Daisy Boogaerts

Ik ga iets doen wat veel ouders nooit geleerd hebben:
👉 gedrag vertalen

Wat je ziet is vaak maar het topje van de ijsberg.
Onder dat gedrag zit een lichaam dat probeert te reguleren.
Niet luisteren = niet kunnen schakelen
Driftbui = systeem dat overspoeld raakt
Tegendraads gedrag = spanning die eruit moet
Als je dat begint te zien…verandert alles.
👉 Minder strijd
👉 Meer begrip
👉 Meer rust
Dat is waar het begint.

Je zegt iets.
Nog eens.
En nog eens…
Geen reactie.
En ergens denk je:
“Waarom doet hij dit nu weer?”
Maar wat als je kind je wél hoort…alleen niet kan schakelen?
Sommige kinderen zitten nog “vast” in hun lichaam.
Hun systeem staat nog in actie, terwijl jij rust verwacht.
Dat lijkt op:

– niet luisteren
– blijven bewegen
– het tegenovergestelde doen
Maar het is geen onwil.
👉 Het is een lichaam dat nog niet klaar is.
Herkenbaar? 👇

Ik ga het hier anders doen.
De voorbije tijd deelde ik vooral tips…
maar ik merkte dat iets ontbrak.
Want gedrag van kinderen gaat niet over ‘beter opvoeden’.
Het gaat over wat er in het lichaam gebeurt.
Daar wil ik je vanaf nu in meenemen.
Zodat je je kind beter begrijpt.
En er meer rust komt. Voor jullie allebei.

De dag begint al met spanning.
En tegen de avond heb je niets meer over.

Niet voor jezelf.
Niet voor je partner.
Soms zelfs niet meer voor je kind.

Dat patroon ontstaat niet zomaar.
Dat is een lichaam dat te lang doorgaat.

Je hoeft dit niet te blijven volhouden.
Er zijn andere manieren.
Zachtere manieren.

Maar die beginnen niet bij regels.
Die beginnen bij rust.

Laat me je helpen!

Sommige kinderen voelen alles groter.
Sneller.
Dieper.

Dat is geen drama.
En geen fout.

Maar het vraagt wél meer van de omgeving.
Meer afstemming.
Meer rust.

En als jij zelf al op reserve draait,
wordt dat intens.

Dan botsen twee zenuwstelsels
die allebei veiligheid zoeken.

Dat is geen falen.
Dat is menselijk.

Mama’s zeggen dit vaak fluisterend.
Alsof het niet mag.

Maar het is zo menselijk.

Als je elke dag alert staat,
als je telkens moet bijsturen,
dragen, uitleggen, opvangen…
dan raak je jezelf kwijt.

Dat zegt niets over je liefde.
Wel over hoe lang je al over je grens gaat.

Vermoeidheid maakt iedereen iemand anders.
Ook jou.

En daar hoef je je niet voor te schamen.
Weet dat je er NU iets aan kan doen!

En elke keer probeer je rustig te blijven.
Tot het niet meer lukt.

Dan komt de boosheid.
Of de machteloosheid.
Of de schaamte achteraf.

Wat weinig mama’s weten:
“niet luisteren” is zelden onwil.
Het is vaak een teken dat een kind niet kan schakelen.

En hoe langer dit duurt,
hoe zwaarder het ook voor jou wordt.

Dit gaat niet over consequent zijn.
Dit gaat over draagkracht.
Bij je kind.
En bij jou.

Je hoeft niet harder te worden.
Je mag zachter kijken.

Boek nu een gratis telefoongesprek zodat we samen kunnen kijken hoe ik je kan helpen.

www.praktijkdelotus.com/agenda

Soms lijkt het alsof alles te veel is.
🥛Een verkeerd glas.
🧦Een sok die niet juist zit.
⛔Een “nee” op het verkeerde moment.

Je kind ontploft.
En ergens voel jij jezelf ook kantelen.

Dat betekent niet dat jullie allebei “te fel” zijn.
Het betekent dat het systeem overbelast is.

Als een lijf te lang onder spanning staat,
komt alles harder binnen.
Bij kinderen.
En bij mama’s.

Dit vraagt geen strengere aanpak.
Dit vraagt ontlasting.
Rust.
Veiligheid.

En ja, dat begint vaak bij jou.
Niet omdat jij het probleem bent.
Maar omdat jij al zo lang draagt.

(Voor mama’s die eerst zelf willen landen, heb ik zachte audio’s gemaakt. Zonder moeten.)