31/08/2026
De voorbije weken ging de kei op reis door onze school.
Stil, nieuwsgierig, traag maar doelgericht.
Hij stapte, rolde, rustte, keek rond op zoek naar iemand. Op zoek naar wie De Baai echt maakt.
En terwijl hij zocht, ontdekte hij onze school.
De rustige schooltuin die wacht op verhalen.
De buitenklas waar krijtstof verraadt dat iemand plannen maakte.
De vlindertuin waar de natuur gewoon blijft doorgroeien.
De buitenkeuken die al ruikt naar nieuwe avonturen.
De caravan die fluistert dat er straks weer gelezen wordt.
De moestuintjes die tonen dat groei nooit stopt.
Hij ontdekte ook allerlei nieuwtjes: er zal vanaf nu opvang zijn op woensdagnamiddag tot 16u, vond de nieuwe voetbaldoelen en laarzenrekken dankzij ons oudercomité,
zag de nieuwe vloer in de kleuterklas en de schaduwdoeken dankzij xplora,
de plannen voor nieuw sanitair volgend schooljaar en de vele voorbereidingen van ons hele Baai‑team: poetsen, klaarzetten, recht hangen, testen, bouwen, dromen.
Hij zag het Baai‑team voorbereiden.
Veel beweging.
Veel koffie.
Veel liefde.
Elke plek vertelde een stukje van wat komt.
Elke foto was een stap.
Groot, klein, voorzichtig, dapper, nieuw of opnieuw.
En onze kei voelde het: hier groeit iets.
Hier groeit veel.
Tot hij op 26 augustus eindelijk vond wie hij zocht: onze Baai‑kids.
De stemmen, de energie, de beweging, de reden waarom elke stap telt.
Waarom we bouwen.
Waarom we groeien.
Waarom we kei‑trots zijn.
Morgen starten we heel graag opnieuw.
Met nieuwe stappen, nieuwe keien, nieuwe kansen.
En we gaan er kei‑trots voor.
Op elke stap die we samen zetten.
Op elk kind.
Op elke plek die leeft.
Op elke stap vooruit.
