13/10/2026
Je ruimte belichamen in nabijheid tot een ander
Aanwezig blijven in je lijf.
Voelen wat er te voelen valt.
Voelen wat je nodig hebt.
Jezelf daarin uitspreken.
Je eigen ruimte blijven belichamen.
Voor veel mensen een hele klus en een zoektocht.
Hoeveel afstand heb je nodig tot een ander om jezelf te kunnen blijven voelen?
Heb je een warm klimaat gekend als kind, waarin er ruimte werd gegeven om je eigen ruimte, gevoelens en behoeften te mogen blijven ervaren? Of werd het je regelmatig hardhandig afgenomen om erbij te mogen blijven horen?
Ik ben daar zelf ook in onderweg. Van zeer weinig ruimte ervaren in nabijheid in het verleden, naar steeds meer terugkeren naar binnen in nauw contact de dag van vandaag. Nog steeds kan ik dan regelmatig mijn angsten voelen. Alsof ik nog steeds zwaar op mijn donder kan krijgen als ik mezelf naar buiten breng. Laat zien, laat horen, laat voelen en aangeef wat ik nodig heb.
Oude imprints, die zich herhalen alsof ooit daar en toen, nog gelijk staat aan hier en nu.
Het zijn patronen die we met name geleerd hebben van onze ouders. Ouders die gegeven hebben wat ze konden.
Ik zie om me heen mensen hard werken om zich te ontdoen van hun angst. Ik heb er ook hard aan gewerkt jarenlang. Om de angst in mij de baas te blijven op een of andere manier.
In de loop der jaren kwam ik er achter dat ik het gewoon bang te doen heb. Iedere keer opnieuw. Nabijheid toelaten. Nou ja gewoon…. Gewoon is misschien niet het passende woord, want het vraagt verdomd veel moed. Het voelt alsof het over leven en dood gaat. Pure paniek en toch daar iedere keer in ademen en weer ja zeggen. Ja zeggen aan mijn lijf, ja aan wat ik voel, ja aan mijn adem, ja aan steun, ja aan leven.
Fijne dag mooi mens, waar je ook doorheen gaat op dit moment. 💫