17/08/2022
De pasant.
Loslaten of afscheid nemen, twee dingen in het leven die ik liever vermijd.
Ik zou het liefst de wereld op mn schouders dragen, iedereen een warme en veilige plek gunnen in deze wereld.
Dankbaar voor de plaats waar ik geboren ben, waar geen armoede of onveiligheid was.
Een huis, met ouders.. de kans om 20x te bedenken dat ik een andere opleiding wilde doen.. en waar toch al een redelijke basis lag toen ik op eigen benen ging staan.
Het is allemaal niet zo vanzelfsprekend, als je je ogen opent en om je heen kijkt, en hen een hand reikt die het zo nodig hebben.
De afgelopen 3 maanden heb ik een noodopvang mogen draaien.
Mensen uit allerlei delen van de wereld, met elk een eigen verhaal.
Met elk een eigen reden om hier te zijn.
Waar met handen en voeten gecommuniceerd werd, en waar later ook de Nederlandse taal steeds vaker geïntroduceerd werd.
Ik wist dat het nood was, en het zou maar 3 maanden zijn.
Toch sluit je in die 3 maanden mensen in je hart, en gun je ze net zoveel als jij zelf bezit.
Het gevoel van verbinding als 1 grote familie.
En dan komt het moment dat je moet loslaten.
Makkelijk gaat dat niet, maar hoe mooi is het. Om als passant even mee te hebben mogen lopen.
Om weer stil te staan, dat alles niet zo vanzelf sprekend is als het lijkt.
Dat we mensen mogen ontmoeten om daar onze eigen levenslessen mee voort te zetten.
Waarin ieder zijn eigen lot kan dragen, ongeacht hoe zwaar dit ook voelt.
Maar het is goed zo..
Loslaten en vertrouwen hebben in de toekomst.
Dat iedereen gelukkig mag worden op de plek die voor jou bestemd is 🍀
