10/07/2023
16 jaar geleden startten we vol overtuiging en goesting een kinderdagverblijf. We hadden de overtuiging dat het bij ons echt goed ging zijn. We werkten aan een sterke pedagogische visie en wilden er echt voor gaan. We wilden een kinderopvang waar kinderen als volwaardig persoon behandeld worden en waar ze ook zelf keuzes mochten maken. We wilden een kinderopvang waar ook ouders thuis konden komen, de tijd konden nemen om met hun kindje te spelen, of bij te praten met andere ouders. We zouden oudercontacten organiseren en het welbevinden en de betrokkenheid actief opvolgen.
Al die jaren hebben we dit ook zo goed mogelijk gedaan.
De coronacrisis kwamen we goed door, maar liet ons wel inzien dat de overheid onze job helemaal vergeten was. De eerste maanden werkten we zonder enige instructie of opdracht. Toch was er weinig paniek en bleven we voor onze kindjes zorgen.
Ieder jaar werd ook de administratieve last groter. Fiscale attesten, risicoanalyses, zelfevaluaties, crisisprocedures, functioneringsgesprekken, vergaderingen, … Er kwam heel veel administratief werk bij kijken, waardoor Mieke steeds meer uren moest werken. (70 tot 80 uur per week)
Door de hele crisis in de kinderopvang, zijn er veel veranderingen op komst. We begrijpen deze veranderingen langs de ene kant zeker wel. Je hebt nu eenmaal een stevige basis nodig voor je bedrijf, maar langs de andere kant maken deze veranderingen het ons als kleinere crèche heel moeilijk.
Om Boembabeloe draaiende te houden, zou Mieke voltijds organisator van kinderopvang moeten worden. D.w.z. niet meer actief mee tussen de kinderen staan…
Om onze kwaliteit te behouden zouden we nog op zoek moeten gaan naar personeel. Hiervoor namen we contact op met een boekhouder om te kijken of dit financieel mogelijk zou zijn. Als we met het minimum van personeel werken (dit wil zeggen: 1 begeleider bij 9 kinderen) en als er altijd een volle bezetting is, is het mogelijk maar bij de minste tegenslag (ziekte,…) houden we amper het hoofd boven water.
An kreeg dit jaar te horen dat ze artrose heeft. Ze werkt al enige tijd met ontzettend pijnlijke handen en rug. Hierdoor kan ze haar job steeds minder vlot uitvoeren. Een toekomst in de kinderopvang is voor haar uitgesloten.
Boembabeloe zou dus verder moeten bestaan zonder An en Mieke tussen de kinderen.
Stilletjes aan begon het besef te komen dat we op deze manier niet verder kunnen. Boembabeloe moet Boembabeloe kunnen blijven.
Daarom hebben we besloten dat het verhaal van Boembabeloe voorbij is. We kunnen de tijd niet meer vinden om te doen wat we willen doen: Voor de kinderen zorgen. We kunnen ook de kwaliteit niet blijven bieden die we willen bieden, en dat knaagt alle dagen aan ons alle drie.
Op 31 augustus zullen we dus onze laatste dag opvang bieden bij Boembabeloe