30/06/2026
Beste 6de klassers
Vandaag is het zover.
Jullie verhaal hier loopt ten einde.
1.625 schooldagen,
7.720 schooluren,
463.000 schoolminuten,
een ziljoen vragen
Hier staan jullie nu.
Diep bedroefd. Zwaar aangeslagen.
Logisch.
Afscheid nemen van Sint-Jozef …
Dat doe je niet zomaar in een handomzwaai.
Maar toch
Ik verklaar jullie officieel…
Vrijgelaten!
Jullie zijn niet langer leerlingen van de lagere school.
Jullie zijn afgestudeerden in de edele kunsten van:
turnzakken spoorloos laten verdwijnen
het geluid van de schoolbel vakkundig negeren
toetsen met een diepe zucht vervloeken
geloven dat “dat was ik toch niet” als bij toverslag altijd werkt
Maar vooral: samen groot worden.
Zoveel jaren geleden kwamen jullie als kleine dreumels de school binnen
Een boekentas dragen groter dan jezelf. Een heldendaad!
Veters? Een voze valstrik!
Een fout antwoord geven? Een draak!
Een dag zonder mammie or daddy? Een heuse queeste!
Maar kijk nu.
Jullie zijn helden geworden.
Sterker.
Slimmer.
En vooral: meer jezelf.
En dat is misschien wel het mooiste diploma dat je vandaag krijgt.
Want
Breuken vermenigvuldigen? Dat leer je.
Het Zwanenmeer beluisteren zonder in slaap te sukkelen? Dat leer je.
Is haar in het Frans cheveux of chevaux? Dat leer je.
Is heksenketel met of zonder n? Dat leer je.
Tja, dat zou je toch moeten geleerd hebben.
Sommige antwoorden vond je op duistere zolders, op oude kaarten of in vergeten schriften, of verschenen pas toen je moedig bleef zoeken.
Gelukkig stonden andere spreuken blijkbaar gewoon in je werkboek. Of hoe vreemd, minuscuul in codetaal op de achterkant van je meetlat.
Maar ontdekken wie je bent…
dat is het moeilijkste vak van allemaal.
Daar bestaat geen eenvoudige formule voor.
Geen stappenplan.
Geen toverspreuk van hupsakee.
En toch keken jullie elke dag, eerst nog behoedzaam, maar met steeds meer bravoure, uit naar de grote wereld.
Want het avontuur buiten deze schoolpoort is
Niet altijd logisch
Soms vreemd.
Soms spannend.
En vol verborgen deuren, nieuwe verhalen en kansen.
Binnenkort verzinnen jullie nieuwe creatieve formules:
om meneer Frans van Engels helemaal gek te maken,
om te ontsnappen aan dat hatelijke wiskundebewijs vooraan aan het bord,
om over de middag de stad in te sluipen,
om onzichtbaar te worden op die achterste bank.
Maar wacht even.
Voor jullie vertrekken, wil ik nog één geheim verklappen.
Leerkrachten doen soms alsof zij alles weten.
Alsof zij alle antwoorden hebben.
Alle abracadabra’s en hokus pokussen
Alsof enkel zij jullie iets leren.
Maar de waarheid?
Jullie hebben ons minstens evenveel geleerd.
blijven lachen,
geduldig honderd keer dezelfde vraag beantwoorden,
verwondering en bewondering,
genieten van kleine overwinningen.
En vooral:
Jullie zorgden ervoor dat wij elke dag graag naar school kwamen.
Of toch een groot percentage van de dagen.
Daarom willen wij jullie vandaag niet alleen feliciteren.
Wij willen jullie ook bedanken.
Bedankt voor jullie verhalen.
Bedankt voor jullie nonsens en onnozeliteiten.
Bedankt voor jullie chaos.
Bedankt voor de momenten waarop jullie ons trots maakten.
En geloof me:
dat waren er heel veel.
En ik maak even een zijsprongetje in mijn vertelling.
Want er loopt nog een ander verhaal op zijn eind. Van een belangrijk hoofdpersonage. Of een nieuw verhaal begint.
Katrien, we willen ook graag jou bedanken, onze directrice, voor jouwe jarenlange wijsheid en inzet voor ons allemaal.
Maar vandaag draait het om jullie meisjes en jongens!
Vergeet nooit:
Droom Groot.
In welke woelige wateren je ook terechtkomt,
hoe klein je je ooit voelt,
wie je ook graag ziet,
hoe oud je ook wordt.
Hier begon altijd een stukje van jouw verhaal.
En hier zullen altijd mensen met trots zeggen:
“Dat meisje? Die jongen?
Die zat ooit bij ons.”
Proficiat, zesdeklassers.
De schoolbel luidt.
Het volgende hoofdstuk begint.
Vlieg uit, uiltjes en verspreid jullie wijsheid.
We geloven niet in sprookjes.
Wij geloven in jullie!
Warme groeten
Team Sint-Jozef
