29/08/2026
"Je moet loslaten."
Hoe vaak horen we het wel niet.
Loslaten zoals de bomen in het bos,
ja sorry ik ben geen boom hé!
Iedere keer ik het hoor gebeurt er iets in mij.
Ik vraag dan hoe doe jij dat precies?
Hoe ziet dat er uit?
Begrijp me niet verkeerd,
ik heb dit ook vaak gebruikt hoor tot
ik me verdiepte in rouw en verlies.
Want hoe laat je iemand los...
die je graag ziet?
Hoe laat je een ouder los?
Hoe laat je een kind los?
Hoe laat je een stuk gelopen liefde los?
Hoe laat je een fallisement los?
Hoe laat je herinneringen los?
Hoe laat je de geur van zijn trui los?
De stem die je nog hoort als je je ogen sluit?
Ik geloof niet in loslaten.
Ik geloof wel in ANDERS VASTHOUDEN!
Als iemand sterft die je graag ziet, verdwijnt
die liefde niet op de dag dat iemand sterft.
De liefde blijft.
Alleen krijgt ze een andere vorm.
Daarom is rouw ook soms moeilijk en complex.
Niet omdat we iemand niet kunnen loslaten.
Maar omdat we leren leven met een liefde die nergens meer naartoe kan.
Ik wil mijn papa niet loslaten.
Ik wil hem meedragen.
In wie ik vandaag ben.
In de keuzes die ik maak.
In de manier waarop ik mensen begeleid.
En weet je...
Dat voelt helemaal anders.
Voel dat deze iets raakt welkom om hier even verder op in te gaan:
https://tidycal.com/sandyonderdonck/90-minute-meeting