Studio Yina

Een MRI kan iets laten zien.
Maar een MRI vertelt niet altijd waarom iemand pijn heeft.

Dat onderscheid is belangrijk.

Een hernia, discusdegeneratie, slijtage of andere afwijking kan echt aanwezig zijn. En soms is die afwijking ook daadwerkelijk relevant voor de klachten.

Maar zulke bevindingen komen óók voor bij mensen die helemaal geen pijn hebben.

Daarom is de vraag niet alleen:

“Wat zien we op de MRI?”

Maar ook:

“Hoe verhoudt wat we zien zich tot wat deze persoon ervaart?”

Dr. John Sarno wees hier al decennialang geleden op: bij sommige mensen met chronische pijn is er geen duidelijke verhouding tussen de ernst van de pijn en wat er structureel zichtbaar is.

Dr. Howard Schubiner bouwde daarop verder met zijn werk rond Mind Body Syndrome en neuroplastic pain. Hij beschrijft hoe het brein pijn kan blijven produceren wanneer het zenuwstelsel gevaar blijft voorspellen, ook wanneer het oorspronkelijke weefsel al lang hersteld is.

Dat betekent niet dat pijn “tussen de oren” zit.

De pijn is echt.

Het betekent dat we soms naar méér moeten kijken dan alleen naar het weefsel.

Naar het zenuwstelsel.
Naar belasting en herstel.
Naar beweging en gedrag.
Naar angst en verwachting.
Naar eerdere ervaringen.
Naar wat het lichaam als veilig of bedreigend heeft leren ervaren.

Een MRI is dus geen probleem.

De valkuil ontstaat wanneer we een beeld verwarren met een verklaring.

Want een lichaam is zoveel meer dan wat we op een scan kunnen zien.

En misschien begint goede zorg precies daar:

niet bij het zoeken naar dé afwijking,

maar bij het werkelijk proberen begrijpen van de mens achter het beeld.

Ik geef meer dan 15 jaar yoga, sinds 10 jaar in mijn eigen studio in Drongen.

Mijn lessen evolueren omdat ik bij leer: door zelf te ervaren, door mijn yogi's beter te leren kennen, door met zorgverleners te praten ...

Het volgende schooljaar verandert er weer iets ☺️💪♥️

Soms ligt de sleutel niet in nóg een techniek.

Als zorgverlener leren we vaak kijken naar wat er zichtbaar is:
de klacht, de spanning, het gedrag, het symptoom.

Maar wat als de eerste vraag een andere mag zijn?

Hoe help ik deze mens opnieuw veiligheid, bewustzijn en vertrouwen ervaren, zodat het eigen systeem mee kan werken?

Want herstel ontstaat niet alleen door wat wij als therapeut aanbieden.
Het ontstaat wanneer het lichaam opnieuw ruimte krijgt om te luisteren, te reguleren en te reageren.

Het zenuwstelsel speelt hierin een essentiële rol.

Wanneer iemand zich veiliger voelt in het eigen lichaam, ontstaat er opnieuw toegang tot mogelijkheden die eerder geblokkeerd waren.

Dat vraagt van ons als begeleiders niet alleen kennis over technieken, maar ook inzicht in:
• het autonome zenuwstelsel
• ademhaling en regulatie
• lichaamsbewustzijn
• de wisselwerking tussen lichaam, brein en omgeving

Precies daar begint lichaamsgerichte stressregulatie.

Een uitnodiging om anders te leren kijken naar de mens achter de klacht.

*Lichaamsgerichte Stressregulatie – Basisopleiding*
Voor kinesitherapeuten, therapeuten en andere zorgprofessionals die hun begeleiding willen verdiepen met wetenschappelijk onderbouwde lichaamsgerichte interventies.

Meer info via de link in bio.

Oh wat heb ik dit zelf moeten leren…

Dat moe zijn niet altijd betekent
dat je gewoon meer moet rusten.

Maar dat er iets in je systeem
nog op scherp staat.

Niet omdat er iets mis is met jou
maar omdat je lichaam
je probeert te beschermen.

En precies daar zit ook de weg terug 💛

Ik zie dit zo vaak bij cliënten die bij mij komen…
dat ze denken dat er iets mis is met hen omdat hun hoofd ’s nachts niet stilvalt.

Maar eigenlijk is dat niet wat er gebeurt.
Je lichaam is gewoon nog op zijn hoede.

Omdat het ooit geleerd heeft dat het niet helemaal veilig was.
En ja, je kan daar van alles op plakken:
oefeningen, ademhaling, routines

Maar eerlijk?
De grootste shift zit in hoe je ernaar kijkt.
Of je denkt: “Hier gaan we weer, waarom lukt dit mij niet”
Of je voelt: “Oké… mijn lichaam probeert mij te beschermen”

Dat is zo’n reuze verschil.
Want op dat moment ben je niet meer aan het vechten,
maar beginnen je lichaam en jij terug samen te werken
en dat is waar rust ontstaat 🤍

What an honour to be part of this!
A sincerely big thanks to Sensolus for their openness, presence and willingness to explore something that is often so simple - yet so powerful.

Over the past sessions, we’ve worked with the nervous system in a very practical way: learning how to shift between activation and regulation,
and how your breath can support the participants in finding more balance, focus and resilience in your day-to-day life.

What stayed with me most is how engaged and curious the Sensolus team members were as a group — and how willing they were to not just understand this cognitively, but also experience it in their body.

I really enjoyed working with all of you and looking so forward to september, when the next round will start.

Thx a lot, for bringing me in 🙏🫁🧘