Sint-Rafaël Gent

Onze directeur gaat met pensioen en dus zoeken we een opvolger. Wees welkom bij BuSO Sint-Rafaël, een kleinschalige en warme school voor blinde en slechtziende volwassenen.

Zie vacature voor meer info. Delen mag.

www.vdab.be

De laatste lesdag is een feit. De cursisten werkten hun werkstukken af. De laatste kleiwerken haalden we uit de keramiekoven. Goed gewerkt iedereen!
Bart Verleyen Soukaina's Art Gallery Domi Roels Tracey .hoogstoel

Vandaag trok een groepje cursisten naar de groepstentoonstelling We Are Still Nature in de Egelantier in Otegem. En wat een bijzondere ervaring werd dat!
We kregen een exclusieve rondleiding van niemand minder dan Soetkin Everaert, deelnemend kunstenares én onze eigen leerkracht Beeldend Atelier. Met veel enthousiasme gaf ze de cursisten de kans om verschillende kunstwerken op een toegankelijke en, waar mogelijk, tactiele manier te ontdekken.
Dankzij haar deskundige en levendige beschrijvingen kwamen vormen, materialen, kleuren en verhalen helemaal tot leven. De tentoonstelling, waarin de band tussen mens en natuur centraal staat, zorgde voor verrassende inzichten en stof tot nadenken. Letterlijk én figuurlijk, want wie kan oesterpoeder beter beschrijven dan de kunstenares die er zelf een kunstwerk mee creëerde?
Een namiddag vol kunst en verwondering. Van harte proficiat en warme dankjewel aan Soetkin!
kien

de volgende halve meter door cursist Reza Reza

Mijn stok trekt mij vooruit.
Een halve meter per keer.

Alsof hij een hond is
die de grond afzoekt,

links,
rechts,
snuffelend
of het hier veilig is.

Soms blaft hij:
tik—
tegen een rand,
een p**l,
een onverwachte trede.

Mijn onderlichaam
gelooft hem meteen,
als een verliefde jongen
die zonder nadenken volgt.

Mijn bovenlichaam
komt later.
Voorzichtiger.
Als een vader
die te vaak
verkeerd heeft liefgehad.

Mijn stok houdt van hoeken.
Van randen
waar de straat zich omdraait.
Hij tilt zijn punt op,
tikt tegen de muur.

Alsof hij zijn naam schrijft
op de rand
van de wereld.

Schrapend
trekt hij een spoor
alleen voor mij.

De stoep verbergt zich soms.
Tot hij dat niet is.

Een halfopen raam—
ik vergeet het elke keer.

Alsof de stad
nieuwe manieren zoekt
om mij te begroeten.
Recht in mijn gezicht.

“sorry,
dat bord hangt daar al jaren.”
Alsof tijd
het zachter maakt.

Dan:
meer lucht
dan steen.

Ik hang even
tussen wat is
en wat had moeten zijn.

Mijn stok kent alleen
wat onder mij ligt.

Wat mij bereikt,
komt laag.

Soms komt gevaar
uit een stem
die één seconde
te laat is.

Ik ga verder.
Niet omdat ik zeker ben.

Maar omdat stilstaan
nog minder weet.

Links.
Rechts.
Nog een halve meter.
Meer heb ik niet nodig
om te geloven
dat de weg bestaat.

De volgende halve meter
bestaat niet.

Hij ontstaat
onder de tik
van mijn stok.

En toch
stap ik.

Zet de 14 staties van de kruisweg in de juiste volgorde. Deze opdracht kreeg het godsdienstgroepje van Katrien. Thijs had het verbindend en uitdagend idee om deze opdracht ook door te sturen naar Caroline, leerkracht braille en Nederlands. Zij revalideert van zware breuken tijdens een val.
We gingen immers de voelbare kruisweg ontdekken in de kerk waar zij haar communie deed: de Petrus en Pauluskerk in Oostende.
Met trage stap en met 2 krukken kon zij er ook even bij zijn.

De laatste lesweken gaan in. De zussen Veronique en Dominique werken vol vlijt hun projecten af. Veronique ontdekte hoe plezant haken is. Ze maakte al een mooie handtas en is nu bezig aan een tas. Dominique werkt voor het eerst met klei en boetseert haar overleden hond Luna. Goed bezig dames!

Dat Malika graag en goed met klei werkt ontdekte ze in de lessen atelier. Wat een mooie fruitschaal en cache-pot!

Zwieber en Shauni! Shauni maakte een poes van vilt, een kadootje voor moederdag.