09/10/2026
Wie gaat er voor je kind zorgen als jij eronderdoor zit?
Dat was ooit de vraag die bij mij binnenkwam.
Als jonge mama van een tweeling was het vaak stevig aanpoten.
Twee kinderen.
Twee heel verschillende karakters.
Twee sterke willetjes.
En allebei hun eigen noden.
Ondertussen probeerde ik ook nog te werken, het huishouden draaiende te houden, afspraken te regelen en overal aan te denken.
Mijn job vroeg emotioneel veel van mij.
En thuis ging het gewoon verder.
Ik stond vaak bijna voortdurend “aan”.
En ik probeerde al die ballen maar in de lucht te houden.
Tot ik op een bepaald moment dacht:
Wie gaat er eigenlijk voor mijn kinderen zorgen als ík eronderdoor zit?
Ik kende hen zo goed.
Ik wist wat hen hielp, waar ze op vastliepen, wat ze nodig hadden.
En tegelijk vond ik het doodeng om de lat l***r te leggen.
Er zat zo’n stemmetje in mijn hoofd dat zei:
als ge de lat l***r legt, is het niet meer goed genoeg.
En dan?
Wat gaat er dan gebeuren?
Dus ik legde de lat l***r.
En weet ge wat er gebeurde?
Ik ging niet dood. 😅
De wereld verging niet.
Er stortte niks in.
Het duurde wel even voor mijn hoofd dat ook geloofde.
Maar het beeld dat ik op een dag zelf niet meer zou kunnen zorgen, woog uiteindelijk zwaarder dan dat stemmetje dat zei dat alles altijd goed genoeg moest zijn.
Die lat l***r leggen gaf mij meer rust.
Niet omdat er ineens geen ballen meer waren.
Die zijn er nog altijd.
Alleen laat ik mezelf nu toe om er af en toe eentje te laten vallen.
Om iets te laten liggen.
Om te zeggen:
dit is voor vandaag genoeg.
En soms is het gewoon wat het is.
Morgen is er weer een nieuwe dag.
Beeld gegenereerd met AI
