17/03/2020
De kinderopvangmedewerkers spelen dagelijks Russische Roulette, omdat de beschermmaatregelen die nodig zijn om zich te beschermen tegen het virus in de voorschoolse kinderopvang niet uitvoerbaar zijn.
De kinderen kan je niet op afstand houden, je kan ze niet vragen om in hun arm te niezen of te hoesten, je kan geen beschermende kledij (mondmasker en handschoenen) dragen en Kind en Gezin stelt dat kindjes die niet ziek zijn en toch bij besmette ouders wonen ook welkom moeten zijn in de opvang.
De werkgever riskeert hierdoor aansprakelijk te worden gesteld voor de besmetting van zijn personeel. Terwijl er geen bijkomende verzekering is voor het personeel dat ziek wordt op de werkvloer door de kinderen.
Want de welzijnswetgeving verplicht de werkgever om maatregelen te nemen om zijn personeel te beschermen.
Er is geen aanspraak voor beroepsziekte, omdat omgaan met het Corona virus niet in de beroepsomschrijving van de kindbegeleider staat. Ook de arbeidsongevallenverzekering komt niet tussenbeide, omdat het ook niet bewijsbaar is dat de besmetting op de werkvloer is gebeurd en mocht het wel het geval zijn er dan sprake is van zware fout van de werkgever.
De externe geneeskundige diensten zeggen enkel om de richtlijnen van de overheid te volgen, maar in de kinderopvang lukt dit niet, wat wel beter kan in de andere takken van de zorg (bejaardenzorg, thuisverpleegkunde en ziekenhuizen).
Wat als er personeel sterft aan het virus, omdat de kinderopvang niet gesloten werd? De werkgever kan altijd sluiten, want de overheid heeft enkel gezegd dat ze de kinderopvang niet verplichten om te sluiten.
Zal de politiek of Kind en Gezin deze verantwoordelijkheid op zich nemen?
Voor de familie van het slachtoffer zal er geen vergoeding komen van de werkgever en er zal geen bijkomende verzekering tussenbeide komen voor alle kosten die door deze besmetting zijn veroorzaakt.
Buiten de emotionele en menselijke verantwoordelijkheid wacht er ook nog eens een tijd van juridische verantwoordelijkheid en als zulke processen zo lang zullen duren als bij het proces van de brand in het Switel hotel in Antwerpen, dan staan deze werkgevers er niet goed op.
Elke dag riskeren de kindbegeleiders een besmetting, met de kans om te sterven, elke dag ook realistischer wordt. Dit omdat zij in een constante van 8 uur en meer in een haast zekere besmette omgeving moeten werken zonder enige vorm van bescherming. Dit is onverantwoordelijk. De vraag is nog enkel wie de echte kogel en wie een losse flodder zal krijgen.
Uiteraard is sluiten voor vele kinderopvangvoorzieningen en onthaalouders een financiële strop. Door de ongelijke en oneerlijke trappen van subsidies heeft de Vlaamse Overheid zelf een situatie gecreëerd die niet zonder ernstige financiële tegemoetkomingen er voor zal zorgen dat na deze crisis er nog veel minder opvangplaatsen en vele falingen zullen overblijven. Voor de uitbater van een kinderopvang en zijn gezin die met volle goesting voor de kinderen van anderen wilde zorgen komen er na de Corona nog vele onzekere tijden.
❤️Voor ons allen❤️