KLASSE

Examens in zicht! Hoe ‘eerlijk’ beoordeel jij je leerlingen? Niemand is 100% objectief, maar je kan je wel wapenen tegen het halo- of volgorde-effect.

👉 Meer weten over valkuilen én oplossingen voor een correcte evaluatie? Lees meer via de link in de eerste comment.

📣 Het nieuwe Klasse Magazine is onderweg!

Wat houdt leraren (niet) op hun school? Daarover gaat de nieuwste editie van Klasse Magazine. We verklappen alvast de 5 prikkelende antwoorden. De inspirerende verhalen erachter lees je straks in je zetel of in de lerarenkamer.

1. Op een dag vind je de school van je leven
2. Behouden is het nieuwe aanwerven
3. Hoe samen, hoe sterker
4. Op de vloer krijgt visie vleugels
5. Leidinggeven: 10 % sturen, 90 % aanvuren

“Een leerling met faalangst kreeg vlak voor zijn examen een paniekaanval. We haalden zijn tutor erbij. Even praten, kalmeren … en hij maakte zijn proefwerk toch. Hij spreekt sindsdien vóór elk examen even af met zijn tutor om rustig te starten. We zien het keer op keer: als tutor kan je echt het verschil maken op een moeilijk moment.”

“Die band bouw je niet op één dag op. Leerlingen kiezen bij start van het schooljaar hun tutor zelf, zodra ze voelen met wie het klikt. Elke leraar op school fungeert op die manier als laagdrempelig aanspreekpunt voor 5 tot 10 leerlingen. In het begin komen ze vooral met vragen over wat er speelt in hun leven. Later gaat het vaker over plannen of studeren, maar vertrouwen blijft de sleutel.”

“Als tutor zit je ook dicht op hun leerproces. Je bespreekt rapporten, helpt bij examenplanning en spreekt met ouders en collega’s. Daardoor zie je snel waar het dreigt mis te lopen. In het klasteam weegt je stem ook door: je kent de leerling achter de cijfers en kan mee richting geven aan de begeleiding. Als de tutor argumenten op tafel legt, kan die de beslissing van de klassenraad beïnvloeden in het voordeel van de leerling.”

“Na bijna een halve eeuw tutoring in onze school, zijn de basisprincipes nog altijd dezelfde, maar de socio-emotionele problemen zijn wel toegenomen. Die kan je als tutor natuurlijk niet allemaal in je eentje oplossen. Maar samen met de leerlingenbegeleider, zorgcoördinator, CLB ... kunnen we de impact ervan op school wel verminderen.”

👉 Zorgcoördinator Kris Marsboom van CamposTurnhout vertelt hoe het tutorsysteem in zijn school zijn vruchten afwerpt. Het hele verhaal lees je via de link in de eerste comment.

📸 Tine Schoemaker

“Onze leerlingen Land- en Tuinbouw moeten nog geen kant-en-klare werknemers zijn als ze zich kandidaat stellen voor duaal leren. We calculeren genoeg groeimarge in. Maar waarop we geen duimbreed toegeven: duaal moet altijd een positieve keuze zijn. Wie het harde werk schuwt, blijft beter 5 dagen op de schoolbanken.”

“Mijn hoofdtaak als trajectbegeleider: onze leerlingen eerst begeleiden van school naar werkplekken waar ze zich goed voelen en prima ondersteund worden. Daarna hun traject intensief opvolgen en tussentijds evalueren. Of een leerling koeien kan voederen, haal ik moeiteloos uit de stageverslagen. Toch trek ik naar de stal om mijn leerling bezig te zien en om bij de boer te polsen hoe alles loopt. Een band onderhoud je niet van achter je bureau. Op de werkvloer langsgaan is mijn verdomde plicht.”

“Soms moet ik daar moeilijke gesprekken voeren. P**l en perk stellen aan thuisblijven bij elke halve hoest of systematisch te laat komen. Zien we geen kentering, dan stopt het duale verhaal. Of ik moet het opleidingsplan bovenhalen en bedrijven herinneren aan onze afspraken over leerdoelen. Maar veel vaker stel ik vast dat het prima loopt.”

“Lang niet alles is perfect aan duaal. Er zijn onder meer issues rond verzekeringen en leervergoedingen. Toch gaan we er als school 100% voor. Waarom? Voor de levendige klasgesprekken waarin leerlingen werkervaringen uitwisselen. Voor de trotse sms’jes die ik elke week binnenkrijg over hun realisaties en unieke leerkansen. En omdat veel werkgevers oordelen dat ze goud in handen hebben. In juni stoppen ze hun diploma op zak en ligt het contract al klaar. 2 papieren op korte tijd en de toekomst van onze leerling verzekerd: dan slagen we helemaal in onze missie.”

👉 Trajectbegeleider Niel Sannen illustreert dat duaal leren in De Wijnpers geen half werk is.

📸 Tine Schoemaker

“‘Ik zoek een goede balans tussen studeren, vrije tijd en slaap door me voldoende af te vragen of ik bij schoolwerk juiste keuzes maak’: dat werkpunt kreeg een vijfdejaars mee. Want ze maakt lijvige samenvattingen, maar komt niet tot echt leren. En haar punten doen geen recht aan het harde werk dat ze verzet. Een andere leerling kijkt nooit verder dan morgen. Hij kreeg een werkvorm mee om het overzicht over zijn taken te bewaren en te prioriteren.”

“Op die manier leren we sinds enkele jaren onze leerlingen hun leerproces zelf mee(r) in handen te nemen. Aanleiding? We liepen vast op klassenraden: vanwaar die tegenvallende resultaten ondanks onze sessies ‘leren leren’? Een blik op het model Zimmerman over zelfregulerend leren (ZRL) volstond. Motivatie, planning, zelfmonitoring: daar lag een lijst met werkpunten voor onze leerlingen.”

“De focus op ZRL is voor élke leerling belangrijk. Ook tieners die ogenschijnlijk geen problemen ervaren, moeten leerstrategieën doorgronden en weten dat ze hulp mogen vragen als ze op grenzen botsen. Daarom blijven we successen en groeikansen delen in vakgroepen en personeelsvergaderingen.”

“Aan welk aspect ik zelf extra aandacht wil geven? Dat leerlingen kijken naar hun eigen rol in het leerproces en mislukkingen niet zomaar afschuiven op een ‘warrige’ uitleg of ‘onredelijke’ deadlines. Vertrouwen in eigen kunnen, daar ligt voor mij hét orgelpunt van ZRL.”

👉 Elien Roose van T Saam campus Aloysius in Diksmuide zet in op zelfregulerend leren.

📷 Tine Schoemaker

De nominaties voor Leraar van het Jaar 2026 stromen aan een sneltempo binnen! Nog tot en met donderdag lezen we met veel plezier welke leraar bij jou bleef plakken. Heb jij jouw favoriet nog niet genomineerd? Rep je dan naar het formulier via de link in de eerste comment!

“Wat ik het moeilijkste vind aan feedback? Ervoor zorgen dat die binnenkomt bij mijn leerlingen. Daarom start dat proces al in mijn eerste les bedrijfseconomie, nog lang voor we toe zijn aan toetsen of examens. Want enkel als leerlingen openstaan voor feedback, kunnen ze er ook wat van leren.”

“Noodzakelijke eerste stap: dat leerlingen zich veilig voelen om te antwoorden in de klas. Ook als ze niet zeker zijn van hun zaak. ‘Ilias, kan je de kenmerken van een monopolistische concurrentie nog eens geven?’ ‘Kamiel, kan je die linken aan wat Aïsha net zei?’ Ik bouw redeneringen samen met de klas op en toets voortdurend bij hen af. Onderdruk de neiging om zelf oplossingen te geven en probeer vooral vragen te stellen.”

“Natuurlijk krijg ik vaak antwoorden die onvolledig of niet helemaal correct zijn. Ik p*k in op wat wél juist is en redeneer mee bij denkfouten, zodat ze zelf blootleggen wat ze eerst over het hoofd zagen. Zij wennen eraan dat fouten deel uitmaken van elk leerproces. En voelen: ik doe ertoe, mijn bijdrage is waardevol.”

“Een schooljaar lang benadruk ik het positieve. Want leerlingen groeien tien centimeter als je benoemt wat écht goed loopt. Zo verandert de vrees om fouten te maken stap voor stap in een kans om te leren. Ze schieten niet in een kramp bij kritiek maar benutten feedback om bij te leren. En maak ik zelf een fout, dan ben ik niet beroerd om die in de verf te zetten. Practice what you preach: dat is zó belangrijk.”

👉 Matthias Mertens is leraar bedrijfseconomie en Engels in H. Pius X-instituut Antwerpen. Hoe hij ervoor zorgt dat zijn feedback landt bij elke leerling? Lees er meer over via de link in de eerste comment.

📸 Kevin Faingnaert

“Mijn zoektocht: hoe vind ik duurzame omkadering in de basisschool? We krijgen meer middelen om directeurs bij te staan. En in onze school zitten mensen met ambitie om beleidsuren op te nemen. Goed nieuws? Ja, tot het lerarentekort opduikt. Onze ondersteuners vullen vanaf oktober gaten in de klas. Want lesgeven blijft natuurlijk onze kerntaak.”

“Zonder hulp krijg ik helaas niet alles rond. Klasbezoeken schieten erbij in. Terwijl dat voetje tussen de deur essentieel is om leraren vertrouwen en goede feedback te geven. En zorgeloos extern overleggen zonder een vervangend aanspreekpunt op school? Moeilijk. Recent moest ik uit een vergadering weghollen omdat de brandweer op de speelplaats stond na een alarmmelding.”

👉 Mounia Jaffal is directeur van Stedelijke Basisschool De Gele Ballon in Antwerpen. Haar team telt sterke mensen, maar het lerarentekort remt hun beleidsambities af.

📸 Lais Van Gestel

“Redelijke aanpassingen zijn er in onze inclusieve school voor iedereen. Soms vraagt een leerling me waarom iemand in de klas mag blijven tijdens de pauze. Dan zeg ik niet: ‘Omdat die leerling ASS heeft’, maar ‘Ik heb met die leerling een afspraak, net zoals ik met jou afspraken heb.’ In de klas spreek ik niet over leerlingen buitengewoon en regulier.”

“In onze vorige, ‘reguliere’ basisschool focuste een zorgleraar altijd op dezelfde leerlingen die het moeilijk hadden. Nu vliegen alle leerlingen na het nestelen uit naar hun niveaugroepje. Kinderen met een attest basisaanbod of type 9 komen niet terecht in aparte groepjes. Vaak zitten ze op niveau, maar hebben ze hulpmiddelen nodig om de doelen te behalen.”

“Vroeger gaf ik les aan leerlingen type 9 in het buitengewoon onderwijs. Een aantal dingen namen we over, zoals de dagplanning of het visualiseren van structuur op brieven van de school. En leraren staan 2 jaar in dezelfde nestklas. In elk lokaal zijn er afzonderlijke werkplekjes, tafels die gescheiden zijn met tussenschotten. We noemen ze ‘de rustplek’ of het ‘kantoortje’. De kinderen zonder attest gaan er ook wel eens werken na het instructiemoment. Zij hebben net zo goed nood aan rust.”

“Ook qua gedrag kijken we naar de noden van het kind. Met sommige leerlingen praat ik op de gang na een conflict, andere hebben zelf een vluchtroute naar een lokaaltje, nog andere zoeken de zorgleraar op. Wat werkt, ondervind je al tijdens de gouden weken en communiceer je aan de rest van het team. In een inclusieve klas mag elk kind verschillen.”

👉 In leertuin 3, de 3e graad van de inclusieve basisschool MATADI.school, geeft Kilian Konings les aan kinderen met een attest van het gewoon en het buitengewoon onderwijs.

📸 Kevin Faingnaert

“Buiten is het meestal nog donker en stil wanneer ik wakker word. Tielt slaapt. Sinds 1997 ben ik conciërge in de school waar ik vroeger lesgaf. Ik ben 70 jaar, al 11 jaar met pensioen. En toch begint mijn dag nog altijd hier, op school. Vroeg. Ik ben nu eenmaal een ochtendmens. In al die jaren heb ik me geen enkele dag verslapen. Rond kwart voor 7 start mijn ronde: ik open poorten, deuren, de fietsenstalling. Wat er zou gebeuren als ik eens niet opdaag? Niemand die zich dat kan voorstellen.”

“Veel leraren drijven na hun pensioen een beetje af van het onderwijs. Ik niet. Ik blijf dichtbij. Letterlijk. Want de koffie smaakt ’s ochtends beter met de oud-collega’s aan het onthaal. Mijn houdbaarheidsdatum is hier nog niet bereikt. Zolang mijn gezondheid het toelaat, blijft dit schoolgebouw mijn thuis.”

👉 Nog voor de gangen ‘s ochtends volstromen met leerlingen, is conciërge en ex-leraar Alain Gérard al aanwezig op VTI Tielt.

📸 Thomas Sweertvaegher