Hilde Michiels

28/09/2026

Nog 3 dagen.

Nog drie dagen werk ik in loondienst.

Daarna neem ik drie maanden loopbaanonderbreking.

Voor mij zijn het drie maanden van fulltime coach.
Drie maanden werken op mijn eigen ritme.
Drie maanden ruimte voor wat ik het allerliefste doe.

Eindelijk.

Maar eerst nog deze drie dagen.

En eerlijk? Ze vragen behoorlijk veel van mij.

Ik leid iemand op om mijn taken over te nemen. En daarbij merk ik telkens weer opnieuw hoe anders ik ben.

Ik denk snel.
Ik leg snel verbanden.
Ik zit vaak al drie stappen verder terwijl een ander nog bij stap één is.

Dat is niet beter.
Maar het is wel anders.

En wanneer ik voortdurend moet vertragen, teruggaan, uitleggen wat voor mij vanzelfsprekend voelt en mijn manier van werken moet vertalen naar iemand anders…

dan kost me dat ontzettend veel energie.

Het raakt ook iets ouds.

Dat gevoel van:
ben ik nu echt zo anders?

Ja.

Blijkbaar wel.

Ik wist dat natuurlijk al. Ik heb me mijn hele leven vaak anders gevoeld.

Maar soms weet je iets met je hoofd en wordt het pas echt duidelijk wanneer het leven er een felle lamp op zet.

Dat gebeurt nu.

Ik zie opnieuw hoe snel ik denk.
Hoe groot de stappen zijn die ik vanzelf zet.
Hoe graag ik vooruitga.
En hoe vermoeiend het kan zijn om mezelf voortdurend af te remmen.

Misschien herken jij dat ook.

Dat dingen voor jou vanzelfsprekend lijken terwijl anderen je vragend aankijken: waar heb je het in godsnaam over?

Dat je soms denkt: hoe kan het dat jij dit niet ziet.

En dat je daarna weer aan jezelf begint te twijfelen.

Misschien hoef je jezelf niet kleiner, trager of eenvoudiger te maken.

Misschien mag je gewoon leren begrijpen hoe jij werkt.

Nog 3 dagen.

En daarna?

Dan ga ik drie maanden lang ontdekken hoe het voelt om mijn energie te mogen gebruiken voor iets wat écht bij mij past.

Fulltime coach.

25/09/2026

Vrijdag, straks sluiten we de week af.

Hoe je week ook was, druk of net niet, stresserend of rustig, vol verrassingen of saai, whatever, je kan ze straks afsluiten.

En,
kan je ervoor kiezen om dat te doen met een positieve gedachte en een positief gevoel?
Dankbaar om wat mooi was, hoopvol dat het beter wordt, blij dat het voorbij is of misschien neem je een fijne ervaring mee voor de rest van je leven.

Hoe ging dat spreekwoord ook alweer? Wie zoekt, die vindt. Dus ga op zoek naar iets positiefs om deze week mee af te sluiten.

23/09/2026

Grenzen stellen betekent niet dat je nooit meer bang bent om iemand teleur te stellen.

Het betekent dat je jezelf niet meer telkens verlaat om een ander tevreden te houden.

En ja… soms trilt je stem daarbij een beetje.

Dat maakt je grens niet minder geldig.

En daar mag je alsnog trots op zijn want je hebt het toch maar gedaan!

Wil je beter worden in het aanvoelen en aangeven van je grenzen?

In mijn Mooie Grenzen Journal help ik je op weg. Je kan het gratis downloaden via de link in bio/mijn website.

22/09/2026

21/09/2026

Maandag: intentie zetten, focuspunt voor de week.

Waar kies jij voor vandaag, deze week?

We starten een nieuw seizoen. De herfst staat voor loslaten, vertragen, naar binnen keren.

We zijn zo gewend om vooruit te kijken.
Naar wat er nog moet gebeuren.
Wat beter kan.
Wat we nog willen bereiken.

De herfst laat iets anders zien.

Een boom houdt zijn bladeren niet krampachtig vast omdat ze ooit mooi waren.
Hij laat los wat zijn tijd gehad heeft.

Misschien is dat mijn intentie voor deze week: ruimte maken.

Ruimte voor wat mij goed doet.
En misschien ook ruimte om iets niet langer mee te dragen alleen omdat ik het al zo lang draag.

Ik hoef vandaag nog niet te weten wat er voor in de plaats komt.

Soms begint iets nieuws gewoon met een beetje lege ruimte.



Wat zou jij deze herfst wat meer mogen loslaten?

20/09/2026

Even eerlijk: alles is mogelijk, wat doe je?

Uit de ratrace stappen, dat hoor ik wel vaker.

We leven in een wereld die ons voortdurend vertelt dat er nog iets bij mag.

Meer verdienen.
Meer reizen.
Een betere relatie.
Een mooier huis...

En voor je het weet, ben je aan het rennen naar een volgende bestemming zonder je nog af te vragen of je daar eigenlijk wel naartoe wilt.

En dan vraag ik me af:

Wat blijft er over als ik even niet bezig ben met meer en beter?

Wat wil ík eigenlijk?

Niet wat hoort maar wat mij voedt.
Geen overbodige luxe om mee te pronken maar waar mijn hart stiller van wordt.
Niet wat anderen van mij verwachten maar waar ik ruimte voel in plaats van druk.

Misschien betekent uit de ratrace stappen niet dat je je hele leven moet omgooien.

Het begint veel kleiner:

Met af en toe stilstaan.
Met genieten van wat er is.
Met luisteren naar wat er bovenkomt wanneer het even stil wordt.

Want misschien hoef je niet altijd ergens naartoe.

Misschien mag je eerst ontdekken wat er al die tijd op jou lag te wachten.

Als er vandaag wat meer ruimte zou ontstaan in je leven… wat zou jij daar dan graag in laten groeien?

19/09/2026

Wat zou je kiezen als je even niet zou luisteren naar wat ‘verstandig’, ‘haalbaar’ of ‘normaal’ is?

Welke droom zou je eindelijk ruimte geven?
Wat zou je anders doen?

Stel jezelf de vraag: Wat wil ik echt?

Laat het me weten, ik lees graag mee.

16/09/2026

Wacht jij ook vaak tot je moe bent,
je hoofd vol zit,
je lijf aangeeft: nu is het genoeg?

En dan probeer je rust te nemen, dat is lastig want je bent té ver gegaan.

Opladen is geen noodoplossing, het mag ook tussendoor.

Vooral wanneer je veel voelt, veel denkt en veel rekening houdt met anderen, kan je ongemerkt over je eigen grenzen gaan.

Wacht niet tot je ´op´ bent om goed voor jezelf te zorgen.

In mijn Mooie Grenzen Journal help ik jou om vaker stil te staan bij wat jij nodig hebt en waar jouw grenzen liggen.

Je kan het gratis downloaden via de link in bio/mijn website.

15/09/2026

Herken je dat:
Het is twee uur 's nachts. Je ligt in bed. En je hoofd speelt een gesprek van drie dagen geleden opnieuw af, met een betere versie van wat je had kunnen zeggen.

Bij een snelle denker zoals ik, is er geen "uit"-knop voor associatief denken. Het ene idee triggert het volgende, dat triggert een herinnering, die triggert een existentiële vraag ... en dat allemaal binnen dertig seconden.

Het is niet piekeren, het is capaciteit die geen uitlaatklep heeft.

De oplossing is niet "minder denken". De oplossing is een plek vinden waar al dat denken heen kan: op papier, in gesprek, in iets dat je maakt.

Ik heb altijd een schriftje en een pen op mijn nachtkastje liggen. Soms schrijf ik woorden, soms zijn het zinnen, soms leesbaar en soms helemaal niet. Maar het is dan wel even uit mijn hoofd en het helpt me om terug in slaap te vallen.

14/09/2026

Sommige dagen geven energie.
Andere vragen energie.

Gisteren was zo’n dag waarop ik voelde dat mijn batterij wat sneller leegloopt. Een dagje familie, het hoort erbij.

Daarom neem ik deze week een eenvoudige intentie mee:

meer kiezen voor wat mij voedt dan voor wat mij leegtrekt.

Dat hoeft niet groots te zijn.

Een rustige wandeling.
Even alleen zijn.
Muziek.
De natuur.
Iets doen waar ik helemaal in opga.
Of gewoon een kop koffie drinken zonder dat er ondertussen nog vijf andere dingen moeten.

We zijn vaak heel goed in voelen wat er van ons gevraagd wordt.

Maar misschien mogen we ons wat vaker afvragen:

Wat heb ík nodig om weer op te laden?

Niet pas wanneer de batterij helemaal leeg is.
Maar onderweg.

Dat is mijn intentie voor deze week.

Bewuster opmerken wat mij voedt.
En daar wat meer ruimte voor maken.

Wat geeft jou op dit moment écht nieuwe energie?



Bedankt voor de foto