?

Stuur me OPSTELLING en ik bezorg je alle info.

Liefs, Lisa

29/09/2026

Ge hebt misschien geen zeeën van tijd om ‘aan uzelf te werken’.

Maar hoeveel tijd kosten uw patronen u ondertussen? 👀
Overdenken. Aanpassen. Twijfelen. Ja zeggen terwijl ge nee bedoelt.

De tijd gaat sowieso voorbij.
Dus wat als ge die tijd gebruikt om te oefenen met het anders DOEN?

Op 1 oktober start de RESETclub.
👉 Stuur me RESET als ge erbij wilt zijn.

26/09/2026

Het zou kunnen dat ik hier iets ga zeggen dat ge niet graag gaat horen...

👉 Er gaat nooit iets veranderen, als je niets verandert.

- Ge gaat u niet op een welbepaalde magische ochtend ineens zelfzeker genoeg voelen om die grens aan te geven.
- Ge gaat niet ineens 100% zeker zijn van die ene beslissing.
- Ge gaat niet plotseling verlost geraken van dat schuldgevoel wanneer ge iets voor uzelf kiest.
- Ge gaat niet ineens niks meer geven om wat een ander vindt van wat ge doet of zegt.

Als ge dáárop blijft wachten om iets anders te doen… dan gaat ge nog heel lang kunnen wachten. 😳

But good news! Want het werkt heel eenvoudig andersom. Door het gewoon te gaan doen. Met vallen en weer opstaan. Opnieuw proberen. U ongemakkelijk voelen. Het toch weer doen.

Ge maakt die keuze terwijl ge nog twijfelt.
Ge zegt nee terwijl ge u schuldig voelt.
Ge kiest voor uzelf terwijl een deel van u zich afvraagt of dat wel oké is.

En ge ervaart:
💡 ah… ik kan dit dus dragen. (Misschien in het begin moeilijk, maar na verloop van tijd steeds gemakkelijker)
💡 Ik hoef niet automatisch terug te grijpen naar wat ik altijd deed - en als ik dat toch doe, betekent dat ook niet het einde van de wereld.

En dát is waar stilaan iets begint te verschuiven.
Want ge begrijpt dan niet alleen wàt ge doet, maar ge gaat er ook daadwerkelijk naar leven.
Ge creëert zelf meer vertrouwen in uw eigen keuzes, meer rust, meer ruimte voor wat gij belangrijk vindt, meer vrijheid om te doen wat bij u past.

Dàt is waarmee we aan de slag gaan in de RESETclub.
Ge gaat geen 6 maanden enkel info consumeren over uw patronen.
We gaan wél zes maanden inzichten en oefeningen omzetten in DOEN.
En ik ben een half jaar lang uw enthousiaste cheerleader 😘

🔥 Ready for it?

Op 1 oktober beginnen we.
Wil jij mee van begrijpen naar DOEN?
Stuur me RESET in DM en ik stuur je alle info + de link om in te stappen. 🫶

Ik kijk ernaar uit je te ontmoeten!
👋 Lisa

06/08/2026

- Week van de borstvoeding -

Ik hoef er geen standbeeld voor, daar gaat deze post helemaal niet over. Hoewel ik uiteraard ook wel trots ben op ons borstvoedingsverhaal en dat ik ons manneke dat heb kunnen geven.

8,5jaar geleden startte mijn eerste borstvoedingsavontuur. In week 1 wilde ik eigenlijk al stoppen (hallo, kan iemand effe vooooor de bevalling vertellen dat bv geven in het begin echt pijn doet?? -Maar dat het daarna niet meer normaal is als het pijn blijft doen.)

Ik stopte niet. Ik kon niet stoppen. Ik vond het een verplichting. Ik moest het mijn kind geven en ik wilde bewijzen dat ik het kon. Ik ging al mijn grenzen voorbij, zonder dat ik het wist. Want, euh, wat zijn grenzen? Heb ik dat? -Ja, Lisa van 8j geleden. Gij had ook grenzen, ge kon ze alleen niet voelen omdat ge het gewoon waard om voorrang te geven aan de verwachtingen van anderen.

Maar ik was niet meer de Lisa van 8 jaar geleden toen ik aan borstvoedingsverhaal 2 begon. Nu ja, in zekere zin ben ik natuurlijk ook niet ineens iemand anders geworden. IK BEN NET MEER MEZELF GEWORDEN 🥳🥳 (dank aan me, myself & I🙏 En ik wens het iedereen toe!)

En hoewel het nog steeds een hele rit was met de nodige emotionele rollercoasters (ja deuh, want hormonen enzo 🎢🥵). Kon ik dit avontuur op een heel andere manier beleven. Vanuit intrinsieke motivatie - want ik heb helemaal niks te bewijzen t.o.v. niemand. Ik deed dit voor ons kind. That’s all.
Ik kon elke keer stoppen als ik dat wilde. Er was elke dag, elk moment een keuze.

En alleen dat is het grootste verschil tussen beide verhalen.

Acht jaar geleden deed ik wat ik dacht dat ik moest doen.
Vandaag doe ik veel vaker wat klopt voor mij.

Niet alleen bij die borstvoeding. (Die is ondertussen gestopt sinds april)
Maar ook in mijn werk, mijn relaties, mijn moederschap.

Dat voelt eerlijk gezegd een pak beter.

-
Soms denk je dat je keuzes maakt omdat je dat zelf wilt.
Tot je ontdekt hoeveel ervan eigenlijk gestuurd worden door oude overtuigingen, verwachtingen of loyaliteiten.

-

Klaar om te kijken wat er onder de patronen zit die jouw leven bepalen? Klaar om andere keuzes te maken?

Stuur KEUZE en we bekijken samen jouw volgende stap!

12/07/2026

Je wil rust.
Je wil stoppen met pleasen.
Je wil meer zelfvertrouwen.
Je wil minder twijfelen aan jezelf.

En dat zijn stuk voor stuk begrijpelijke verlangens.

Maar wat als dat niet is waar je écht naar op zoek bent?

Want rust ontstaat niet doordat je agenda perfect georganiseerd is.
Zelfvertrouwen groeit niet doordat je jezelf nóg harder probeert te overtuigen.
Pleasen verdwijnt niet omdat je beslist om vanaf vandaag gewoon vaker ‘nee’ te zeggen.

Dat zijn oplossingen in de bovenstroom.

In de onderstroom leven oude loyaliteiten en overlevingsmechanismen van het familiesysteem verder.

De patronen waar je vandaag tegenaan loopt, zijn ooit voor een heel goede reden ontstaan.

Wat als je niet méér discipline nodig hebt, maar meer begrip voor jezelf?

Wat als je niet leert pleasen omdat je ‘te lief’ bent, maar omdat het ooit iets voor je opleverde?

Van wie leerde jij dat je je eerst moest aanpassen?
Voor wie bleef jij sterk?
Wanneer voelde jij dat jouw behoeften beter even konden wachten?

En… geldt dat vandaag eigenlijk nog?

💛 Bij welke slide bleef jij het langst hangen? Ik ben benieuwd welke vraag er bij jou iets in beweging zette.

01/07/2026

'Patronen doorbreken'. Ik benoemde het lange tijd ook zo, maar er moet mij iets over van het hart. Ik lees het ook overal tegenwoordig (of is dat het algoritme dat mij een spiegel voorhoudt 😄🪞👋)

'Patronen doorbreken', klinkt als 'Dit wil ik niet. Dit mag er niet zijn. Het moet weg.'

En als er nu één ding is dat het leven me al geleerd heeft, dan is het dit wel:
Hoe harder je iets niet wil, hoe harder je het wordt of hoe harder je ermee geconfronteerd wordt. (Je weet wel. Zo van: 'Ik wil niet zijn zoals mijn moeder. En 10 jaar later moet je dan vaststellen dat je net hetzelfde doet. 😉)

Dus nee, ik geloof niet in verlost geraken van patronen omdat JIJ dat zo bepaalt.
Want ja, wat je daar dan eigenlijk aan het doen bent, is alweer een stukje van jezelf verwerpen. En dat brengt je dan nog meer in het 'Ik ben niet goed genoeg'-verhaal.

Ik nodig je uit om je patroon te ontmoeten. Het te leren kennen. Te leren voelen wat het doet en te ontdekken welke functie het heeft. Hoe milder jij er naar kan gaan kijken, hoe meer het van zichzelf zal verzachten. 🙏

Samen ontdekken wat er bij jou speelt en waar dat vandaan komt?

Je bent welkom om te verkennen welke vorm het meest bij jou aansluit:
☑ RESETclub ( laatste moment om in te stappen!)
☑ Het Persoonlijk Groeii Traject
☑ Familieopstellingen (23aug., 18okt.)

Liefs,
Lisa

--

29/06/2026

Het meisje met de emotioneel afwezige vader wordt de vrouw die voelt dat ze altijd harder haar best doen om gekozen te worden.
Ze leerde al vroeg dat liefde niet vanzelf kwam. Dat nabijheid iets was waar ze naar moest zoeken. Dat aandacht iets was waar ze stilletjes op hoopte. Dat gezien worden niet vanzelfsprekend was.
En zo werd ze gevoelig voor afstand. Kleine veranderingen in intonatie heeft ze als eerdte opgemerkt. Mannen die eerst warm zijn en dan weer verdwijnen, is een herkenbaar fenomeen voor haar. Haar uiterste best doen voor mensen bij wie ze nét genoeg krijgt - of net niet...- werd dagelijkse kost.
Ze verlangt naar nabijheid, maar vondt veiligheid in afstand.
“Als ik nu lief genoeg ben, mooi genoeg, rustig genoeg, makkelijk genoeg… dan blijf je misschien?” werd haar drijfveer.
Systemisch gezien zoeken we later vaak opnieuw naar wat ooit gemist werd. Dat is geen bewuste keuze, maar ons systeem verlangt naar evenwicht en herstel.
Alleen ligt dat herstel niet in in het herkenbare van opnieuw harder proberen bij iemand die niet beschikbaar is.
Het begint daar waar jij jezelf begint te geven wat je zo lang bij een ander gezocht hebt:
erkenning. aanwezigheid. veiligheid. een plek.
Want misschien heeft je vader je niet kunnen zien zoals je het nodig had. Maar jij mag vandaag leren kijken naar jezelf.
Niet als de vrouw die te veel is. Maar als het meisje dat te lang te weinig kreeg.
En als de vrouw die nu mag zeggen:
ik hoef niet meer te vechten om gekozen te worden. ik mag mezelf kiezen.

Liefs, Lisa

PS: voel je dat er iets geraakt wordt? Dan is dat misschien een signaal. Een teken dat er iets gezien wil worden, zodat ook jij aan jezelf kan gaan geven wat je zo erg gemist hebt (of nog steeds mist).
Ik ben hier. Je bent welkom om samen te zoeken naar wat bij jou past. Stuur me een berichtje.

—

28/06/2026

Je zoekt het in verklaringen en oneindig veel woorden. Je wil het vinden in begrijpen en analyseren.
Je hoofd raast maar door en je verstand kan er niet bij.

Je vindt het in de stilte. In het vertrouwen voor wat er was en wat er komt.

Het zit ‘m in alles dat niet uitgesproken wordt. In wat werd gedragen zonder woorden, generatie na generatie.

De stilte is nooit leeg.

In stilte kan je lichaam spreken.
Kan je voelen wat er wringt of klopt.

Wordt comfortabel met de stilte en beweging zal ontstaan.

Adres

Antwerpse Steenweg 47
Sint-Niklaas
9140

Website

http://www.groeii.be/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Groeii nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.