01/05/2018
De afgelopen 2 weken waren een rollercoaster van emoties: verdriet, intens geluk, teleurstelling, machteloosheid en nog zoveel meer ...
Zelf ben ik ook even gesneuveld. Vorige week heb ik een dagje op emergency doorgebracht. Ik voelde me heel zwak, draaierig, braken en heel vermoeid. Na enkele onderzoeken was alles gelukkig inorde. Op het moment dat ik op emergency lag kwam een moeder al rennend met haar baby binnen. Wanneer ik opkeek zag ik de arm van het baby'tje naar beneden hangen. Ik voelde de paniek bij mijn medestude nten dus ik wist dat het niet goed was. Na een korte reanimatie was kindje jammergenoeg overleden ... De tranen van de familie gingen bij mij door merg en been, heel intens. Ik vond het zo erg dat ik daar lag voor, in mijn ogen, een banaliteit terwijl andere mensen zo hard met het leven geconfronteerd worden. Een ervaring dat voor altijd op mijn netvlies zal blijven kleven en die ik altijd met me zal meedragen ... Ik heb me altijd voorgenomen om geen sensatieverhalen te schrijven maar dit is nu eenmaal wat de realiteit is voor heel veel mensen hier. We mogen echt onze beide handen kussen met het gezondheidszorgsysteem dat we hebben in België want hier is de regel duidelijk: eerst betalen, dan zorg. Confronterend, maar zo is het wel.
Aan de andere kant ook positief nieuws: ik heb de kans gekregen om een prachtige meid op de wereld te helpen via een spoedkeizersnede! Een baby op de wereld helpen valt werkelijk niet te beschrijven in woorden. Eén van de mooiste momenten uit mijn verpleegopleiding ♡
Verder zijn we met de groep op safari geweest naar Murchison Falls en hebben we een hike gedaan in het regenwoud! Voelde goed om even weg te zijn van het ziekenhuis en te genieten van al het prachtige dat de natuur te bieden heeft ☆☆☆
