Vavavoom by Ilse Gysel

27/08/2026

Op zoek naar zacht en een beetje zot?

Raindrops on roses and whiskers on kittens, bright copper kettles and warm woolen mittens...

Gisteren vloog er een mail binnen die mijn adem deed stokken.
Een paar zinnen, meer was niet nodig om een gigantische innerlijke onrust te ontketenen.

Ideale gelegenheid, dacht ik, om mezelf waar te nemen als een nieuwsgierige wetenschapper. Wat doet dit met mij?

Ik schreef het meteen op:
Ilse, je schouders schieten omhoog. Je adem blijft hoog in je borst hangen. Er zit een zachte druk rond je keel. Je schiet in verdedigingsmodus.
Alleen al het opschrijven schept afstand. En die afstand brengt me terug in het hier en nu, weg uit wat ik een "wankele staat" noem. In die toestand blijf je liefst niet hangen.

Het deed me denken aan een scène uit The Sound of Music met het liedje "Favorite things"
Het onweert. De kinderen zijn bang. Maria begint te zingen: regendruppels op rozen, snorharen van kittens, warme wollen wanten.
Wat ze daar doet is eigenlijk heel eenvoudig. Ze verplaatst haar aandacht. Weg van het onweer, naar dingen die zacht en veilig voelen. De energie in de hele kamer verschuift mee.

Dit werkt ook buiten musicals. Het is zelfs wat je nodig hebt in die wankele staat. De mail kan wachten. Eerst het lijf terug tot rust brengen:
Een vrolijk of russtgevend liedje. De geur van koffie. Je voeten op stevig op de grond. Een knuffel met je lief.

Lost dat die mail op? Tuurlijk niet. Maar: je leest hem daarna wel met andere ogen. Vanuit een "stevige staat". En dan valt het al bij al wel mee. Je krijgt bovendien veel sneller toegang tot een sterke respons.

Dus: eerst je staat, dan de situatie. In die volgorde. Andersom werkt het niet.
Maak dus eens je eigen lijstje van "favorite things". Het mag simpel zijn. Licht en luchtig.

Bij Maria waren het wollen wanten. Ik vind de snorharen wel leuk. Wat kan het bij jou zijn?

26/08/2026

Raindrops on roses and whiskers on kittens, bright copper kettles and warm woolen mittens...

Gisteren vloog er een mail binnen die mijn adem deed stokken.
Een paar zinnen, meer was niet nodig om een gigantische innerlijke onrust te ontketenen.

Ideale gelegenheid, dacht ik, om mezelf waar te nemen als een nieuwsgierige wetenschapper. Wat doet dit met mij?

Ik schreef het meteen op:
Ilse, je schouders schieten omhoog. Je adem blijft hoog in je borst hangen. Er zit een zachte druk rond je keel. Je schiet in verdedigingsmodus.
Alleen al het opschrijven schept afstand. En die afstand brengt me terug in het hier en nu, weg uit wat ik een "wankele staat" noem. In die toestand blijf je liefst niet hangen.

Het deed me denken aan een scène uit The Sound of Music met het liedje "Favorite things"
Het onweert. De kinderen zijn bang. Maria begint te zingen: regendruppels op rozen, snorharen van kittens, warme wollen wanten.
Wat ze daar doet is eigenlijk heel eenvoudig. Ze verplaatst haar aandacht. Weg van het onweer, naar dingen die zacht en veilig voelen. De energie in de hele kamer verschuift mee.

Dit werkt ook buiten musicals. Het is zelfs wat je nodig hebt in die wankele staat. De mail kan wachten. Eerst het lijf terug tot rust brengen:
Een vrolijk of russtgevend liedje. De geur van koffie. Je voeten op stevig op de grond. Een knuffel met je lief.

Lost dat die mail op? Tuurlijk niet. Maar: je leest hem daarna wel met andere ogen. Vanuit een "stevige staat". En dan valt het al bij al wel mee. Je krijgt bovendien veel sneller toegang tot een sterke respons.

Dus: eerst je staat, dan de situatie. In die volgorde. Andersom werkt het niet.
Maak dus eens je eigen lijstje van "favorite things". Het mag simpel zijn. Licht en luchtig.

Bij Maria waren het wollen wanten. Ik vind de snorharen wel leuk. Wat kan het bij jou zijn?

25/08/2026

Fun and flow moet je niet najagen.
Als je de stuwing van je eigen zijn volgt, in plaats van tegen de stroom in te roeien, komen ze vanzelf.

"Jaja," hoor ik je denken, "... en hoe vind ik dan die fameuze stuwing dan wel?"

Het begint bij jezelf. Bij het vergeten van alles wat je dénkt te weten over jezelf. Een st******se, dat heb je nodig. Je moet gestript van allerlei lagen die over jou ware zelf heen zijn komen te liggen:
Lagen van verwachtingen van anderen (zachte dwang met vriendelijke glimlach, sounds familiar?), van wat je werd opgelegd (doe nog toch maar eerst een écht diploma) of van plaatsvervangende prestatie (ik werd geen succes, doe jij het nu maar)...

Je bént namelijk geen pleaser of perfectionist, je bent je zo gaan gedragen. En dat breekt zich op de lange duur erg zuur op.

Weet je, je hebt niet "maar één leven". Je hebt maar één kans om jouw leven te leven. Dat is hier en dat is nu. Begin eraan.

Klaar om het ijzer te smeden? Ik heb op dit moment nog één plaats voor een traject. Eén. Stuur me een bericht als je het wil aangaan.

22/08/2026

Wie ben ik?

Het is een van de grootste filosofische vragen die je jezelf kunt stellen.

Om dichter bij een antwoord te komen, kan het helpen om de vraag om te draaien:

Wie ben ik níét?
Ik kwam na wat kladden tot dit lijstje, vul gerust aan! Lijkt het je saai om de opsomming door te nemen? Vergis je niet, ik merkte voor mezelf dat dit erg helend werkt. Let er maar eens op bij welke “niet” je ademhaling verandert, of je een zucht van verlichting slaakt. Neem je tijd.

Ik ben niet mijn naam,
mijn leeftijd, mijn sterrenbeeld, mijn beroep,
mijn functietitel, mijn bedrijf, mijn stress, mijn verslaving, mijn diploma’s, mijn kennis, mijn talenten, mijn prestaties, mijn succes, mijn mislukkingen, mijn inkomen, mijn bankrekening, mijn schulden, mijn huis, mijn auto, mijn kleerkast, mijn bezit, mijn lichaam.

Ik ben niet mijn gewicht, mijn gezicht, mijn gezondheid, mijn diagnose, mijn beperking, mijn energie van de dag, mijn gedachten, mijn overtuigingen, mijn overprikkeling, mijn gevoelens, mijn angst, mijn verdriet.

Ik ben niet mijn boosheid, mijn schaamte, mijn behoeftes, mijn verlangens, mijn gewoontes, mijn patronen. mijn overlevingsstrategieën, mijn perfectionisme.

Ik ben niet mijn drang om te pleasen, mijn onzekerheid, mijn zelfvertrouwen, mijn sterke kanten, mijn kleine kantjes.
Ik ben niet mijn fouten, mijn gelijk, mijn keuzes, mijn spijt, mijn veroordeling, mijn oordelen.

Ik ben niet mijn verleden, wat mij is aangedaan, niet wat ik een ander heb aangedaan, mijn opvoeding, mijn familie, mijn ouders, mijn kinderen, mijn partner, mijn relaties of connecties, mijn scheiding.

Ik ben niet de mensen die van mij houden, de mensen die mij afwijzen, hun verwachtingen, hun oordeel, hun herinnering aan mij, mijn reputatie, mijn imago, mijn sociale media, mijn volgers, mijn populariteit, mijn eenzaamheid, mijn verhaal.

Neen, ik ben zélfs niet het verhaal dat ik over mezelf vertel.

Al deze dingen horen bij mijn leven. Ze kleuren mijn ervaring. Ze veranderen, verdwijnen, groeien, breken open of krijgen door de jaren heen een andere betekenis.

Dwars door alles heen ben ik daar.

Ik ben degene die dit alles kan waarnemen. Degene die merkt: daar is een gedachte, daar komt angst op, daar wil een oud patroon het stuur weer overnemen.

Het wordt nóg krachtiger als ik overal de MIJN bij wegstreep…

Dan komt er nog meer ruimte tussen wie ik ben en wat ik ervaar.

Zelfs drang om mezelf te definiëren verzacht.

!

21/08/2026

“Wie denk je wel dat je bent?”
een uitroep die ik vroeger vaak als verwijt moest horen.

Nu is het voor mij een van de belangrijkste vragen, in mijn werk, in mijn privé-leven. Ik stel mezelf de vraag, ik stel anderen de vraag.
Want, serieus, wie denk jij dat je vandaag bent?

Voel je ongemak bij het mogelijke antwoord?
Dat gevoel is het gevolg van een latente gedachte zoals "ik ben niet goed genoeg". Je staat ’s morgens niet op met de woorden: vandaag voel ik mij fundamenteel tekortschieten. Het leeft eerder als een programma dat voortdurend op de achtergrond draait en van daaruit je gedrag aanstuurt.

Ik noem dat "het niet-goed-genoeg-syndroom". Een toxische schaamte die over je identiteit heen is komen te liggen. Als een schaduw die bepaalt hoeveel plaats je inneemt, hoeveel rust je jezelf gunt en hoeveel bewijs je denkt te moeten leveren om erbij te horen.

Zie je jezelf als een echte perfectionist?
Ga je aan het pleasen, voor je er erg in hebt?
Denk dat je iets moet bewijzen? Verdienen?

Dat is niet wie je bent. Dat is een programma dat voortdurend zegt: het kan beter. Werk harder. Hou iedereen tevreden. Maak geen fouten. Bewijs dat je jouw plaats verdient.

En dan maar proberen "de beste versie van jezelf" te zijn... alwéér een prestatie om te leveren. En zal je het wel kunnen?

NEWSFLASH: Er is geen ideaalbeeld om naartoe te werken alsof je een achterstand moeten inhalen op wie je eigenlijk hoort te zijn.
Als je hier in trapt, creëer je gewoon nóg een terrein waarop je jezelf kunt afkeuren. Nóg een reden om harder te duwen, meer discipline op te brengen en jezelf voortdurend te evalueren.

De beste versie van jezelf ontstaat in ontspanning en in het besef dat je je ruimte onvoorwaardelijk mag innemen:
Je neemt jezelf mee in de oefening in plaats van alleen aan anderen te denken.
Je duwt jezelf niet langer in de beklaagdenbank bij elke fout.
Je neemt rust zonder schuldgevoel.

Geen indrukwekkender versie van jezelf nodig. Gewoon zakken in je zijn. En jezelf een high five geven - zomaar.

Wil je hier actief mee aan de slag? Let's talk.

!

18/08/2026

“Kleine kantjes.” Zo noemen we het wanneer iemand lastig doet, veeleisend wordt of moeilijk uit de hoek komt. “Ze heeft haar kleine kantjes.”

Ik hoor in dat woord “kleine” iets anders. Het verwijst letterlijk naar het moment waarop het reactieve gedrag ontstond: toen ze zich als kind staande moest houden.

Gedrag dat we later 'karakter' noemen, kan in een vijfjarige zijn die onbewust nog altijd mee aan het stuur zit:
- De CEO die elke beslissing zelf wil controleren.
- De directrice die nauwelijks kan delegeren.
- De manager die ontploft wanneer een deadline niet gehaald wordt.
- De onderneemster die tachtig uur per week werkt en dat toewijding noemt.
- De vrouw die haar hele team draagt, overal tussen springt en nauwelijks nog voelt waar haar eigen grens ligt.
- De powerwoman die altijd sterk blijft, elk probleem oplost en ergens onderweg verleerd is hulp te vragen.

Eigenlijk is dat geen leiderschap maar overleving vanuit een oude wonde.

De aampassing, het verstarren, de controle houden, niemand tot last zijn, zorgen dat alles blijft draaien... op je vijfde boden die strategieën je veiligheid, verbinding of houvast.
Op je veertigste kunnen diezelfde strategieën alle levensenergie verstikken. Terwijl het gevaar er niet meer is, is de strategie wel gebleven.

De oude wijzen gebruikten daarvoor een mooi beeld: een vat dat gebouwd werd om een bepaalde hoeveelheid licht te dragen, kan barsten wanneer er steeds meer licht doorheen wil. Het vat heeft dan een andere vorm nodig om te kunnen dragen wat er nu van gevraagd wordt.

Ik werk met leidingevenden en powervrouwen die op het punt zijn gekomen om meer ease & flow in hun leven uit te nodigen.

Als de volwassene die ze inmiddels geworden zijn werkelijk contact maakt met dat jonge deel, verliest die oude strategie stilaan haar vanzelfsprekende macht.

Het innerlijke leiderschap kan groeien en het innerlijke kind mag rusten.

Wanneer jouw intern leiderschapsteam klaar is voor die ont-moeting, begint er iets wezenlijks te verschuiven: de strategie verliest z'n autoriteit omdat je het erkenning gaf in plaats van het te bevechten.

Stuur me een bericht als je hierover meer wil weten.

13/08/2026

In de film "The Shift" van Wayne Dyer zit een heerlijke, nachtelijke scene waarin de 'tuinman' hemelse muziek brengt op de piano - muziek die hij hoort als hij luistert naar het Universum. The uni-verse, one song, één lied.

Het is verrassend om nog wat verder in het verhaal te ontdekken dat deze getalenteerde, wijze, en met het "AL" verbonden man ook de bescheiden manager is van het Asilomar retreatcentrum waar de film zich afspeelt.

Dyer al had van in het begin aandacht voor de man en luisterde ook echt naar hem. Hij keek voorbij de vorm, de functie, de kledij. Hij luisterde met ogen, oren, aandacht en vooral met zijn hart.

Om voorbij te kunnen aan "de vorm" is zelfkennis en innerlijke rust nodig,
genoeg stilte in jezelf om te voelen wat bij jou past. Genoeg stevigheid om je oordeel niet meteen te laten bepalen door status, uitstraling, rol of verpakking. Genoeg contact met je eigen essentie om ook de essentie van een ander te kunnen ontmoeten. "Namaste" is geen woord, het is een trilling, een voelbare verbinding.


En hoe doe je dat?
🔑 Hoe switch je van leven op automatische piloot, gestuurd door indrukken, conditionering en oude referentiekaders, naar leven vanuit innerlijke afstemming?
Van snel invullen naar werkelijk waarnemen? Van jezelf oriënteren op wat buiten je zichtbaar is, naar vertrouwen op wat je vanbinnen weet en voelt?

🔑 Hoe maak je de verschuiving van kijken naar werkelijk zien?
Van reageren op wat zich toont naar voelen wat er klopt?
Van leven vanuit aangeleerde referentiekaders naar leven vanuit een innerlijk kompas?

Daar begeleid ik jou graag in. Heel concreet. In kleine bewegingen die uiteindelijk veel veranderen in hoe je kiest, hoe je relaties aangaat, hoe je werkt en hoe je jezelf in de wereld neerzet.

💫 Die soevereiniteit van jezelf goed genoeg kennen om niet langer verblind te raken door de vorm, de façade - is innerlijk goud 💫

Op dit moment heb ik ruimte voor drie mensen die zo’n traject echt willen aangaan. Wie voelt dat dit raakt aan waar hij of zij nu staat, mag me gewoon een bericht sturen.

Vavavoom brengt jou naar de meest magnetische versie van jezelf, zodat je meer ease & flow kunt ervaren in alles wat je doet. Zowel voor individuen als bedrijven. Deep search, Rise & Shine, Glow & Grow !

11/08/2026

Je kunt altijd wel op een tv-uitzending of één of ander magazine rekenen om het onderwerp “Narcisme” weer helemaal te banaliseren en verwarring te zaaien.

Narcisme wordt hier als Clickbait gebruikt om niet van zelfliefde te moeten spreken, want dat verkoopt minder goed. Dit gaat dus niet over Narcisme als persoonlijkheidsstoornis.

Intussen krijgt het slachtoffer van de Narcist het weer moeilijker om duidelijk te maken welk probleem er zich werkelijk stelt.

Wie geïnteresseerd is in een filmavond met aansluitend vragenuur rond het thema Narcisme - de stoornis, kan zich met pm aanmelden.

https://www.facebook.com/share/p/1G1DXDAyzC/?mibextid=wwXIfr

Een vleugje narcisme maakt het aanzienlijk gemakkelijker om professioneel vooruit te komen, zegt psycholoog Ramzi Fatfouta.

31/07/2026

Binnenstebuiten leven, uitgelegd door een tweevoudig wereldkampioen in een inspirerend gesprek met Isabelle Lemahieu op de podcast Bebelle Talks!

https://www.facebook.com/share/1JqEHMV7Ym/?mibextid=wwXIfr

Bebelle Talks · Episode