Anders coaching en bemiddeling

Aan het begin van dit nieuwe jaar 🌟 nodig ik jullie uit om niet alleen vooruit te kijken, maar ook even stil te staan. Want goede voornemens gaan niet over snel van start gaan 🏃‍♀️ of jezelf voorbijrennen. Het gaat om bewustwording 🌱, om het moment waarin je jezelf toestaat te voelen: wat is nu écht belangrijk?

We dragen allemaal patronen met ons mee, 🌀 vaak zo vertrouwd dat we ze nauwelijks opmerken. Maar wat als het ontgroeien van die patronen verder gaat dan motivatie of discipline? Wat als het begint met een diepgaand bewustzijn—over waar we vandaan komen 🕰️, waar we nu staan 🧘, en waar we naartoe willen 🚀?

Sta eens stil bij het volgende:
• 🪶 Wat wil je loslaten? Zijn er patronen, overtuigingen of lasten die niet meer bij je passen?
• 💖 Waar ben je dankbaar voor? Welke momenten, lessen of verbindingen wil je meenemen in dit nieuwe jaar?
• ✨ Wat wil je écht bereiken in 2025? Wat is het verlangen dat je hart sneller doet kloppen?

Heb jij al kennisgemaakt met de mooiste versie van jezelf? De versie die zichtbaar mag zijn, niet omdat je perfect bent, maar omdat je volledig jezelf bent.

Gun jezelf in 2024 de ruimte om die plek te vinden. 🌄 Om niet alleen te dromen over wat anders kan, maar ook te erkennen dat stilstaan een krachtig voornemen kan zijn. Vanuit die rust kun je ontdekken wat écht gezien wil worden en wat jou vrijer maakt.

Ik wens je een jaar waarin je met zachte ogen naar jezelf kunt kijken 🫶, waarin je verleden erkend wordt, je heden gebalanceerd voelt ⚖️, en je toekomst uitnodigend openstaat. Laat jouw unieke kracht stralen 🌟 en inspireer de wereld met wie je werkelijk bent.

Met warmte,
Cindy

Drie gezichten, één verhaal. 🌿
Dit moment samen voelt bijzonder. Mijn oudere broer, mijn jongste halfbroer en ik. Verschillende wegen, verschillende verhalen, maar dezelfde wortels.
Het bloed dat door onze aderen stroomt, is dat van dezelfde vader. Een onzichtbare draad die ons verbindt, ongeacht de tijd, afstand of stiltes die soms tussen ons lagen. Dat besef raakt diep: familie is niet altijd eenvoudig, maar het is onmiskenbaar.
Vandaag vier ik de verbinding die er altijd was, zelfs toen we elkaar misschien niet konden bereiken. Een systemisch veld waarin alle stemmen gehoord mogen worden en iedereen een plek heeft.
Dankbaar voor wat is, en hoopvol voor wat nog kan groeien. ❤️

EEN KRACHTIGE AVOND VOL INZICHTEN OVER TRAUMA

Vorige week vrijdag woonde ik een bijzondere po**enkastvoorstelling van kinderpsychiater Peter Adriaenssens bij in het Lemmensinstituut in Leuven. Dit was geen voorstelling voor kinderen, maar voor volwassenen – een intense reis door de impact van trauma op de menselijke geest.

Adriaenssens koos ervoor om complexe thema’s via po**en tot leven te brengen, een manier die direct raakt en confronteert. Hij zei zelf: "Misschien kan ik op deze manier andere mensen bereiken dan wanneer ik een lezing geef." En dat deed hij.

Wat me vooral trof, was hoe weinig bewustzijn er nog steeds is rondom trauma en de impact ervan. Mensen beseffen vaak niet dat trauma niet stopt bij degene die het ervaart. Het sijpelt door generaties heen. Transgenerationeel trauma is een onzichtbare kracht die relaties, opvoeding en onze hele maatschappij beïnvloedt.

Tijdens de voorstelling werd ook duidelijk hoe schaamte en schuld de littekens van trauma vaak in stand houden. We durven er niet over te praten, niet naar onszelf te kijken, en daardoor blijven de demonen groeien. We móeten die ketens doorbreken. Door open te zijn, begrip te tonen en compassie te hebben – zowel voor onszelf als voor anderen – kunnen we de schaamte ontmantelen.

Tegelijk besefte ik hoe bevoorrecht ik ben. Bevoorrecht met de mensen die ik mijn vrienden mag noemen, mensen die luisteren, steunen en ruimte bieden. Niet iedereen heeft dat, en dat maakt me alleen maar dankbaarder en gemotiveerder om dit gesprek voort te zetten.

Waarom weten we hier zo weinig over? Waarom is trauma nog zo’n groot taboe? Misschien omdat het ons dwingt om niet alleen naar anderen, maar ook naar onszelf te kijken. Toch kunnen we pas werken aan een verdraagzamere maatschappij als we deze ongemakkelijke waarheid omarmen.

Ik hoop dat meer mensen durven stil te staan bij deze thema’s. Het begint bij bewustwording en het doorbreken van stilte. Laten we leren, helen, en elkaar helpen de cirkel te doorbreken.

JOUW PLEK
Gisteren keek ik naar de Nederlandse première van “Starting Fresh”, een indrukwekkende documentaire van Dr. Gabor Maté en zijn zoon Daniel Maté via Younity Netherlands. Dit vader-en-zoon duo maakt met hun krachtige workshops het werken aan ouder-kindrelaties toegankelijk voor een breed publiek. Wat me raakte, is hoe dit raakt aan systemisch werk: de zoektocht naar jouw plek binnen je familiesysteem.

Toen ik zeven jaar was, hertrouwde mijn vader met mijn stiefmoeder. Binnen vijf jaar kreeg ik drie halfbroers en een halfzusje 👨‍👩‍👧‍👦. Mijn broer en ik vonden nooit echt onze plek in dit nieuwe gezin. We voelden ons indringers in een familie waar we geen deel van leken te zijn. Wij aten pas als zij klaar waren 🍽️, ruimden op en deden de afwas, terwijl zij als gezin samen tv keken 📺.

Als kind doet dat iets met je. Het voelde alsof ik mijn plek moest verdienen, alsof ik er niet echt bij hoorde 💔. Dat gebrek aan een veilige plek had later zijn weerslag: ik ging mezelf bewijzen, werkte hard en zette nooit mijn grenzen 🚀. Onbewust probeerde ik nog steeds mijn bestaansrecht te verdienen.

Alles veranderde na een familieopstelling. Ik ontdekte dat ik niet op mijn rechtmatige plek stond. Toen ik eindelijk mijn plek innam als oudste dochter van mijn vader en moeder 👧, begon het leven weer te stromen 🌊.

Mijn broer en ik verlieten op jonge leeftijd het huis, op zoek naar onze eigen plek 🌍. Sindsdien hebben we onze vader niet meer gezien, omdat hij niet openstaat voor een ontmoeting.

Wat ik heb geleerd, is dat je altijd een plek hebt—zelfs als dat niet zo voelt 💫. Binnen elk familiesysteem is er een plek voor iedereen. Die plek is er niet door wat je doet of door de goedkeuring van anderen. Jouw plek bestaat simpelweg omdat jij er bent ❤️.

Mijn plek is van mij. Voor altijd. Daar is een thuis. Innerlijk, waar dan ook.
Jouw plek is van jou. Voor altijd. Een ankerplaats. Hoe dan ook 🤍.

Het mag tijd kosten om die plek te vinden, maar het is jouw plek—voor altijd 🏠.
Ik wens je toe dat jij jouw plek vindt, zodat ook voor jou het leven kan stromen 💖✨

Facebook bracht vandaag een herinnering van 11 jaar geleden naar boven, een leven dat toen perfect leek 🌟. Ik had het gemaakt: een bloeiend bedrijf, een prachtige villa 🏡, een druk professioneel leven. Maar bij de geboorte van mijn zoon Alexander 👶, die doof bleek door een CMV-infectie, stortte mijn wereld in 💔. De vreugde sloeg om in angst en machteloosheid 😔. Mijn ex-man en ik dreven snel uit elkaar, en na de scheiding viel ook ons bedrijf. Alles wat ooit veilig was, werd stof.

De bodem viel weg onder mijn voeten 😞. Als kind zonder ouders had ik geen thuis om naar terug te keren 🏚️. Het grote zwarte g*t dat ik had weggeduwd, voelde onafwendbaar 🕳️. Oude kindtrauma’s kwamen boven en slingerden me terug naar een tijd waarin overleven de enige optie was 🌀.

Nu, elf jaar later, begrijp ik het ✨. Ik stond nooit op mijn plek in mijn familiesysteem, verstrikt in de schaduw van mijn overleden moeder 🌫️. Ik droeg onbewust voor haar sinds ik 6 maanden oud was. “Mama, ik draag het wel,” leek mijn ziel te zeggen 🫂 toen het leven veel te zwaar voor haar werd. Maar dat hielp haar nooit; ze was al lang weg 🕊️.

Ik ben nu 44 en het is tijd om los te laten en te leven 🌱. Mama, ik laat jou los. Jij mag dood zijn, en ik leef. Misschien kan ik jouw sterfdatum veranderen in een dag om te léven, niet overleven 🌅. Als baby ging ik een stukje mee met jou naar de dood, maar nu kies ik voor het leven 🫶. Jij mag rusten. Ik blijf altijd jouw dochter, zelfs als ik geluk omarm dat jij nooit had 💖.

Alexander droeg veel voor het familiesysteem zonder dat we het wisten 🤱. Maar dit is mijn leven 🏠. Ik heb de slachtoffers die ooit in mijn familiesysteem gemaakt werden hun lot teruggegeven 🚪. Het huis dat ik creëer, is van mij ✨. De warmte die ik van jou kreeg, leer ik nu gebruiken om ook voor mezelf te zorgen 💞. Zelfs als dat betekent dat anderen dat niet hebben. Het is tijd om te ademen en ruimte te maken voor mijn leven en geluk 🌻.
Laat het je goed gaan lief mens, al de rest is een kind-illusie.

✨ De Wijsheid van de Neen: Mijn Reis met Deep Democracy ✨

Beslissingen vormen een groot deel van ons leven, maar hoe vaak voelen we ons écht gehoord?
Deep Democracy heeft me de voorbije 2 opleidingsdagen geleerd dat het niet alleen de meerderheid is die telt, maar dat er juist kracht schuilt in de minderheidsstem – in het "nee". 🗣️❌

Toen ik zes maanden oud was, pleegde mijn moeder zelfmoord. Mijn vader was daarna emotioneel onbeschikbaar, waardoor verbinding een centraal thema in mijn leven werd. Door deze ervaring begrijp ik diepgaand hoe het voelt om die verbinding met jezelf en anderen te missen. Ondanks alles ben ik blijven vertrouwen in de lichtheid van het leven. ✨

Deep Democracy, ontwikkeld in het post-apartheids Zuid-Afrika, heeft mijn visie op besluitvorming compleet veranderd. Het is niet zomaar een methode; het nodigt uit om diepere lagen aan te boren en zowel individuele als collectieve wijsheid te omarmen. 🌍💡

Tijdens mijn opleiding voelde ik elke cel in mijn lijf bewegen. Conflicten worden geen obstakels, maar kansen voor groei en verbinding. De "diepte" in Deep Democracy verwijst naar de kracht van écht luisteren, het ruimte geven aan álle stemmen. 🙌💬

En ik zal nooit meer op dezelfde manier aan de wereld kunnen deelnemen als voor deze opleiding. Als systemisch coach en bemiddelaar begeleid ik mensen om nieuwe mogelijkheden te ontdekken en de essentiële verbinding met zichzelf en anderen te te laten groeien, zodat relaties kunnen bloeien en ieders potentieel mag stromen. 🌿💫

Hoe zou jouw leven eruitzien als elk “nee” even waardevol was als een “ja”?

Dankjewel anoukmoors, je hebt me geïnspireerd, geraakt en bewogen deze twee opleidingsdagen dit proeft naar meer 💜🙏💜