04/12/2025
Wanneer het leven een andere weg toont
Lieve lezers,
Het is alweer even stil geweest van mijn kant, en in die stilte is er veel bewogen. Daarom wil ik iets persoonlijks met jullie delen.
In maart 2026 zal ik verhuizen. Dat was oorspronkelijk niet de bedoeling. Toen we hier aankwamen, hadden we andere plannen, andere dromen, dachten we dat deze plek voor lange tijd onze thuis zou zijn. Maar soms zet het leven ons onverwacht stil en nodigt het ons uit om te herbekijken, bij te sturen en keuzes te maken die we niet voorzien hadden. Of we daar nu klaar voor zijn of niet.
De plotse en ingrijpende wending in de gezondheid van mijn partner heeft me doen beseffen dat ik deze prachtige plek, met zijn grote tuin en het vele werk dat erbij komt, niet alleen kan blijven dragen. Dat was geen eenvoudige conclusie. Het doet pijn om afscheid te nemen van een plek waar zoveel schoonheid en betekenis in zit. Deze plek heeft veel gegeven, en afscheid nemen doet pijn...
Tegelijk probeert het leven, tussen alle zorgen door, toch ook nieuwe horizonten te tonen. En daarin heb ik de kans gekregen opnieuw mijn eigen stekje te vinden.
Met veel dankbaarheid kan ik zeggen dat ik een huisje heb kunnen kopen. En wat een geluk: ik mag in het mooie Kluisbergen blijven, zelfs in dezelfde straat, nog altijd aan de voet van de Kluisberg. De plaats die me al zoveel adem en uitzicht gegeven heeft. Een nieuw begin, dicht bij wat vertrouwd is. Ik voel dat er, midden in alles, toch een stukje thuiskomen blijft bestaan.
En niet minder belangrijk: 'De Andere Wereld' verhuist mee. Meer nog, ze groeit mee met alles wat ik in deze periode heb mogen voelen en leren. Over kwetsbaarheid, over liefde, over de kracht van nabijheid. Over rouw en verandering, en de manier waarop ze ons zachter én wijzer maken, hoe pijnlijk de weg ernaartoe soms ook is.
Die ervaringen voeden mijn werk, maken het dieper, warmer. Ze brengen een nieuwe gelaagdheid in wat De Andere Wereld mag zijn: een plek waar ruimte is voor wat leeft, voor wat wringt, voor wat raakt.
Dit is geen verhaal van medelijden, maar van aanvaarding, kracht en hoop. Van loslaten wat niet langer kan, en ruimte maken voor wat opnieuw mag ontstaan. Het verhaal van menselijkheid.
Dank jullie wel om mee te wandelen, om mee te voelen, om aanwezig te zijn, ook vanop afstand.
Warme groet,
Micheline
Moge wat zich opent zacht genoeg zijn om te dragen, en sterk genoeg om te groeien.