De Veilige Haven, Plaslaar 14, Lier (2026)

29/08/2026

De zomervakantie loopt op zijn einde
Normaal erg voorbereid en klaar voor de start van het schooljaar
Nu ergens blijven vastzitten in de ontkenningsfase

Het was een zomer van terug open bloeien
Een zomer van terug genietende gezichten
Een zomer met veel gelach en plezier
Een zomer van de klok laten zijn wat het is en toch de nodige structuur behouden
Een zomer van samen ontdekken
Een zomer van push geven en vertrouwen hebben
Een zomer van veel vrije dagen en deze doorbrengen met onze (pleeg)kinderen

Dinsdag is het terug zover:
🕕De wekker die afloopt en genegeerd zal worden
👨‍👩‍👧‍👦De mamarol die ervoor zorgt dat iedereen uit bed geraakt
🍱Ervoor zorgen dat er brooddozen gevuld zijn, medicatie genomen is, iedereen op tijd vertrekt
📲Overlegmomenten inplannen, waakzaam zijn over hoe het met de kinderen gaat met als belangrijkste focus: hoe is hun mentaal welzijn?

Ergens vertrouwen hebben in dit schooljaar en toch bang afwachten. Alles hangt af van factoren die je niet in de hand hebt:
❤️‍🩹 gaat er voldoende begrip zijn dit schooljaar?
❤️‍🩹 gaat het een haalbare agenda zijn?
❤️‍🩹 gaat het een fijne klas zijn?
❤️‍🩹 gaat het een aanspreekbare klasleraar zijn?

Gelukkig ben ik al wel zeker dat de begeleiding op school dezelfde blijft, al 1 zorg minder.

Hoe kijken jullie naar het einde van de vakantie toe?

Ik wens iedereen alvast een heel rustige en aangename eerste schoolweek toe. Want een rustige en aangename start doet al veel.

28/08/2026

Het moeilijkste aan levende rouw:

❤️‍🩹 je altijd moeten voorbereiden tot in de kleinste details als je ergens naartoe gaat
❤️‍🩹 je altijd moeten voorbereiden op het ergste scenario: wat als er iets mis gaat
❤️‍🩹 altijd waakzaam zijn op signalen
❤️‍🩹 altijd het gevoel hebben mensen teleur te stellen
❤️‍🩹 je altijd moeten verantwoorden
❤️‍🩹 altijd uitleg moeten geven bij uitval
❤️‍🩹 omgaan met blikken van anderen
❤️‍🩹 het voelen van onbegrip
❤️‍🩹 uitleg geven maar zien dat mensen het niet begrijpen
❤️‍🩹 jezelf altijd als laatste zetten met de nodige gevolgen
❤️‍🩹 geen hulp durven vragen want dit moet toch lukken?
❤️‍🩹 je eenzaam voelen ook al ben je amper alleen
❤️‍🩹 je wereldvreemd voelen
❤️‍🩹 proberen mee te praten en vaak denken: zijn dit jullie zorgen?
❤️‍🩹de pijn voelen als je merkt dat je eigen kinderen de zorgen meedragen
❤️‍🩹 de trots voelen als je ziet hoe je eigen kinderen meteen helpen als er iets mis gaat
❤️‍🩹 graag zien dat voor altijd verandert is maar niet op een slechte manier

Mijn advies? Vraag eens of een zorggezin hulp nodig heeft. Ze gaan het niet vragen. Luister zonder oordeel. Je hoeft iets niet te snappen om er te zijn voor iemand.
Het enige dat een zorggezin nodig heeft is begrip, een luisterend oor en vaak een helpende hand.

Gelukkig overheerst 1 ding in ons gezin: oneindige liefde❤️

21/08/2026

Jaren heb ik mij op de achtergrond gevoeld.
Jaren werd ik gezien als de persoon die er altijd was voor anderen, de lieve, de zorgzame en stille helper.
Jaren zag ik enkel dit van mezelf en wist ik niet wie ik was zonder deze eigenschappen. Ik had altijd het gevoel ik moet iets bewijzen zodat anderen mij zouden zien.

Toen ik in april 2024 mijn beide polsen brak, brak dit ook een stuk bij mezelf. Want wie was ik als ik geen zorg kon bieden? En wie was er voor mij wanneer ik hulp nodig had.
Het antwoord was teleurstellend. Ik voelde mij erg eenzaam. Ondanks dat ik toen letterlijk nooit alleen kon zijn.
De vraagtekens rond mijn eigen neurodiversiteit werden groter die periode. De reden dat ik dit vorig jaar echt heb vastgenomen en heb laten onderzoeken.

Ik ben stond lang in de schaduw van en voor mezelf. Ik kom nu meer en meer uit die schaduw. Vaak nog voorzichtig, maar evengoed erg lonend.

Kan ik het mensen kwalijk nemen dat ze mij niet kennen, als ik mezelf niet durfde laten zien?
Nee.
Ik leer mezelf na jaren nu pas echt kennen.
Ik ben niet meer de gemaskeerde versie die ik was sinds mijn 14 jaar.

Aan de andere kant ben ik nog niet mijn volledige zelf. Veel conversaties gaan nog verder in mijn hoofd, zonder dat ze naar buiten treden.
En dat is ok.

Ik mag die tijd nemen die ervoor nodig is.
En nieuwe mensen die ik leer kennen gaan een echtere versie leren kennen. Mensen die ik al jaren ken en mij willen kennen, leren mijn echte ik zien.

Gelukkig zijn er ook mensen die nooit of toch weinig de gemaskeerde versie hebben gezien.
Dankbaar voor die mensen. Dankbaar voor de zoektocht naar mezelf. Vooral voor mezelf en niet voor een ander.

Ik ben Chloë, een neurodiverse vrouw met AUDHD en volop aan het zoeken naar het leven dat echt bij mij past.

15/08/2026

Moederdag🌺

Dit jaar nog nooit zo compleet gevoeld
De uitbreiding in het ouderschap voelt zo juist

Dankbaar om te zien hoe mijn eigen kinderen hun extra broer en zus omarmen, ondanks dat ze niet altijd bij ons zijn.

Moederschap het heeft mij voor altijd verandert en aan de andere kant zat het altijd in mij
Ik werd jong mama en ben daar zo dankbaar voor. Net 39 en ik sta zo trots naast mijn 16 en 13 jarige, daarnaast geef ik graag mijn hand aan die extra 7 en 5 jarige in ons leven.

Ik ben mama en ook hun beste vriendin, die rollen gaan prima samen.
Onze gedeelde neurodiversiteit geeft de meest boeiende gesprekken. Ik leer hen veel bij, maar andersom leer ik evenveel dankzij hen. Mijn 2 tieners zijn mijn grootste spiegels. Zonder hen had ik nooit de leeuw in mezelf ontdekt. Ondanks dat het mijn sterrenbeeld is.🦁

Voor deze 4 ga ik door het vuur. Altijd en overal. Ik geef hen de wereld, want zij zijn mijn wereld 🌎

Dankbaar ook voor mijn eigen voorbeelden in het ouderschap in al zijn vormen: mijn eigen mama, mijn moeke en mijn schoonmoeder. Allemaal heel andere vrouwen met een heel andere kijk op mama zijn, maar ze leerden mij allemaal iets. Dankjewel pracht vrouwen❤️

13/08/2026

Mijn laatste jaar als 30'er vandaag. En wat een jaar was dit. Voor mij is jarig zijn altijd ergens een reflectie moment:

⚓️Een jaar van de sprong maken als volledig zelfstandige en hopen op het beste.
⚓️Een jaar van veel zorgen in mijn zorggezin, waar ik het belangrijkste ankerpunt ben.
⚓️Een jaar van antwoorden op mijn eigen neurodiversiteit.
⚓️Een jaar van wat wil ik echt?
⚓️Een jaar van veel liefde voelen in mijn gezin die werd uitgebreid.
⚓️Een jaar van terug dans in mijn leven toe te laten en zelfs op een podium ermee te staan.
⚓️ Een jaar van terug willen studeren en beslissen om het toch niet te doen voor mijn eigen zelfzorg.

Ik start het jaar opnieuw en fris met een nieuwe start:
⛵️ binnenkort werk ik deeltijds terug in loondienst
⛵️vanaf september zal ik geen uitzonderlijke uren meer doen, enkel de geplande uren
⛵️anaf nu vangen we ons extra kindjes nog meer op met veel liefde
⛵️ik zal een tijd geen nieuwe coachees aannemen, de gekenden krijgen voorrang

Geluk is niet blijven presteren. Geluk is te vinden in die kleine zaken. En net die kleine zaken neem ik met beide handen vast.
Ik stop niet met werken als coach, maar ik pas het aan naar hoe het bij mij past om de beste coach te kunnen zijn.

En nee het terug in loondienst gaan werken deeltijds is voor mij niet 'ik heb gefaald'.
Voor mij is dit 'ik heb het geprobeerd maar het past niet bij mijn leven zonder de nodige spanning te ervaren'

Is jouw verjaardag ook steeds een reflectiemoment? Is er iets dat jij wilt aanpakken?

02/08/2026

ESSA ik leerde het kennen door mijn eigen dochter.
L is altijd iemand geweest die een knuffel bij had, alleen hoe ouder ze werd, hoe meer commentaar erop kwam.

Alix van Perliespillows heeft heel lang een belangrijke factor gespeeld. Die zorgde ervoor dat ze rust vond bij ziekenhuisbezoeken. Daarnaast ging Alix overal mee, ook op school. Die gaf haar rust en kon zich daardoor beter concentreren. Ze durfde zaken te ondernemen met Alix in haar buurt.
Tot op de moment dat school moeilijk begon te doen, het hoorde niet bij haar leeftijd, op het middelbaar kan dit niet meer. Dus de knuffelsupport werd afgebouwd.

Maar L heeft ook autisme en de wereld blijft erg spannend voor haar. Ze deed flink wat van haar verwacht werd, maar viel meer uit, was meer ziek...
Vanaf ze 13 jaar werd mocht ze op Tiktok en wat ze daar vond waren mensen, ook jongeren die net zoals haar waren. Ze ontdekte een ESSA community. Ze voelde zich niet meer vreemd en zocht een echte ESSA (bepaald merk en bepaalde manier van bewegen, zo dicht mogelijk bij een echt dier)

Zo kwam Oreo in haar leven. Oreo gaat overal mee waar het spannend is: onbekende plaatsen, drukke familiefeestjes, drukke plaatsen. Met Oreo bij haar huppelt (letterlijk vaak) ze de wereld rond.
En ze krijgt ook erg fijne aandacht erdoor: 'Wat een mooie hond. Ik dacht dat hij echt was.' Of 'Wie heb je bij?' Mensen zijn nieuwsgierig en oprecht geïnteresseerd.

Uiteraard zijn er ook andere commentaren zoals je bent daar toch te oud voor, dat is voor kleine kindjes...
Mijn mening? Als ze zich daar gelukkig en gerust door voelt dan mag Oreo mee.
Op school niet altijd en als hij mee gaat in de boekentas. En school is er helemaal akkoord mee. In gesprek gaan en uitleg geven helpt.

L hoopt later op een ESA een echte Emotional Support Animal. En daar zullen we alles voor doen indien dit nodig blijkt.

Wees lief voor anderen, ook al zijn ze anders dan jij en kan je het moeilijk begrijpen. Wees ook lief naar de ouders want een ouder wilt enkel een kind dat zich goed voelt.

Heb je vragen erover stuur ze gerust, we beantwoorden ze graag.

28/07/2026

Elk verhaal is anders
De ene komt al wat meer tegen dan de andere
Neurodiverse mensen botsen vaak tegen een muur..
Een muur van wachtlijsten
Een muur omdat ze geen vragen durven stellen, bang voor de reacties
Een muur van onbegrip..
We hebben 2, soms 4 kinderen in huis. En geen enkel kind neemt dezelfde weg. En dit is enkel in ons huis.
Coachees, geen enkel kind of jongere of volwassene heb ik die hetzelfde traject loopt.
Elk pad is anders, elk verhaal is anders en elk verleden is anders...
Verleden doet veel, dat merk ik wel, reacties van je omgeving, hoe mensen met je omgaan...
Vergelijk je best niet, want daar kom je enkel teleurgesteld uit. Je hebt nooit hetzelfde verhaal. Nooit dezelfde achtergrond. Zelfs al kom je uit hetzelfde gezin dan nog is je verhaal anders...
Ik zie vaak onbegrip voor keuzes die er gemaakt worden, zowel bij mijn eigen gezin als bij coachees. Wat mensen niet kennen of begrijpen, daar ontstaan oordelen, meningen die niet gevraagd werden...
Ik wil mijn eigen kinderen, maar ook mijn coachees vooral laten voelen en meegeven dat iedereen zijn eigen weg mag en kan kiezen.
Wat anderen ook denken, wat anderen ook zeggen...
Je aanpassen aan anderen (wat veel neurodiverse mensen doen of deden in het verleden) geeft vooral stilstand in je eigen ontplooiing.
Dus maak die keuze, spring naar dat onbekende, vraag hulp... Kies voor jezelf

25/07/2026

De vakantie zorgde voor rust
Rust in mijn hoofd
Rust voelbaar in mijn schouders
Ik liet het allemaal even los
Full focus op het gezin
Full focus op mijn mamarol, pleegouderrol
Dat ben ik op mijn best
Geen 'ik ga met die afspreken', zoals ik vroeger deed
Ik haal het toch niet
En dat is ok
Ik ben nu hier op dit moment in mijn leven
En er komen aanpassingen aan
Aanpassingen die nodig zijn
Voor mezelf
Voor mijn gezin
Voor mijn ik kan mama zijn op de beste manier
De puzzelstukjes worden gelegd
De puzzelstukjes voor een nieuwe puzzel
Een nieuwe stap
We zien wel waar het mij brengt
En waar ik nu ben
Dat is even meer dan genoeg

10/07/2026

Pauze
Een pauze van 2 weken
Een pauze van volledige overgave voor het gezin en de pleegkinderen.
Een pauze van even weg
Een pauze van even niet aanstaan voor anderen
Een pauze om te verwerken
Een pauze die welkom is
Een pauze die nodig is

Tot binnenkort!

Chloë en Tim

29/06/2026

Bijna schoolvakantie en dan voel ik de rust terug neerdalen bij mezelf als ouder. Ik zie de rust zichtbaar bij mijn kinderen.
Even loslaten, niet meer moeten, niet meer pushen.

Het was het moeilijkste schooljaar ooit met een zoon dat sinds oktober volledig thuis zat. Volledig op was hij. Op van het in een vakje willen passen en er niet in passen. Een autistische burn out.

De dochter die haar eerste middelbaar deed en vocht in de jungle van sociale contacten. Dat kluwen vroeg veel, sommige dagen teveel. Een aantal weken thuis.

En als ouder moet je mee draaien, veel regelen, sta je altijd aan.

Ik sta vandaag niet stil bij de punten die ze krijgen. Ik sta stil bij hoe trots ik op hen ben vandaag. Dankbaar dat ik bij beiden een lach op hun gezicht zie, een gemeende, geen 'omdat het zo hoort' lach.

Ik neem wel wat vakantie samen met hen, samen met de pleegkinderen die er veel gaan zijn deze vakantie. En vooral voor mezelf. Om terug te ademen na dit pittige schooljaar. Om toe te staan dat vertragen mag.

Wil je zeker zijn van een afspraak? Plan ze gerust op voorhand in via: https://deveiligehaven.be/klanten/

Stuur bericht als je het wachtwoord niet kent.

Sta vandaag stil bij hoe hard je kind is gegroeid, wat die dit schooljaar heeft geleerd (hoe klein het ook is). Sta stil bij hoe je kind zich voelt, dat wordt te vaak vergeten. Punten zijn maar cijfers, cijfers die niet altijd laten zien waar de talenten van je kind zitten.

En geniet nadien van even niks moeten samen. Daar zit de meeste schoonheid in. Groetjes vanuit mijn hangmat.

De Veilige Haven

29/08/2026

28/08/2026

21/08/2026

15/08/2026

13/08/2026

02/08/2026

28/07/2026

25/07/2026

10/07/2026

29/06/2026

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact De Scholen

Snelkoppelingen

Delen

Type

Verzoek om vermelding te verwijderen