13/05/2026
MIJN DANSLEERLINGEN
Vorige week heb ik eindelijk de knoop doorgehakt.
Ik stop vanaf september met danslessen geven voor Danzas.
Het was dat het gesternte goed stond, want plots was de beslissing daar:
in mijn lichaam,
niet in mijn hoofd (waar ik er al drie jaar mee rondloop).
Tijdens het afgelopen showweekend heb ik het wereldkundig (laten) maken, en werd ik geraakt door de reactie van mijn leerlingen en sommige ouders.
Sommige kwamen vragen of ik hen echt wél ging missen? Anderen om een foto met mij.
Tuurlijk ga ik mijn leerlingen, alle, allen en allemaal, missen!
Ze kruipen één voor één onder mijn huid, in mijn hart en onderbuik. Ik heb er al zoveel zien passeren in de afgelopen twintig jaar dansles geven, van toen ik begon bij Isabelle Beernaert naar nu ik stop bij Marieke Debaere. En bij Syhem Belkhodja in Tunis, in de kunstacademie van Brugge, bij Greet Volckaert en bij Maxime Dehaeze in Gent. Ik heb van mijn kant dus al wat ervaring met 'stoppen met dansles geven' en daarom is dit ook geen gesloten deur.
Ik laat de deur op een kier voor plekken die mijn artistieke creativiteit (een verhaal, geen techniek en pasjes an sich) en mijn ervaring (twintig jaar eigenheid) écht willen inzetten ten voordele van mensen. Of die mensen nu les volgen in een dansschool, of projectmatig bij elkaar worden gebracht, of een zorgnood hebben. Want die leerlingen, die steevast in mijn normale klassen zaten, hebben toch wel, over de voorbije 20 jaar, mijn hart nog meer gestolen.
Heb je zo iemand nodig? Weet je van zo'n plek? Kan en wil je me aanbevelen? Doe gerust!
Ik zorg graag voor (dans)ruimte en ik vraag (creatieve)tijd.
Ik heb lesgegeven aan héél veel leerlingen, en allen draag ik mee met mij. Steeds gaf ik ontwikkelingsgericht feedback. (Niet alleen aan mijn leerlingen, ook vaak aan de organisaties die ze omkaderen).
Soms zie ik - onder andere via social media - waar ze terecht kwamen en hoe ze meer en meer zichzelf werden.
Soms stuur ik een bericht, dat ik ze gezien heb, hier of daar.
Sommige zijn vrienden geworden.
Ik draag ze allen in mijn hart
en
ik draag ze allen een (h)echt hart toe!
I LOVE YOU, àl mijn leerlingen! SUPER PROUD!
When Pluto moves into its retrograde phase, it acts as a gravitational pull toward the truth, destabilizing every structure that was built on a shaky foundation. You might feel a sense of grief as certain doors finally close, but there is also a profound relief in no longer having to carry what was never meant to be permanent. This transit doesn't take what is vital; it only removes the dead weight you have been too afraid to set down. You are being asked to witness the collapse of your own resistance and to trust that the space being cleared is necessary for your next evolution.
Allowing things to end is a high form of self-respect. We stay in outdated dynamics because we fear the void that follows, yet that void is exactly where your new life begins to take shape. If a connection is dissolving or a path is narrowing, let it happen without the urge to intervene. You are not losing your footing; you are being redirected toward a reality that doesn't require you to exhaust yourself just to maintain it. This is a period of deep, cellular restructuring that honors who you are becoming, rather than who you used to be.
