Oshun Bodywork

Bellen Routebeschrijving Website Contact opnemen met de school

Oshun Bodywork We are Sofie & Andreas. Our partnership is at the core of our business. Our shared journey has deepened our ability to help others.

Through skilled, body-based work, we offer a safe & supportive space for you to restore flow & meaningful connection.

๐–๐š๐ญ ๐š๐ฅ๐ฌ ๐ก๐ž๐ญ ๐ง๐ข๐ž๐ญ ๐ ๐ž๐ฐ๐จ๐จ๐ง โ€˜๐ฃ๐จ๐ฎ๐ฐ ๐ค๐š๐ซ๐š๐ค๐ญ๐ž๐ซโ€™ ๐ข๐ฌ?โ€œIk denk overal te veel over na.โ€โ€œIk kan niet stilzitten.โ€โ€œIk ga conflicten l...
16/10/2026

๐–๐š๐ญ ๐š๐ฅ๐ฌ ๐ก๐ž๐ญ ๐ง๐ข๐ž๐ญ ๐ ๐ž๐ฐ๐จ๐จ๐ง โ€˜๐ฃ๐จ๐ฎ๐ฐ ๐ค๐š๐ซ๐š๐ค๐ญ๐ž๐ซโ€™ ๐ข๐ฌ?

โ€œIk denk overal te veel over na.โ€
โ€œIk kan niet stilzitten.โ€
โ€œIk ga conflicten liever uit de weg.โ€
โ€œIk zet anderen altijd op de eerste plaats.โ€

We zeggen het vaak alsof het een waarheid is ... alsof het nu eenmaal is wie we zijn.

Maar soms vertellen die uitspraken ook een ander verhaal, nl dat van een zenuwstelsel dat geleerd heeft om ons te beschermen.

Altijd vooruitdenken om verrassingen te voorkomen.
Blijven doorgaan omdat tot rust komen onwennig voelt.
Jezelf terugtrekken zodra er spanning ontstaat.
Aanvoelen wat een ander nodig heeft, terwijl je eigen behoeften naar de achtergrond verdwijnen.

Dat zijn niet persรฉ bewuste keuzes. Het kunnen reacties zijn die ooit hielpen om je veilig te voelen.

Misschien herken je de woorden ๐ฏ๐ž๐œ๐ก๐ญ๐ž๐ง, ๐ฏ๐ฅ๐ฎ๐œ๐ก๐ญ๐ž๐ง, ๐›๐ž๐ฏ๐ซ๐ข๐ž๐ณ๐ž๐ง ๐จ๐Ÿ ๐ฉ๐ฅ๐ž๐š๐ฌ๐ž๐ง. In het dagelijks leven kunnen zulke beschermingsreacties er subtiel uitzien. Zo subtiel dat je ze bent gaan zien als een deel van je karakter.

Er anders naar kijken kan ruimte geven. En dat niet om jezelf een label te geven, maar om met meer begrip te onderzoeken wat er bij jou gebeurt. Want โ€œzo ben ik nu eenmaalโ€ is niet altijd het hele verhaal.

Stap voor stap kun je leren opmerken wat je nodig hebt en oefenen met andere manieren om te reageren, op een tempo dat bij jou past.

Herken je jezelf hierin en wil je graag samen onderzoeken wat er bij jou speelt? Vanaf ๐Ÿ๐Ÿ“ ๐ง๐จ๐ฏ๐ž๐ฆ๐›๐ž๐ซ heb ik weer wat ruimte om nieuwe cliรซnten te begeleiden.

Heb je eerst nog vragen, of wil je ff aftasten of mijn begeleiding bij je past? Stuur me gerust een persoonlijk bericht of neem contact op via de contactpagina van mijn website. De link vind je in de 1ste reactie hieronder.

Liefs,
Sofie
๐Ÿ™Œ

De paradox van het padEr zit iets bijzonders in hoe we als mens voortdurend op zoek zijn naar onze weg. We willen weten ...
13/10/2026

De paradox van het pad

Er zit iets bijzonders in hoe we als mens voortdurend op zoek zijn naar onze weg. We willen weten waar we naartoe gaan, welke richting juist is en hoe we kunnen herkennen dat we goed bezig zijn.

We spreken over ons levenspad, ons groeiproces en ons helingsproces ... alsof er ergens een route bestaat die we kunnen ontdekken en vervolgens gewoon moeten volgen.

Ik ben daar eigenlijk doorheen de jaren anders naar gaan kijken, zowel door mijn eigen ervaringen als door het werk dat ik vandaag doe.

Want hoe meer ik me verdiep in de mens, in het lichaam en in de manier waarop onze ervaringen ons vormen, hoe meer ik besef dat het leven zich nauwelijks laat uitstippelen.

En toch vraagt het ons voortdurend om stappen te zetten en daar zit voor mij de paradox van het pad.

We verlangen naar houvast, terwijl het leven ons telkens opnieuw confronteert met het onbekende. We zoeken zekerheid in een proces dat voortdurend in beweging is.

Ook in mijn werk als somatisch therapeut kom ik dit tegen.

Mensen komen met een verlangen naar verandering. Ze willen begrijpen waarom ze telkens in dezelfde patronen terechtkomen, waarom hun lichaam bepaalde reacties blijft vertonen of waarom iets uit het verleden vandaag nog zoveel impact en invloed heeft.

En dat verlangen begrijp ik hรฉรฉรฉl goed.

Alleen merk ik hoe snel persoonlijke groei opnieuw iets wordt waarin we moeten presteren. We willen vooruitgang voelen, resultaten zien, oude stukken achter ons laten. En wanneer dat ff niet lukt, ontstaat de gedachte dat we vastzitten of iets verkeerd doen of er toch nog niet zijn.

Terwijl het lichaam soms een heel ander tempo aangeeft.

Het draagt een geschiedenis die zich niet zomaar laat herschrijven. Reacties die ooit nodig waren om ons veilig te houden, verdwijnen niet omdat we ze ondertss begrijpen.

Daar is tijd voor nodig ... ervaring ... veiligheid en vooral de ruimte om te mogen voelen wat er werkelijk aanwezig is.

Ik heb geleerd dat juist die momenten waarop we denken nergens te geraken, bijzonder waardevol kunnen zijn.

Een grens die we voor het eerst voelen ...
Een emotie die eindelijk ruimte krijgt ...
Een stilte waarin we onszelf niet langer hoeven af te leiden ...
Of het eenvoudige besef dat we vandaag nog niet klaar zijn voor een volgende stap.

Ook daarin gebeurt iets.

We zijn zo gewend geraakt om ons leven te beoordelen vanuit waar we staan ten opzichte van waar we denken te moeten zijn, dat we soms voorbijgaan aan alles wat zich onderweg al heeft ontwikkeld.

En daarin zit voor mij aan iets essentieels.

Het pad bestaat niet als een vastgelegde weg die ergens op ons ligt te wachten. Het krijgt vorm door onze ervaringen, onze keuzes, onze ontmoetingen en ook door de momenten waarop het leven ons volledig uit evenwicht brengt.

Soms herkennen we pas veel later de betekenis van een bepaalde periode. Soms ontdekken we dat een omweg ons dichter bij onszelf heeft gebracht dan de richting die we oorspronkelijk voor ogen hadden.

Ik geloof steeds meer in de waarde van leren aanwezig te blijven in dat proces. Met nieuwsgierigheid naar onszelf, met respect voor ons lichaam en met de bereidheid om onze overtuigingen onderweg te laten veranderen.

Dat is ook wat ik in mijn werk wil meegeven.

Dat er ruimte mag zijn voor ieders eigen ritme. Dat veiligheid & vertrouwen mogen groeien. Dat we niet voortdurend iets hoeven te bereiken om te kunnen erkennen dat er beweging is.

En dat we onderweg ook gewoon mogen leven.

Want uiteindelijk is dat voor mij de paradox van het pad.

Er is geen pad dat voor ons uitgestippeld ligt. En toch ontstaat er een weg, telkens wanneer we bereid zijn om onze eigen stappen te zetten.

En mss is de grootste uitdaging daarbij wel om te vertrouwen dat ook de stappen waarvan we de richting nog niet begrijpen, deel uitmaken van ons verhaal.

REAL is my new STRONG.

Veel liefs,
Sofie
๐Ÿ‘ฃ

Deze foto is genomen ergens boven op een berg in Zuid-Korea.Mijn benen waren moe, mijn hartslag was omhoog gegaan en ik ...
28/09/2026

Deze foto is genomen ergens boven op een berg in Zuid-Korea.

Mijn benen waren moe, mijn hartslag was omhoog gegaan en ik had serieus gezweet ... mijn lichaam had echt gewerkt om daar te geraken.

En toch voelde ik mij daarboven vooral โ€ฆ rustig.

Ik zat daar gewoon te kijken. Naar de bergen, de lucht, de ruimte rondom mij. Even niets dat mijn aandacht vroeg. Geen berichten die beantwoord moesten worden, geen mails, geen gesprekken, geen planning, geen volgende opdracht.

Gewoon zitten & kijken.

En ik merk elke keer opnieuw hoeveel deugd zoiets mij doet. Niet alleen in mijn hoofd, maar vooral in mijn lichaam.

Dat deed me denken aan iets wat ik onlangs las van de Amerikaanse neurowetenschapper Earl J. Miller. Hij doet onderzoek naar aandacht en ons vermogen om te multitasken. Of beter gezegd, ons onvermogen om dat te doen. ๐Ÿ˜‰

Want blijkbaar kunnen we helemaal niet zo goed multitasken als we zelf denken. Ons brein kan eigenlijk maar met 1 ding tegelijk bewust bezig zijn. Wanneer we denken dat we verschillende dingen tegelijkertijd doen, zijn we vooral heel snel aan het switchen.

Van een mail naar WhatsApp.
Van een gesprek naar een melding op onze telefoon.
Van iets waar we mee bezig zijn naar iets wat plots onze aandacht trekt.

En weer terug ... en dat de hele dag door.

Als ik daar vanuit mijn eigen werk naar kijk, vind ik vooral interessant wat dat betekent voor ons zenuwstelsel.

Want het is niet alleen ons hoofd dat voortdurend moet schakelen.

Ons hele lichaam doet mee.

Waarnemen .... reageren ... filteren ... anticiperen ... opnieuw focussen.

Misschien is dat ook waarom ik me op zo'n plek zo ongelooflijk goed kan voelen.

Fysiek was die klim absoluut een inspanning. En een echt stevige ook. Maar voor mijn systeem voelde het niet als dezelfde soort belasting als een dag vol prikkels.

Mijn lichaam mocht werken ... en daarna mocht het gewoon 'zijn'.

Ik hoefde daarboven even helemaal niets te verwerken. Alleen maar kijken, voelen, ademen & genieten van waar ik was.

En nee, daarvoor hoeven we natuurlijk niet allemaal naar een bergtop in Zuid-Korea. ๐Ÿ˜‰
Het kan net zozeer in veel kleinere dingen.

Leg je telefoon eens 10min weg.
Schakel je meldingen uit.
Doe 1 taak en alleen die taak.
Ga wandelen zonder ondertussen iets te beluisteren.
Drink je koffie zonder je telefoon vast te nemen.
Ga ergens zitten en kijk gewoon even.

Niet als nog een oefening die je โ€œgoedโ€ moeten doen, maar gewoon als een klein beetje minder.

Minder input.
Minder schakelen.
Minder moeten reageren.

Ons brein is gelukkig plastisch. Aandacht kan getraind worden. We kunnen omstandigheden creรซren waarin ons systeem opnieuw leert om langer bij 1 ding te blijven.

We kunnen de wereld niet altijd minder prikkelrijk maken.
Maar we kunnen wel bewust kleine stukjes wereld creรซren waarin ons systeem weer ruimte krijgt.
Ik denk dat we soms onderschatten hoeveel ons lichaam daarvan geniet.

Ik in ieder geval wel en op deze plek voelde ik het weer heel duidelijk.

Liefs,
Sofie
๐Ÿชท

๐“๐‡๐„ ๐€๐๐ˆ๐Œ๐€๐‹ ๐๐Ž๐ƒ๐˜There are parts within us that are much older than our rational mind.Parts that do not speak to us throug...
08/09/2026

๐“๐‡๐„ ๐€๐๐ˆ๐Œ๐€๐‹ ๐๐Ž๐ƒ๐˜

There are parts within us that are much older than our rational mind.

Parts that do not speak to us through words, explanations or logic โ€ฆ but through our body.

Through tension or contraction.
Through fear, anger or numbness.
Through the impulse to run away โ€ฆ or the longing to hold on even more tightly.

I sometimes call this ๐™ฉ๐™๐™š ๐™–๐™ฃ๐™ž๐™ข๐™–๐™ก ๐™—๐™ค๐™™๐™ฎ.

That instinctive & ancient part of us that remembers what once felt unsafe ... and that still tries, in every possible way, to protect us from ever having to experience that pain again.

And so often, these are exactly the parts of ourselves we begin to fight.

We want to control them.
We want to overcome them.
We want to understand them โ€ฆ and preferably, at some point, finally get rid of them.

But what if the part we fight the hardest is actually the part that most needs us to turn towards it?

We can see this very clearly in our relationships.

Because it is often within relationships that our deepest wounds come to the surface. Not necessarily because the other person created those wounds, but because closeness can touch the places within us where we once felt abandoned, unseen, rejected, controlled or unsafe.

And before we know it, we find ourselves repeating the same patterns.

We pull away when someone comes too close.
We hold on when someone needs space.
We become silent while something inside us desperately wants to speak.
We become angry while, underneath that anger, we may actually feel afraid.
Or we adapt ourselves again & again because we fear losing the connection.

And then we may start believing that the frightened, angry, needy, distant or pleasing part of us is the problem an that this part needs to change or disappear ... before we can finally feel whole.

But trying to get rid of these parts can unknowingly repeat the original fragmentation, because once again, a part within us receives the message:

๐˜ ๐˜ฐ๐˜ถ ๐˜ข๐˜ณ๐˜ฆ ๐˜ต๐˜ฐ๐˜ฐ ๐˜ฎ๐˜ถ๐˜ค๐˜ฉ.
๐˜ ๐˜ฐ๐˜ถ ๐˜ข๐˜ณ๐˜ฆ ๐˜ฏ๐˜ฐ๐˜ต ๐˜ธ๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ค๐˜ฐ๐˜ฎ๐˜ฆ ๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ฆ.
๐˜ ๐˜ฐ๐˜ถ ๐˜ฏ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฅ ๐˜ต๐˜ฐ ๐˜ฅ๐˜ช๐˜ด๐˜ข๐˜ฑ๐˜ฑ๐˜ฆ๐˜ข๐˜ณ ๐˜ฃ๐˜ฆ๐˜ง๐˜ฐ๐˜ณ๐˜ฆ ๐˜ ๐˜ค๐˜ข๐˜ฏ ๐˜ฃ๐˜ฆ ๐˜ฐ๐˜ฌ๐˜ข๐˜บ.

And this is where something different can begin โ€ฆ

Real transformation does not start by defeating the obstacle/the problem ... in fact it starts by meeting it. By slowing down & becoming curious about the contraction, the defence or the repeating pattern.

Not because we want that part to keep taking over, but because we can begin to see that it once had a reason for being there. It was simply trying to protect us in the only way it could at the time.

Healing & transforming then becomes less about removing that part and more about restoring our relationship with it and slowly letting it feel:

๐˜ ๐˜ด๐˜ฆ๐˜ฆ ๐˜บ๐˜ฐ๐˜ถ.
๐˜ ๐˜ถ๐˜ฏ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ด๐˜ต๐˜ข๐˜ฏ๐˜ฅ ๐˜ต๐˜ฉ๐˜ข๐˜ต ๐˜บ๐˜ฐ๐˜ถ ๐˜ฉ๐˜ข๐˜ท๐˜ฆ ๐˜ฃ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ต๐˜ณ๐˜บ๐˜ช๐˜ฏ๐˜จ ๐˜ต๐˜ฐ ๐˜ฑ๐˜ณ๐˜ฐ๐˜ต๐˜ฆ๐˜ค๐˜ต ๐˜ฎ๐˜ฆ.
๐˜ ๐˜ฐ๐˜ถ ๐˜ฏ๐˜ฐ ๐˜ญ๐˜ฐ๐˜ฏ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ณ ๐˜ฉ๐˜ข๐˜ท๐˜ฆ ๐˜ต๐˜ฐ ๐˜ค๐˜ข๐˜ณ๐˜ณ๐˜บ ๐˜ต๐˜ฉ๐˜ช๐˜ด ๐˜ข๐˜ญ๐˜ญ ๐˜ฃ๐˜บ ๐˜บ๐˜ฐ๐˜ถ๐˜ณ๐˜ด๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ง.
๐˜›๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ฆ ๐˜ช๐˜ด ๐˜ด๐˜ฑ๐˜ข๐˜ค๐˜ฆ ๐˜ง๐˜ฐ๐˜ณ ๐˜บ๐˜ฐ๐˜ถ ๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ฆ ๐˜ต๐˜ฐ๐˜ฐ.

Healing is not about becoming someone new but about gently turning towards the fragments we once had to leave behind โ€ฆ and allowing them to experience that they belong to us again.

So perhaps the question is not:

๐™ƒ๐™ค๐™ฌ ๐™™๐™ค ๐™„ ๐™›๐™ž๐™ฃ๐™–๐™ก๐™ก๐™ฎ ๐™œ๐™š๐™ฉ ๐™ง๐™ž๐™™ ๐™ค๐™› ๐™ฉ๐™๐™ž๐™จ ๐™ฅ๐™–๐™ฉ๐™ฉ๐™š๐™ง๐™ฃ?

But rather:

๐™’๐™๐™ž๐™˜๐™ ๐™ฅ๐™–๐™ง๐™ฉ ๐™ค๐™› ๐™ข๐™š ๐™ž๐™จ ๐™ฉ๐™ง๐™ฎ๐™ž๐™ฃ๐™œ ๐™ฉ๐™ค ๐™จ๐™๐™ค๐™ฌ ๐™ž๐™ฉ๐™จ๐™š๐™ก๐™› ๐™ฉ๐™๐™ง๐™ค๐™ช๐™œ๐™ ๐™ฉ๐™๐™ž๐™จ ๐™ฅ๐™–๐™ฉ๐™ฉ๐™š๐™ง๐™ฃ ๐™–๐™ฃ๐™™ ๐™ฌ๐™๐™–๐™ฉ ๐™ข๐™ž๐™œ๐™๐™ฉ ๐™ž๐™ฉ ๐™ฃ๐™š๐™š๐™™ ๐™›๐™ง๐™ค๐™ข ๐™ข๐™š ๐™ž๐™ฃ ๐™ค๐™ง๐™™๐™š๐™ง ๐™ฉ๐™ค ๐™›๐™š๐™š๐™ก ๐™จ๐™–๐™›๐™š ๐™š๐™ฃ๐™ค๐™ช๐™œ๐™ ๐™ฉ๐™ค ๐™˜๐™ค๐™ข๐™š ๐™—๐™–๐™˜๐™  ๐™ž๐™ฃ๐™ฉ๐™ค ๐™ง๐™š๐™ก๐™–๐™ฉ๐™ž๐™ค๐™ฃ๐™จ๐™๐™ž๐™ฅ?

With love,
Sofie
๐Ÿซถ๐Ÿผ

๐๐ž๐ ๐ข๐ง ๐š๐ฎ๐ ๐ฎ๐ฌ๐ญ๐ฎ๐ฌ ๐จ๐ซ๐ ๐š๐ง๐ข๐ฌ๐ž๐ž๐ซ ๐ข๐ค ๐๐ซ๐ข๐ž ๐Ÿ—๐ƒ ๐š๐๐ž๐ฆ๐œ๐ข๐ซ๐ค๐ž๐ฅ๐ฌ.Een paar uur waarin je even niet meer over jezelf heen hoeft te praten,...
19/07/2026

๐๐ž๐ ๐ข๐ง ๐š๐ฎ๐ ๐ฎ๐ฌ๐ญ๐ฎ๐ฌ ๐จ๐ซ๐ ๐š๐ง๐ข๐ฌ๐ž๐ž๐ซ ๐ข๐ค ๐๐ซ๐ข๐ž ๐Ÿ—๐ƒ ๐š๐๐ž๐ฆ๐œ๐ข๐ซ๐ค๐ž๐ฅ๐ฌ.

Een paar uur waarin je even niet meer over jezelf heen hoeft te praten, en je lichaam de kans krijgt om terug op adem te komen.

๐ƒ๐š๐ญ๐š:

โ€ข ๐•๐ซ๐ข๐ฃ๐๐š๐  ๐Ÿ ๐š๐ฎ๐ ๐ฎ๐ฌ๐ญ๐ฎ๐ฌ ๐จ๐ฆ ๐Ÿ๐ŸŽ.๐ŸŽ๐ŸŽ ๐ฎ๐ฎ๐ซ โ€“ ๐๐ข๐ง๐จ๐ฏ๐ž
โ€ข ๐™๐š๐ญ๐ž๐ซ๐๐š๐  ๐Ÿ ๐š๐ฎ๐ ๐ฎ๐ฌ๐ญ๐ฎ๐ฌ ๐จ๐ฆ ๐Ÿ๐ŸŽ.๐ŸŽ๐ŸŽ ๐ฎ๐ฎ๐ซ โ€“ ๐€๐ฌ๐ฌ๐ž๐›๐ซ๐จ๐ž๐ค (๐๐ซ๐ฎ๐ ๐ ๐ž)
โ€ข ๐ƒ๐จ๐ง๐๐ž๐ซ๐๐š๐  ๐Ÿ• ๐š๐ฎ๐ ๐ฎ๐ฌ๐ญ๐ฎ๐ฌ ๐จ๐ฆ ๐Ÿ๐Ÿ–.๐Ÿ‘๐ŸŽ ๐ฎ๐ฎ๐ซ โ€“ ๐’๐ข๐ง๐ญ-๐‹๐ข๐ž๐ฏ๐ž๐ง๐ฌ-๐‡๐จ๐ฎ๐ญ๐ž๐ฆ

Voel je dat je lichaam al een tijdje vraagt om even op adem te komen? Dan ben je van harte welkom.

Inschrijven of meer info kan via een DM of via de link hieronder in comments.

Ik werk bewust met kleine groepen, zodat er voldoende ruimte is voor veiligheid, persoonlijke begeleiding en integratie.

Liefs,
Sofie
๐Ÿฆ‹

This morning, before I opened my laptop or answered a single message, I walked into the sea.Bare feet on uneven cobblest...
17/07/2026

This morning, before I opened my laptop or answered a single message, I walked into the sea.

Bare feet on uneven cobblestones. Cold water wrapping itself around my feet. The gentle pressure of the stones beneath me felt like a massage, inviting me back into my body.

I hadn't realized how much I needed it.

I wasn't anxious ... nor overwhelmed, but I could feel that subtle state so many of us know ... the mind already running ahead, the body trying to keep up. A quiet sense of being disconnected from myself.

So I didn't push through it.

I paused and I let the cold water wake up my senses. I felt every stone beneath my feet. I noticed my breath deepen without forcing it. Little by little, I felt myself arrive.

As a trauma-informed somatic therapist, I often remind others that our nervous system is always communicating with us. It doesn't only speak through anxiety, stress or exhaustion. Sometimes it whispers through a subtle feeling of restlessness, a sense that we've drifted too far into doing and away from simply being.

For me, nature is one of the places where I can hear those whispers most clearly.

Grounding isn't about becoming perfectly calm or trying to "fix" ourselves, but about coming back into relationship with our body. It's about creating enough safety to notice what is here, without rushing to change it.

Sometimes that happens through the cold embrace of the sea.
Sometimes through the warmth of the sun on your face.
Sometimes by feeling the earth beneath your feet, sitting against a tree or placing a hand on your heart.

There is no one right way.

The invitation is simply to pause long enough to ask:
Where am I right now?
And what does my body need from me in this moment?

Because when we meet ourselves there, with curiosity instead of urgency ... we often discover that what we were searching for wasn't more productivity, more control or more effort ... it was connection.

Connection to the body ... to the present moment ... to ourselves.

And from that place, everything else tends to unfold with a little more ease.

With love,
Sofie
๐Ÿชท

Deze week had ik 2 intake gesprekken die nog ff zijn blijven nazinderen.Een gesprek met iemand in Belgiรซ en met iemand u...
12/07/2026

Deze week had ik 2 intake gesprekken die nog ff zijn blijven nazinderen.
Een gesprek met iemand in Belgiรซ en met iemand uit Zweden.

2 verschillende mensen en 2 totaal verschillende verhalen.
En toch bleef er na beide gesprekken exact hetzelfde bij mij hangen, omdat ik opnieuw zag hoe diep angst ons denken kan overnemen.

Bijna woord voor woord, dezelfde zinnen:
"Had ik toen maar..."
"Als die persoon toen anders had gereageerd..."
"Als ik een andere keuze had gemaakt..."

Ik snap dat ook, want wanneer je bang bent geweest ... dan wil je begrijpen. Want als je begrijpt wat er misliep, voelt het alsof je het mss kan tegenhouden om ooit nog te gebeuren.

En het werd me weer heel scherp duidelijk ... mensen lijden zelden onder wat hen is overkomen, ze lijden onder wat hun hoofd er, dag na dag, opnieuw mee doet.

Allebei kwamen ze eigenlijk voor iets heel anders binnen dan waar we uiteindelijk over spraken. De รฉรฉn voor spanning in zijn lijf. De ander voor klachten die maar bleven aanslepen.
Maar onder die klacht zat, bij allebei, een veel diepere vraag.
"Wat als ik nooit meer de oude word?"
"Wat als ik dit gewoon zelf verkeerd heb aangepakt?"
"Wat als het te laat is?"

En dan zag ik het weer gebeuren, bij allebei ... het hoofd dat begint te zoeken. Naar de oorzaak, naar de fout ... naar dat ene moment waarop alles anders had kunnen lopen.

Ik ken dat gevoel zelf ook. Als je iets niet begrijpt, ga je zoeken tot je iets vindt om je aan vast te grijpen. En toch ligt daar zelden de weg naar voren.

Het mooiste wat ik zag gebeuren, is bij allebei hetzelfde moment ... en dat is wanneer iemand stopt met vragen "waarom is dit gebeurd?" en stilaan nieuwsgierig wordt naar "wat gebeurt er eigenlijk in mij, op het moment dat deze angst opkomt?"

Voor allebei was dat de 1ste keer dat ze zichzelf zo'n vraag stelden:
"Wacht ... misschien is het niet mijn verleden dat mij vandaag vasthoudt, mr het gevecht die ik er nog elke dag mee voer."

Dat betekent niet dat wat er gebeurd is er niet toe doet. Bij allebei deze mensen deed het er hรฉรฉl erg toe. En dat mocht er ook ten volle zijn.

Op een gegeven moment stelde ik hen allebei dezelfde vraag. Rustig en gewoon oprecht nieuwsgierig:
"Helpt de manier waarop je vandaag met je verleden omgaat je vooruit ... of houdt ze je net vast?"

Bij geen van beiden kwam er meteen een antwoord en dat hoeft ook niet. Maar ik zag iets bewegen ... bij allebei.

Misschien is dat wel het meest bijzondere aan wat ik doe.
Niet dat ik antwoorden geef, mr dat ik er mag zijn op het moment dat iemand voor het eerst een andere vraag durft toe te laten.

Eรฉn van de mooiste geschenken die je jezelf kunt geven is leren om af en toe echt hier te zijn. Niet in gisteren ... niet in morgen, maar in dit ene moment.

In mijn geval was dat met de zon op mijn gezicht, eens een paar keer diep ademhalen en ff aanwezig zijn met alles wat er is. Want hoe vaker we dat kunnen, hoe minder ons verleden hoeft te beslissen hoe we vandaag leven.

Liefs,
Sofie
๐ŸŒป

๐™€๐™š๐™ฃ ๐™ฅ๐™–๐™–๐™ง ๐™š๐™š๐™ช๐™ฌ๐™š๐™ฃ ๐™œ๐™š๐™ก๐™š๐™™๐™š๐™ฃ ๐™๐™–๐™™ ๐™ž๐™  ๐™๐™ž๐™š๐™ง ๐™ฌ๐™–๐™–๐™ง๐™จ๐™˜๐™๐™ž๐™Ÿ๐™ฃ๐™ก๐™ž๐™Ÿ๐™  ๐™ฃ๐™ž๐™š๐™ฉ ๐™ค๐™ซ๐™š๐™ง๐™ก๐™š๐™š๐™›๐™™.๐˜ฟ๐™ž๐™ฉ ๐™ฌ๐™š๐™š๐™ ๐™š๐™ฃ๐™™ ๐™ฌ๐™–๐™ง๐™š๐™ฃ ๐™๐™ž๐™š๐™ง ๐™ž๐™ฃ ๐™ข๐™ž๐™Ÿ๐™ฃ ๐™๐™ค๐™ข๐™š ๐™ฉ๐™ค๐™ฌ๐™ฃ ๐™‰๐™ž๐™š๐™ช๐™ฌ๐™ฅ๐™ค๐™ค๐™ง๐™ฉ ๐™ฌ๐™š...
05/07/2026

๐™€๐™š๐™ฃ ๐™ฅ๐™–๐™–๐™ง ๐™š๐™š๐™ช๐™ฌ๐™š๐™ฃ ๐™œ๐™š๐™ก๐™š๐™™๐™š๐™ฃ ๐™๐™–๐™™ ๐™ž๐™  ๐™๐™ž๐™š๐™ง ๐™ฌ๐™–๐™–๐™ง๐™จ๐™˜๐™๐™ž๐™Ÿ๐™ฃ๐™ก๐™ž๐™Ÿ๐™  ๐™ฃ๐™ž๐™š๐™ฉ ๐™ค๐™ซ๐™š๐™ง๐™ก๐™š๐™š๐™›๐™™.

๐˜ฟ๐™ž๐™ฉ ๐™ฌ๐™š๐™š๐™ ๐™š๐™ฃ๐™™ ๐™ฌ๐™–๐™ง๐™š๐™ฃ ๐™๐™ž๐™š๐™ง ๐™ž๐™ฃ ๐™ข๐™ž๐™Ÿ๐™ฃ ๐™๐™ค๐™ข๐™š ๐™ฉ๐™ค๐™ฌ๐™ฃ ๐™‰๐™ž๐™š๐™ช๐™ฌ๐™ฅ๐™ค๐™ค๐™ง๐™ฉ ๐™ฌ๐™š๐™š๐™ง ๐™™๐™š ๐™ƒ๐™š๐™ ๐™จ๐™š๐™ฃ๐™›๐™š๐™š๐™จ๐™ฉ๐™š๐™ฃ, een jaarlijks evenement dat draait rond de saga van ๐™…๐™š๐™–๐™ฃ๐™ฃ๐™š ๐™‹๐™–๐™ฃ๐™ฃ๐™š, de vrouw die symbool staat voor de heksenvervolgingen aan onze kust.

Ik heb het verhaal van Jeanne Panne altijd iets bijzonders gevonden. Hoe iemand vroeger veroordeeld werd omdat ze anders was. Omdat ze werkte met kruiden, met de natuur, met kennis die anderen niet begrepen. ๐˜ผ๐™ฃ๐™œ๐™จ๐™ฉ ๐™ซ๐™ค๐™ค๐™ง ๐™๐™š๐™ฉ ๐™ค๐™ฃ๐™—๐™š๐™ ๐™š๐™ฃ๐™™๐™š was vaak genoeg om iemand op te sluiten.

En terwijl ik gisteren door de stad wandelde, betrapte ik mezelf op een glimlach.

๐˜๐˜ฌ ๐˜ฅ๐˜ข๐˜ค๐˜ฉ๐˜ต ๐˜ฏ๐˜ข๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ช๐˜ซ๐˜ฌ ๐˜ฅ๐˜ข๐˜ต ๐˜ช๐˜ฌ ๐˜ต๐˜ฐ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฎ๐˜ช๐˜ด๐˜ด๐˜ค๐˜ฉ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ฌ ๐˜ฏ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ป๐˜ฐ ๐˜ฑ๐˜ฐ๐˜ฑ๐˜ถ๐˜ญ๐˜ข๐˜ช๐˜ณ ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ธ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ด๐˜ต ๐˜ป๐˜ฐ๐˜ถ ๐˜ป๐˜ช๐˜ซ๐˜ฏ.๐Ÿ˜…

Ik werk met het lichaam. Met het zenuwstelsel. Met adem. Met aanraking. Met het ๐™ฏ๐™š๐™ก๐™›๐™๐™š๐™ง๐™จ๐™ฉ๐™š๐™ก๐™ก๐™š๐™ฃ๐™™ ๐™ซ๐™š๐™ง๐™ข๐™ค๐™œ๐™š๐™ฃ ๐™ซ๐™–๐™ฃ ๐™ค๐™ฃ๐™จ ๐™ก๐™ž๐™˜๐™๐™–๐™–๐™ข.

En hoewel we honderden jaren verder zijn, merk ik dat er nog altijd veel weerstand zit op alles wat buiten de klassieke kaders valt. Opzich is dat ook OK, want het onbekende roept nu eenmaal vragen op ... dat doet het bij mij soms ook.

En deze week was weer een moment waardoor ik weer helemaal voel ๐™ฌ๐™–๐™–๐™ง๐™ค๐™ข ๐™ž๐™  ๐™™๐™ž๐™ฉ ๐™ฌ๐™š๐™ง๐™  ๐™ฏ๐™ค ๐™œ๐™ง๐™–๐™–๐™œ ๐™™๐™ค๐™š.

De voorbije week heb ik mijn papa bijna elke dag behandeld.

Na meer dan 20j leven met zware rugklachten en constante pijn, vertelde hij me gisteren dat hij ๐™ซ๐™š๐™š๐™ก ๐™ข๐™ž๐™ฃ๐™™๐™š๐™ง ๐™ฅ๐™ž๐™Ÿ๐™ฃ ๐™๐™š๐™š๐™›๐™ฉ. Dat stappen weer ietsje gemakkelijker gaat en dat hij ๐™ข๐™š๐™š๐™ง ๐™—๐™š๐™ฌ๐™š๐™œ๐™ž๐™ฃ๐™œ๐™จ๐™ซ๐™ง๐™ž๐™Ÿ๐™๐™š๐™ž๐™™ voelt.

Mijn papa was trouwens niet meteen de grootste fan van wat ik doe. Integendeel ... in het begin noemde hij dit soort behandelmethoden wel eens "๐™ž๐™ก๐™ก๐™ช๐™จ๐™ž๐™š๐™จ".

Dus toen hij nu zelf zei dat hij voelt dat het echt iets doet ... ๐˜ฅ๐˜ข๐˜ต ๐˜ณ๐˜ข๐˜ข๐˜ฌ๐˜ต๐˜ฆ ๐˜ฎ๐˜ฆ ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ญ๐˜ช๐˜ซ๐˜ฌ ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ป๐˜ฆ๐˜จ๐˜ฅ ๐˜ต๐˜ฐ๐˜ค๐˜ฉ ๐˜ธ๐˜ฆ๐˜ญ.

Niet omdat ik gelijk wil hebben, maar omdat ik zie dat iemand die ik graag zie, terug ietsje meer kwaliteit van leven ervaart.

En dat is uiteindelijk ๐™ฌ๐™–๐™–๐™ง๐™ค๐™ข ๐™ž๐™  ๐™™๐™ž๐™ฉ ๐™ฌ๐™š๐™ง๐™  ๐™™๐™ค๐™š.

Niet om mensen ergens van te overtuigen.
Niet om te zeggen dat dit dรฉ oplossing is voor iedereen.
Maar wel omdat ik blijf geloven dat ons lichaam vaak veel meer wijsheid & herstelvermogen in zich draagt dan we geleerd hebben te geloven.

๐™ˆ๐™ž๐™จ๐™จ๐™˜๐™๐™ž๐™š๐™ฃ ๐™ž๐™จ ๐™ฃ๐™ž๐™š๐™ช๐™ฌ๐™จ๐™œ๐™ž๐™š๐™ง๐™ž๐™œ ๐™™๐™ช๐™ง๐™ซ๐™š๐™ฃ ๐™—๐™ก๐™ž๐™Ÿ๐™ซ๐™š๐™ฃ ๐™ฌ๐™š๐™ก รฉรฉ๐™ฃ ๐™ซ๐™–๐™ฃ ๐™™๐™š ๐™ข๐™ค๐™ค๐™ž๐™จ๐™ฉ๐™š ๐™™๐™ž๐™ฃ๐™œ๐™š๐™ฃ ๐™™๐™ž๐™š ๐™ฌ๐™š ๐™ ๐™ช๐™ฃ๐™ฃ๐™š๐™ฃ ๐™™๐™ค๐™š๐™ฃ.

En misschien zijn er vandaag geen brandstapels meer ... maar gelukkig zijn er ook steeds meer mensen die bereid zijn om ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ด๐˜ต ๐˜ต๐˜ฆ ๐˜ท๐˜ฐ๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฑ๐˜ข๐˜ด ๐˜ฅ๐˜ข๐˜ข๐˜ณ๐˜ฏ๐˜ข ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ณ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ญ ๐˜ต๐˜ฆ ๐˜ท๐˜ฐ๐˜ณ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ฏ.

Lieve, moderne heksengroet,
Sofie
๐Ÿงน

For years, I thought my problems lived ๐˜ฐ๐˜ถ๐˜ต๐˜ด๐˜ช๐˜ฅ๐˜ฆ ๐˜ฐ๐˜ง ๐˜ฎ๐˜ฆ.In my past ... in what happened ... in other people.I thought heali...
24/06/2026

For years, I thought my problems lived ๐˜ฐ๐˜ถ๐˜ต๐˜ด๐˜ช๐˜ฅ๐˜ฆ ๐˜ฐ๐˜ง ๐˜ฎ๐˜ฆ.
In my past ... in what happened ... in other people.

I thought healing was mostly a matter of time. That if I just waited long enough, reflected enough, understood enough, things would eventually fall into place.

And honestly, there is a reason many of us wait.

When you've spent years adapting, keeping the peace, pushing feelings aside or trying not to be a burden, waiting can feel safer than feeling ... but at some point, waiting becomes its own kind of cage.

๐˜๐˜ต ๐˜ค๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ต๐˜ข๐˜ช๐˜ฏ๐˜ญ๐˜บ ๐˜ฅ๐˜ช๐˜ฅ ๐˜ง๐˜ฐ๐˜ณ ๐˜ฎ๐˜ฆ.

A while ago I came across a quote by Albert Ellis that stayed with me:

"๐™๐™๐™š ๐™—๐™š๐™จ๐™ฉ ๐™ฎ๐™š๐™–๐™ง๐™จ ๐™ค๐™› ๐™ฎ๐™ค๐™ช๐™ง ๐™ก๐™ž๐™›๐™š ๐™–๐™ง๐™š ๐™ฉ๐™๐™š ๐™ค๐™ฃ๐™š๐™จ ๐™ž๐™ฃ ๐™ฌ๐™๐™ž๐™˜๐™ ๐™ฎ๐™ค๐™ช ๐™™๐™š๐™˜๐™ž๐™™๐™š ๐™ฎ๐™ค๐™ช๐™ง ๐™ฅ๐™ง๐™ค๐™—๐™ก๐™š๐™ข๐™จ ๐™–๐™ง๐™š ๐™ฎ๐™ค๐™ช๐™ง ๐™ค๐™ฌ๐™ฃ."

At first, I didn't like it. I resisted it ... hard.

Because so much of what people struggle with isn't something they chose.

Nobody chooses a dysregulated nervous system.
Nobody chooses anxiety, hypervigilance or emotional numbness.
Nobody chooses the adaptations they developed to survive difficult circumstances.

So no, this isn't about blame.

But the older I get and the more people I have the privilege of working with, the more I see the wisdom in those words.

Because there comes a point where ๐™๐™š๐™–๐™ก๐™ž๐™ฃ๐™œ ๐™–๐™ฃ๐™™ ๐™ฉ๐™ง๐™–๐™ฃ๐™จ๐™›๐™ค๐™ง๐™ข๐™–๐™ฉ๐™ž๐™ค๐™ฃ ๐™–๐™จ๐™ ๐™จ ๐™จ๐™ค๐™ข๐™š๐™ฉ๐™๐™ž๐™ฃ๐™œ ๐™ค๐™› ๐™ช๐™จ.

Not because what happened wasn't real and not because we should just move on .... the trauma is real, the pain is real ...

But because ๐™ฃ๐™ค ๐™ค๐™ฃ๐™š ๐™š๐™ก๐™จ๐™š ๐™˜๐™–๐™ฃ ๐™›๐™š๐™š๐™ก ๐™ค๐™ช๐™ง ๐™›๐™š๐™š๐™ก๐™ž๐™ฃ๐™œ๐™จ ๐™›๐™ค๐™ง ๐™ช๐™จ.
๐™‰๐™ค ๐™ค๐™ฃ๐™š ๐™š๐™ก๐™จ๐™š ๐™˜๐™–๐™ฃ ๐™ง๐™š๐™˜๐™ค๐™ฃ๐™ฃ๐™š๐™˜๐™ฉ ๐™ช๐™จ ๐™ฉ๐™ค ๐™ค๐™ช๐™ง ๐™—๐™ค๐™™๐™ž๐™š๐™จ.
๐™‰๐™ค ๐™ค๐™ฃ๐™š ๐™š๐™ก๐™จ๐™š ๐™˜๐™–๐™ฃ ๐™ฉ๐™–๐™ ๐™š ๐™ฉ๐™๐™–๐™ฉ ๐™จ๐™ฉ๐™š๐™ฅ ๐™ž๐™ฃ๐™ฌ๐™–๐™ง๐™™.

And that's often where the real shift begins.

๐™‰๐™ค๐™ฉ ๐™ฌ๐™๐™š๐™ฃ ๐™ฉ๐™๐™š ๐™ฅ๐™–๐™จ๐™ฉ ๐™™๐™ž๐™จ๐™–๐™ฅ๐™ฅ๐™š๐™–๐™ง๐™จ.

But when we slowly become willing to turn toward what is still living inside of us. To feel what we have spent years avoiding. To discover that maybe we are stronger than we thought.

In my work, I see it all the time.

๐™๐™๐™š ๐™ข๐™ค๐™ข๐™š๐™ฃ๐™ฉ ๐™จ๐™ค๐™ข๐™š๐™ค๐™ฃ๐™š ๐™จ๐™ฉ๐™ค๐™ฅ๐™จ ๐™›๐™ž๐™œ๐™๐™ฉ๐™ž๐™ฃ๐™œ ๐™ฉ๐™๐™š๐™ข๐™จ๐™š๐™ก๐™ซ๐™š๐™จ.
๐™๐™๐™š ๐™ข๐™ค๐™ข๐™š๐™ฃ๐™ฉ ๐™ฉ๐™๐™š๐™ฎ ๐™จ๐™ฉ๐™ค๐™ฅ ๐™ฌ๐™–๐™ž๐™ฉ๐™ž๐™ฃ๐™œ ๐™›๐™ค๐™ง ๐™ฅ๐™š๐™ง๐™ข๐™ž๐™จ๐™จ๐™ž๐™ค๐™ฃ.
๐™๐™๐™š ๐™ข๐™ค๐™ข๐™š๐™ฃ๐™ฉ ๐™ฉ๐™๐™š๐™ฎ ๐™ง๐™š๐™–๐™ก๐™ž๐™ฏ๐™š ๐™ฉ๐™๐™–๐™ฉ ๐™๐™š๐™–๐™ก๐™ž๐™ฃ๐™œ ๐™ž๐™จ๐™ฃ'๐™ฉ ๐™–๐™—๐™ค๐™ช๐™ฉ ๐™—๐™š๐™˜๐™ค๐™ข๐™ž๐™ฃ๐™œ ๐™จ๐™ค๐™ข๐™š๐™ค๐™ฃ๐™š ๐™š๐™ก๐™จ๐™š.

It's about coming back to themselves.

๐˜ผ๐™ฃ๐™™ ๐™ฉ๐™๐™–๐™ฉ ๐™˜๐™๐™–๐™ฃ๐™œ๐™š๐™จ ๐™š๐™ซ๐™š๐™ง๐™ฎ๐™ฉ๐™๐™ž๐™ฃ๐™œ.

๐˜ผ๐™ง๐™š ๐™ฎ๐™ค๐™ช ๐™ง๐™š๐™–๐™™๐™ฎ ๐™ฉ๐™ค ๐™จ๐™ฉ๐™ค๐™ฅ ๐™ฌ๐™–๐™ž๐™ฉ๐™ž๐™ฃ๐™œ?

Drop a โค๏ธ if this lands.

Or send me a message, I'd love to hear from you.

๐˜›๐˜ฉ๐˜ฆ ๐˜ฃ๐˜ฆ๐˜ด๐˜ต ๐˜บ๐˜ฆ๐˜ข๐˜ณ๐˜ด ๐˜ข๐˜ณ๐˜ฆ๐˜ฏ'๐˜ต ๐˜ฃ๐˜ฆ๐˜ฉ๐˜ช๐˜ฏ๐˜ฅ ๐˜บ๐˜ฐ๐˜ถ ... ๐˜ต๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜บ ๐˜ฃ๐˜ฆ๐˜จ๐˜ช๐˜ฏ ๐˜ต๐˜ฉ๐˜ฆ ๐˜ฎ๐˜ฐ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ฏ๐˜ต ๐˜บ๐˜ฐ๐˜ถ ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ค๐˜ช๐˜ฅ๐˜ฆ ๐˜ต๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜บ ๐˜ฃ๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ฐ๐˜ฏ๐˜จ ๐˜ต๐˜ฐ ๐˜บ๐˜ฐ๐˜ถ.

With love,
Sofie
๐Ÿ™Œ๐Ÿผ

๐™‰๐™ž๐™š๐™ข๐™–๐™ฃ๐™™ ๐™ฉ๐™ง๐™ค๐™ช๐™ฌ๐™ฉ ๐™ค๐™› ๐™œ๐™–๐™–๐™ฉ ๐™จ๐™–๐™ข๐™š๐™ฃ ๐™ฌ๐™ค๐™ฃ๐™š๐™ฃ ๐™ข๐™š๐™ฉ ๐™™๐™š ๐™—๐™š๐™™๐™ค๐™š๐™ก๐™ž๐™ฃ๐™œ ๐™ค๐™ข ๐™ฃ๐™–๐™–๐™จ๐™ฉ ๐™š๐™ก๐™ ๐™–๐™–๐™ง ๐™ฉ๐™š ๐™ซ๐™š๐™ง๐™™๐™ฌ๐™ž๐™Ÿ๐™ฃ๐™š๐™ฃ.En toch is dat wat we keer op keer zie...
31/05/2026

๐™‰๐™ž๐™š๐™ข๐™–๐™ฃ๐™™ ๐™ฉ๐™ง๐™ค๐™ช๐™ฌ๐™ฉ ๐™ค๐™› ๐™œ๐™–๐™–๐™ฉ ๐™จ๐™–๐™ข๐™š๐™ฃ ๐™ฌ๐™ค๐™ฃ๐™š๐™ฃ ๐™ข๐™š๐™ฉ ๐™™๐™š ๐™—๐™š๐™™๐™ค๐™š๐™ก๐™ž๐™ฃ๐™œ ๐™ค๐™ข ๐™ฃ๐™–๐™–๐™จ๐™ฉ ๐™š๐™ก๐™ ๐™–๐™–๐™ง ๐™ฉ๐™š ๐™ซ๐™š๐™ง๐™™๐™ฌ๐™ž๐™Ÿ๐™ฃ๐™š๐™ฃ.

En toch is dat wat we keer op keer zien.

Twee mensen die ๐™š๐™˜๐™๐™ฉ ๐™ซ๐™–๐™ฃ ๐™š๐™ก๐™ ๐™–๐™–๐™ง ๐™๐™ค๐™ช๐™™๐™š๐™ฃ ... daar twijfelt niemand aan. Maar ergens tussen de volle agenda's, de slaapvermoeidheid en het eeuwige "๐˜ธ๐˜ฆ ๐˜ฎ๐˜ฐ๐˜ฆ๐˜ต๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฏ๐˜ฐ๐˜จ..." zijn ze opgehouden met elkaar รฉcht te ontmoeten.

Ze eten samen. Ze slapen samen. Ze regelen het leven samen.

Maar ze ๐˜ท๐˜ฐ๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ฆ๐˜ฏ elkaar niet meer.

En het verraderlijke is, dat dat op een gegeven moment zelfs niet eens meer opvalt. Het wordt gewoon. En ๐™œ๐™š๐™ฌ๐™ค๐™ค๐™ฃ ๐™ž๐™จ ๐™ข๐™ž๐™จ๐™จ๐™˜๐™๐™ž๐™š๐™ฃ ๐™ฌ๐™š๐™ก ๐™๐™š๐™ฉ ๐™œ๐™š๐™ซ๐™–๐™–๐™ง๐™ก๐™ž๐™Ÿ๐™ ๐™จ๐™ฉ๐™š ๐™ฌ๐™–๐™ฉ ๐™š๐™š๐™ฃ ๐™ง๐™š๐™ก๐™–๐™ฉ๐™ž๐™š ๐™ ๐™–๐™ฃ ๐™ค๐™ซ๐™š๐™ง๐™ ๐™ค๐™ข๐™š๐™ฃ.

Het moment dat ons tijdens een sessie bijblijft, is niet wanneer koppels ruziemaken. Het is wanneer iemand hรฉรฉl zacht zegt: "๐˜๐˜ฌ ๐˜ฎ๐˜ช๐˜ด ๐˜ซ๐˜ฆ โ€” ๐˜ต๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ธ๐˜ช๐˜ซ๐˜ญ ๐˜ซ๐˜ฆ ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ธ๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ฏ ๐˜ฏ๐˜ข๐˜ข๐˜ด๐˜ต ๐˜ฎ๐˜ฆ ๐˜ป๐˜ช๐˜ต."

Daar zit zoveel in. Verdriet, ja ... maar ook ๐™ซ๐™š๐™ง๐™ก๐™–๐™ฃ๐™œ๐™š๐™ฃ. En verlangen betekent dat er nog iets leeft.

Dat is precies waar wij mee werken.

In onze ๐™†๐™–๐™ง๐™š๐™ฏ๐™ฏ๐™– ๐™†๐™ค๐™ฅ๐™ฅ๐™š๐™ก ๐™๐™š๐™ฉ๐™ง๐™š๐™–๐™ฉ leren koppels opnieuw vertragen. Niet om problemen op te lossen, maar om elkaar weer te kunnen voelen. Door zachte aanraking, echte aanwezigheid en een zenuwstelsel dat eindelijk de ruimte krijgt om tot rust te komen.

*๐˜Ž๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ต๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ข๐˜ฑ๐˜ช๐˜ฆ ... ๐˜ฏ๐˜ช๐˜ฌ๐˜ด ๐˜ฑ๐˜ณ๐˜ฆ๐˜ด๐˜ต๐˜ข๐˜ต๐˜ช๐˜ฆ. ๐˜Ž๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜จ๐˜ณ๐˜ฐ๐˜ต๐˜ฆ ๐˜ฅ๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ณ๐˜ฃ๐˜ณ๐˜ข๐˜ฌ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฅ๐˜ช๐˜ฆ ๐˜ซ๐˜ฆ ๐˜ฎ๐˜ฐ๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ง๐˜ฐ๐˜ณ๐˜ค๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ฆ๐˜ฏ.*

Gewoon, ๐™Ÿ๐™ช๐™ก๐™ก๐™ž๐™š ๐™ฉ๐™ฌ๐™š๐™š. En de stilte die verbindt.

De 2de editie is op ๐Ÿ๐Ÿ‘-๐Ÿ๐Ÿ“ ๐จ๐ค๐ญ๐จ๐›๐ž๐ซ ๐Ÿ๐ŸŽ๐Ÿ๐Ÿ” en de plaatsen zijn beperkt tot 5 koppels.

Als je dit leest en ergens vanbinnen denkt "๐˜ฅ๐˜ช๐˜ต ๐˜ช๐˜ด ๐˜ฐ๐˜ฏ๐˜ด" ... dan is dat al het antwoord dat je nodig hebt.

Alle info vind je via de link hieronder.

Liefs,
Sofie & Andreas
๐Ÿ’Œ

Adres

Mgr. Meulemanstraat 52
Sint-Lievens-Houtem
9520

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Oshun Bodywork nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact Opnemen Met De School

Stuur een bericht naar Oshun Bodywork:

Snelkoppelingen

Delen