KVHV-Gent

De Gentse Feesten zijn ondertussen al halverwege, maar helaas werden we in die eerste vijf dagen ook overspoeld met talloze beelden en nieuwsberichten over zinloos geweld. Geweld met steeds dezelfde daders en steeds dezelfde slachtoffers. Keer op keer zijn het groepen allochtone jongeren die afgezonderde en kwetsbare blanke jongens en meisjes aanvallen en mishandelen. Volgens de politie staat de teller inmiddels al op 47 vechtpartijen, wat meteen ook een stijging is in vergelijking met eerdere jaren. Daarbovenop vonden ook enkele steekpartijen plaats.

De Gentse Feesten vinden hun oorsprong in 1843 en vormen al bijna tweehonderd jaar een onmisbaar onderdeel van onze Gentse en Vlaamse cultuur. Die cultuur is niet zomaar ontstaan. Ze is het resultaat van eeuwenlange arbeid, strijd en opofferingen van onze voorouders. Geworteld in Europese en christelijke waarden bouwden zij de Westerse beschaving uit die welvaart, vrijheid en sociale samenhang mogelijk maakte. Een beschaving waar wij als Europeanen terecht trots op mogen.

Vanuit onze hoedanigheid en gastvrijheid hebben wij mensen van buiten Europa de kans gegeven om van onze samenleving te mogen meegenieten. Maar die gastvrijheid werd steeds opnieuw beantwoord met ondankbaarheid, verwerping en vijandigheid.

De decennialange massale instroom van mensen uit culturen die haaks staan op de onze en geen enkele verbondenheid voelen met onze tradities, heeft als logisch gevolg dat die inheemse cultuur geleidelijk verloedert. Op die manier worden zo ook de Gentse Feesten vandaag steeds meer gekenmerkt door geweld, onveiligheid en vervreemding.

Alleen al door die toegenomen onveiligheid verliezen de Gentse Feesten een deel van hun eigenheid. En zolang de oorzaken van dat probleem niet worden benoemd en aangepakt, zal die achteruitgang zich enkel verder doorzetten.

Herinnert u zich nog de tijd waarin je met vrienden een voetbalmatch kon gaan bekijken zonder het risico te lopen zomaar doodgeslagen te worden? Een tijd waarin je publieke ruimtes kon gebruiken zonder het risico te lopen doelloos aangevallen te worden? Toen jonge meisjes ‘s avonds nog over straat konden lopen zonder verkracht te worden? Ja? Wel, die tijd is inmiddels al enkele jaren tot een louter nostalgische herinnering verworden - een relikwie van een Europa dat niet langer bestaat. Dat heeft het meest recente dodelijke slachtoffer van de multicultuur opnieuw pijnlijk duidelijk gemaakt.

Christian Zedig, een Zweedse voetbalsupporter, politieagent en vader van twee jonge dochters, heeft die nieuwe Europese realiteit aan den lijve moeten ondervinden. Hij heeft de prijs voor de Brusselse multiculturele droom met zijn leven moeten betalen, en voegt zich daarmee bij de steeds langere lijst slachtoffers op de overvolle kerfstok van onze Europese leiders.

Christian maakte namelijk de ‘fout’ naar Kopenhagen af te zakken voor de achtste finale tussen Zweden en Frankrijk. Wat een avond van amicaliteit, ontspanning en plezier moest worden, mondde uit in een horrorverhaal. In onze hedendaagse multiculturele samenleving zijn dergelijke momenten van zorgeloosheid en verbroedering ons immers niet meer gegund. Tijdens de wedstrijd tussen Ivoorkust en Noorwegen (nog voor Zweden - Frankrijk) werd Christian brutaal mishandeld door een achttal allochtone mannen die voor Ivoorkust supporterden. De aanleiding blijft vooralsnog onduidelijk, maar volgens ooggetuigen was de groep duidelijk op zoek naar problemen en waren ze niet geïnteresseerd in het voetbal zelf. Wat wél duidelijk is, is dat het groepje Christian zodanig zwaar had toegetakeld, dat de artsen besloten dat hij niet meer te redden was. Christian laat zijn vrouw en twee jonge dochters achter.

Ondertussen is gebleken dat één van de daders - zoals in vele gelijkaardige gevallen - reeds een uitgebreid strafblad op zijn naam had staan. Zo werd hij in 2013 aangeklaagd voor verkrachting, in 2017 tot zeven jaar cel veroordeeld wegens poging tot moord en in april 2026 werd hij aangeklaagd voor geweldpleging. Niet alleen onze politieke bovenklasse, maar ook ons justitiesysteem bewijst hiermee opnieuw hun inefficiëntie en onwil om de Europese burger te beschermen.

Christian is verre van het enige recente slachtoffer dat de multiculturele samenleving met zijn leven heeft moeten bekopen. Vorige week nog zagen we de gruwelijke beelden van de 17-jarige Louis uit Frankrijk, een week daarvoor de poging tot onthoofding in Dublin en vlak daarvoor de verschrikkelijke moord op de 18-jarige Henry Nowak. Europese burgers worden dag na dag massaal opgeofferd op het altaar van de multicultuur. Ook in Vlaanderen.

Hun dood mag niet voor niets geweest zijn. Telkens wanneer een Europeaan het leven laat door toedoen van een allochtoon die hier in de eerste plaats niets te zoeken had, moeten wij onze stem steeds luider laten klinken - met één duidelijke boodschap: remigratie! Enkel remigratie zal toekomstige slachtoffers voorkomen. Enkel remigratie zal voorkomen dat nóg meer Europese kinderen zonder vader of moeder moeten opgroeien. Enkel remigratie kan Europa redden.

De multiculturele droom van de Europese elite is uitgedraaid op een ware nachtmerrie. Hun project is definitief en objectief mislukt. De liters Europees bloed die voor dit liberaal waanidee hebben moeten vloeien, hebben dat inmiddels pijnlijk duidelijk gemaakt. Ondanks ons lijden weigeren onze leiders te luisteren. Onze collectieve grieven blijven telkens onbeantwoord. Jaar na jaar kiezen zij er - zéér bewust - voor om de deuren van Europa wagenwijd open te houden en criminele vreemdelingen te huisvesten én te verwennen. Genoeg is genoeg.
Wij willen ons land terug. Wij eisen remigratie. Nu.

Enkele weken geleden werden we geconfronteerd met de tragische beelden van de brutale moord op de student Henry Nowak (18) uit het Verenigd Koninkrijk. Een paar dagen later zagen we hoe een migrant in Dublin een man (21) op straat probeerde te onthoofden, waardoor het slachtoffer een oog verloor en zijn gezicht in stukken was gehakt.

Gisteren kregen we opnieuw te maken met zo’n verschrikkelijk voorbeeld van anti-blank geweld, met de dood van een onschuldige jongeman tot gevolg, ditmaal in Frankrijk. Op de beelden is te zien hoe de 17-jarige Louis brutaal in elkaar werd geslagen door een vijftal allochtone jongeren in een lege bouwwerf. Terwijl Louis bewusteloos op de grond lag, bleven de laffe aanvallers rake klappen en trappen uitdelen. Niet alleen op zijn lichaam, maar ook op zijn hoofd. Zowel het smeken voor zijn leven als zijn duidelijk levensbedreigende toestand weerhielden de daders er niet van om hem verder toe te takelen. Van enige genade of medemenselijkheid was geen enkele sprake. Ondertussen bleven de daders zelf ook alles trots filmen. Toen ze uiteindelijk vonden dat ze er genoeg plezier hadden uitgehaald, besloten ze ook zijn laatste momenten te filmen.

Op die beelden is te zien en te horen hoe Louis lag te stikken in zijn eigen bloed. Na deze gruwelijke mishandeling lieten ze hem, op de meest letterlijke manier, voor dood achter. Enkele uren later werd hij uiteindelijk gevonden door een arbeider die ‘s ochtends op de bouwwerf aankwam. In het ziekenhuis bleek Louis’ toestand zodanig kritiek dat men besloot hem in coma te houden, helaas tevergeefs. Drie dagen later bezweek Louis aan zijn verwondingen. Volgens de eerste berichten zou de moord gepleegd zijn in het kader van een laffe wraakactie.

Zoals eerder vermeld, is dit zeker niet de eerste keer dat Europa wordt geconfronteerd met deze gruwelijke vorm van anti-blank geweld. Stel je eens voor dat vijf blanken een Afrikaanse jongen van zeventien doodschoppen. De laatste tijd worden sociale media werkelijk overspoeld door gewelddadige beelden, die ons op de meest concrete wijze confronteren met de dodelijke gevolgen van decennialange massamigratie in Europa. Daarom moeten we ons de vraag durven stellen: hoeveel onschuldige slachtoffers moeten er nog vallen vooraleer we zeggen ‘genoeg is genoeg’? Hoeveel onschuldige jongens moeten nog doodgeslagen of neergestoken worden? Hoeveel onschuldige meisjes moeten nog verkracht worden? Vandaag is het Louis, morgen jouw zus, overmorgen jij.

De enige juiste reactie na dit zoveelste slachtoffer is woede. Terechte woede. En strijdlust. Woede alleen zal echter niet volstaan om het onvermijdelijke volgende slachtoffer op het altaar van het multiculturalisme te redden. Naarmate de massamigratie en demografische veranderingen in Europa blijven toenemen, zullen ook dit soort dodelijke geweldplegingen blijven toenemen. Remigratie is de enige oplossing.

Het is daarom jouw plicht als Vlaming en als Europeaan om het heft in eigen handen te nemen. Sprokkel je moed bijeen en sluit aan bij een vereniging of gebruik jouw talenten, wat die ook mogen zijn, om jouw steentje bij te dragen aan de bouw van een betere toekomst voor Vlaanderen, voor Europa. De toekomst rekent op jou.

Eerder vandaag hebben leden van de extreemlinkse organisatie "Student Encampment", die ondertussen al vijf weken de campussen van de Universiteit Gent bezetten, het rectoraat met geweld bestormd. “De vreedzame acties die we lange tijd gedoogd hebben, zijn ontspoord. Er is sprake van beschadigingen, vandalisme en de kantoren zijn niet langer toegankelijk. Dit moet stoppen,” aldus rector De Sutter.

Diezelfde rector liet deze extremisten wekenlang ongestoord kamperen aan onze universiteit. De grens tussen vreedzaam protest en plat vandalisme is ondertussen al lang overschreden. Deze tolerantie tegenover verheerlijkers van terroristische organisaties kan niet zonder gevolgen blijven.

Daarnaast kan het niet de bedoeling zijn dat een kleine groep radicale activisten het academisch leven van duizenden studenten blijft gijzelen. Een universiteit hoort een plaats te zijn van open debat, kennis en vrije meningsuiting, niet van bezettingen, intimidatie en vernieling.

Wie methoden van geweld, bedreigingen en vandalisme gebruikt om zijn gelijk af te dwingen, ondermijnt niet alleen de orde op de campus, maar ook de geloofwaardigheid van het eigen protest. Uiteindelijk moet de handhaving ingrijpen, hoewel dit hele fiasco al lang vermeden had kunnen worden als de universiteit eerder had ingegrepen.

Studenten zijn het beu om geïntimideerd te worden wanneer zij naar hun lessen gaan of hun examen willen maken. De roep om de daders aan de UGent te schorsen klinkt steeds luider. Ook KVHV-Gent eist dat de UGent haar verantwoordelijkheid neemt en de opleiding van de betrokken personen beëindigt.

Met groot verdriet vernemen wij het overlijden van onze verbondsbroeder prof. dr. em. Alexander-Karel Evrard, geboren te Gent op 15 december 1923. Dr. Evrard was reeds vanaf het prille begin van zijn rijkgevulde academische loopbaan lid van het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond. Ook in zijn latere levensjaren bleef hij zich inzetten voor de Vlaamse zaak, die wij allen ter harte dragen.

Dr. Evrard begon zijn academische loopbaan aan onze Universiteit Gent, waar hij later zijn doctoraat in de geneeskunde behaalde. Hij vervolmaakte zich aan de Universiteit Leiden, waarna hij terugkeerde naar Gent om er zijn academische carrière voort te zetten als professor binnen de psychologie en psychiatrie.

Naast zijn indrukwekkende universitaire carrière was Dr. Evrard een geëngageerde militant binnen de Vlaamse ontvoogdingsstrijd. Als historicus van de geneeskunde trachtte hij het Vlaamse erfgoed te bewaren en was hij auteur van talrijke historisch-medische publicaties.
In 2025 ontving hij, als erkenning van zijn blijvende verdiensten, de onderscheiding van de Orde van de Vlaamse Leeuw.

Zijn nalatenschap is niet enkel iets om te koesteren, maar ook een oproep om moed te putten uit het vaandel dat hij vóór ons heeft gedragen, om deze over te nemen en het werk verder te zetten.

Onze gedachten gaan uit naar de kinderen en kleinkinderen van Dr. Evrard. Wij betuigen hun onze oprechte en christelijke deelneming.