Jouw Wilde Wortels

Verhaalke van de dag.

— Pardon… waar brengt u mij heen? — vroeg de vrouw zacht, terwijl ze verward door het raam van de auto keek.
— Mevrouw Marcela, we zijn er. Dit is het bejaardentehuis “Sint Anna”. Vanaf vandaag blijft u hier.
— Hoe bedoelt u… ik blijf hier? — haar stem trilde. — En mijn dochter? Komt zij niet?
— Ze zei dat ze u zou bellen, — antwoordde de chauffeur terwijl hij een kleine tas op het trottoir zette: een trui, een borstel, een oude foto.
— Veel gezondheid, mevrouw Marcela. U zult het hier goed hebben.
De auto reed weg.
Marcela bleef alleen achter, de koude wind streek langs haar vochtige wangen.
Bij de poort stond een vrouw in een blauwe jas.
— Welkom, mevrouw Marcela. Ik ben Nicoleta, de verpleegkundige. Kom, ik breng u naar uw kamer.
— Kamer? Ik had een huis… een tuin… en bloemen…
— Hier krijgt u ook bloemen, u zult het zien, — glimlachte Nicoleta vriendelijk.
De kamer was klein maar schoon. Op het andere bed lag een oude vrouw te slapen.
— Dat is tante Ileana, — legde Nicoleta uit. — Ze praat bijna niet.
— Geeft niets, — zei Marcela glimlachend. — Ik praat wel voor ons allebei.
De dagen gingen langzaam voorbij.
De mensen in het tehuis waren stil, moe, ieder met zijn eigen verleden.
Sommigen wachtten op bezoeken die nooit kwamen, anderen leefden alleen nog in herinneringen.
Maar Marcela kon niet stilzitten.
Op een ochtend vroeg ze om een schop.
— Wat wilt u doen, mevrouw Marcela? — vroeg de bewaker.
— Een klein stukje tuin maken. Ik kan niet leven tussen muren zonder een beetje aarde.
Ze plantte munt, basilicum en goudsbloemen.
— Hier zal onze lente groeien, — zei ze tegen de anderen. — Als we niemand meer hebben om op te wachten, kunnen we tenminste wachten tot iets bloeit.
Na een paar weken rook de binnenplaats naar leven.
Tante Ileana, die zelden sprak, fluisterde:
— Het ruikt naar mijn jeugd…
— Ja, lieve schat. Naar jeugd… en naar God, — antwoordde Marcela zacht.
Vanaf die dag begon Ileana weer te praten.
Marcela stelde de directrice iets voor:
— Laat ons een kleine werkplaats openen. We kunnen na**en, breien, vertellen. Iedereen heeft een verhaal. Als we het niet delen, sterft het met ons mee.
De directrice glimlachte.
— Goed, probeer het maar.
Binnen enkele dagen vulde de eetzaal zich met stemmen, lachen en gekleurde draden.
— Ik was naaister in Iași! — riep een vrouw trots.
— En ik maakte jurken voor artiesten! — voegde een ander toe.
Marcela lachte:
— Ziet u wel? We leven nog. Onze handen kunnen nog werken, onze harten kunnen nog voelen. Alleen de moed was even weg.
Toen kwam de echte lente.
Het tehuis veranderde — overal bloemen, geschilderde muren, lachende gezichten.
Op de deur hing een gedicht van Marcela:
“Het maakt niet uit waar je huis is,
belangrijk is dat er iemand is die luistert,
en een stukje hemel waaronder je ‘dank je’ kunt zeggen.”
Op een zondag stopte een luxe auto voor de poort.
Een jonge, elegante vrouw stapte uit.
— Ik zoek mijn moeder. Marcela Ioniță.
Marcela was in de tuin, bloemen aan het water geven.
— Irina…
— Mama… ik ben gekomen om je mee naar huis te nemen.
— Naar huis? — glimlachte Marcela. — Ik bén al thuis.
— Mama, vergeef me… ik dacht dat ik het goed deed.
— Je deed wat je kon, mijn kind. Maar kijk eens om je heen — deze mensen heeft niemand meer. Als ik wegga, wie zorgt er dan voor hun bloemen?
— Maar je bent dat niet verplicht, mama.
— Liefde is nooit een verplichting, Irina. Het is een geschenk.
Irina keek rond — bloemen, vrede, blije gezichten.
— Het is mooi hier, mama.
— Ja. En het mooiste is dat ik dacht dat mijn leven voorbij was… maar eigenlijk is het pas begonnen.
Vanaf die dag kwam Irina elk weekend.
Ze bracht fruit, koekjes, kleren.
Marcela stelde haar trots voor:
— Dit is mijn dochter. Zij heeft me geleerd dat je niet boos moet zijn op degenen die je hebben achtergelaten. Je moet gewoon laten zien dat je nog steeds gelukkig kunt zijn.
Later zei de directrice:
— Mevrouw Marcela, iedereen hier houdt van u. We willen dat u de activiteiten coördineert.
— Ik? Op drieënzeventigjarige leeftijd? — lachte ze.
— Ja. U bent de ziel van dit huis.
Zo werd ze “mevrouw Marcela” — de vrouw die hoop bracht.
Ze schreef gedichten, zette muntthee, organiseerde zangavonden.
— Waar haalt u al die kracht vandaan? — vroeg Nicoleta.
— Uit de tranen die ik niet meer wilde huilen. Ik heb ze veranderd in glimlachen.
Drie jaar later was “Sint Anna” niet langer alleen een bejaardentehuis, maar een plek vol leven.
De kranten schreven: “De ouderen die herboren zijn dankzij een eenvoudige vrouw.”
Marcela kreeg een ere-onderscheiding van de burgemeester.
Op het podium zei ze eenvoudig:
— Dank u. De mooiste beloning is te weten dat je nog steeds nodig bent. Geluk verdwijnt niet met de jeugd — alleen als je ophoudt met liefhebben.
Op een ochtend stierf Marcela vredig in haar slaap.
Op haar nachtkastje lag een briefje:
“Huil niet.
Ik ben alleen maar gegaan om de bloemen aan de overkant water te geven.
Zorg voor elkaar.
Want liefde gaat nooit met pensioen.”
Irina vond het briefje en huilde — niet van verdriet, maar van dankbaarheid.
Ze zette het werk van haar moeder voort: ze kwam, hielp, bracht bloemen en verhalen.
En zo werd een eenvoudige, vergeten vrouw het begin van een nieuw leven voor vele zielen.
Want soms hoef je de hele wereld niet te veranderen.
Het is genoeg om één bloem water te geven.
En één hart.

Puur Geluk

Overlaatst werd ik geraakt door de film Freedom writers (op Netflix). Gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Als leerkracht gebeten zijn door een groep 'moeilijke' leerlingen in een rassen gang oorlog. Erbij blijven. Opvolgen. Het soms echt niet weten. De transformatie bedding willen geven. https://www.youtube.com/watch?v=miz1V13QWsU
Tranen met tuiten huilde ik, de film stak mn vuur weer aan. Het vuur van die rode draad die ik al heel mn leven voel, die van Transformatie, Veilige bedding, Overgangsrituelen en Natuur. En weet je wat ik zo bijzonder vind? In deze beklijvende film zie je eigenlijk het Rites of passage framework in actie dat de fantastische Arne Rubinstein naar ons bracht. Wat het niet is en wat het wel kan zijn.
Werk je met jongeren of wil je dat graag? Of ben je gewoon geboeid door je eigen transformatie en struggles in het leven ? Of door die van mensen om je heen en voel je een verlangen om daar mee bedding aan te geven in een Rites of passage vorm, voor jezelf of voor anderen? Of wil je graag als begeleider met Valka in zee gaan?
Welkom eind november, op onze Leadershipstraining Rites of passage ! Voel je de roep? Er vormt zich al een mooie groep en je kan er nog bij ! https://www.facebook.com/events/655663116940210 https://valka.be/activiteiten/rite-of-passage-fundamentals/
We staan voor je klaar in een krachtig team met Ward Kumpen, Katleen BosVriendjes, Evie De Geyter en . Mijn bijdrage als trainer is Storytelling, Song, bedding en reizen door je wiel. We kijken ernaar uit je daar te ont- moeten.


https://www.youtube.com/watch?v=miz1V13QWsU

Freedom Writers (2007) Trailer #1 | Movieclips Classic Trailers Check out the official Freedom Writers (2007) trailer starring Hilary Swank! Let us know what you think in the comments below.► Buy or Rent on FandangoNOW: h...

Echt, eender wat.

Zo maakte ik extra takken vast aan de boom in mijn kippenren. De kippen vliegen er dolblij 1 voor 1 op :-)
En ik stuurde dat ene liedje door dat me raakte naar die vriendin en het bleek net het juiste te zijn.

Benieuwd wat er in jou opkomt :-)

Wat heerlijk dat jullie met zovelen interesse hebben in de Verloren stemmen van de bron storytelling sessie overmorgen. Er zijn nog slechts enkele plekjes vrij; Wacht niet te lang dus om je plekje te reserveren, want we houden de groep bewust niet te groot, zodat er ook interactie mogelijk is dus vol = vol.
Hier is de poort, wild ones... https://www.ilsemakelberge.be/storytellingwildones

Art Moon door, Christina Chloe

Benieuwd, wat herken jij hierin voor jezelf?

DE BEZIELDE VROUW
Ze is lang geleden gestopt
een man te pleasen.
Ze is lang geleden gestopt met huilen
omdat ze 'er' niet in paste
Ze heeft er namelijk nooit in gepast,
in de te nauwe grenzen
van wat de Aardbewoners
van haar verwachten..
De tranen zijn opgedroogd.
Ze is teruggekomen van haar ballingschap,
van al dat wat haar werd opgedrongen..
Ze claimt haar stem terug.
Ze leert zichzelf te uiten.
Het voorheen on-uitdrukbare,
de stem van de stemlozen..
Ze leert om te zuiveren en
alle trauma's op te ruimen,
de pijn..
Ze beweegt zich in de voorouderlijke bloedlijnen.
Ze ruimt die op..
Zoals moeder Aarde zichzelf heelt,
zo heelt zij zichzelf...
En de hele Kosmos moedigt haar aan..
Ze ontdekt dat er een groot verschil is
tussen je alleen.. of je verloren voelen,
en om er vervolgens voor te kiezen om
het eigen pad alleen te lopen..
In Waarheid is ze nooit alleen..
Ze ontdekt dat ze voortdurend in het beste Hemelse gezelschap is..
Die niet gebonden is aan Aardse overeenkomsten
en valse geloof systemen.
En ze gedijt in Onvoorwaardelijke Liefde..
Ze leert, ieder moment, om in haar Kracht te blijven, in haar Waarheid, in haar Integriteit..
En zich niet te schikken op welke wijze dan ook..
omdat ze trouw wil blijven aan haar Ziel..
Aan haar eigen Schepper en dat waarvoor ze gekomen is..
Om tot uitdrukking te brengen..
en te reflecteren naar het Goddelijke..
Ze vindt andere Ziele Broeders en Zusters
die ook zijn geslepen door 'de molen'..
Van het sterven van de oude Adam en Eva
en die nu Ziele Makkers worden.
Op de nieuwe paden schitteren ze
ten behoeve van de gehele Mensheid.
Ze kennen geen competitie..
Omdat iedere ziel zijn of haar eigen pad moet lopen.
Van zijn of haar eigen schaduwen moet leren houden, ermee te werken, met en door alles heen..
Iedere Ziel heeft zijn eigen unieke roeping en doel, en dat wat gereflecteerd mag worden naar het Goddelijke..
Alles heeft zijn eigen plek en zijn eigen Ziel..
Expressief te leven..onder de Grote Centrale Zonnen..
Zo leert ze om het Hart open te houden..
ongeacht wat er ook gebeurt..
Ze leert om nooit op te geven..
zelfs al voelt ze zich soms moe en zwak..
Ze gaat erop uit en ze leeft haar Zoektocht.
En ze inspireert anderen op haar Pad om vooral
hun eigen Pad te volgen....
Ze leert om van zichzelf te houden en zichzelf te koesteren..
En dat Liefde echt overal en nooit afwezig is..
Het verandert alleen in vorm en expressie.
En in de Diepte van haar Wezen
vindt ze Verwondering en Ontzag
in de Mirakels van Liefde..
Zich uitvouwend in haar leven op vele manieren..
Die ze nooit gevonden zou hebben
als ze niet de Moed zou hebben gehad
haar Ziel en Roeping en Doel te leven.
Haar hoogste Ziels Waarheid en Expressie..
Het maakt niet uit dat ze onderweg
familie, vrienden en geliefden verloren heeft..
Ze zegent hen omdat ze haar hele waardevolle lessen
over Zelfliefde hebben geleerd..
En ook over het oprekken en openbreken van haarzelf,
voorbij 'de norm', om uiteindelijk haar Zelf terug te vinden..
Diep van binnen is ze Liefde In Expressie & Actie,
in Ademen en in Praten; Dansend, Zingend..
in Alles wat ze Creëert..
Zij loopt op de slag
van haar eigen innerlijke drum
en op de Muziek diep
binnenin haar eigen Ziel..
En ze zingt nieuwe Liederen
vanuit de dieptes van haar
Hart en Wezen..
Harts Liederen,
Liefdes Liederen,
Creatieve Liederen,
afgestemd op de Kosmos
waar ze echt Thuishoort..
- Judith Kusel

Waarom vertel ik verhalen? En het liefst oude, diepe, verhalen vol symboliek? Omdat in de leer gaan in de mythische verbeelding is als een spier die je traint. Een spier die je flexibeler maakt voor het leven, wat er ook op je afkomt. Vooral in deze tijd. Waar keizers zonder kleren rondlopen en niemand er iets van zegt. Waar wolven zich voordoen als grootmoeders en waar we ons allemaal wel eens in een Wasteland voelen. Verhalen geven een uitweg. Ze geven leven waar dood is. Welk verhaal is nodig in deze tijd? Welk verhaal heb jij nodig om je weg te vinden?

VROUWEN EN HET LAND
Kom bij het virtueel kampvuur van The Wild Ones bij Makelberge op 11 sept en reis mee naar toen Vrouwen en het Land één waren. We zijn dat nu nog, alleen zij we dat vergeten. Welkom bij De verloren stemmen van de bron. Je kan er nog nèt bij.
https://www.facebook.com/events/3055499027944105?active_tab=about https://www.ilsemakelberge.be/storytellingwildones

MIDWINTERVERHALEN
Geniet je liever van live storytelling rond een echt kampvuur? Welkom in Lommel, eind november Midwinterverhalen over de maretak en de mysterieuze taxus. Over de Groene Man, over wassailing en wat klimop met een kater te maken heeft. En een klein ritueeltje ter inspiratie. https://www.facebook.com/events/644135638556928

RITES OF PASSAGE TRAINING
Wil je dieper duiken in Rites of passage? Welkom in november op de Leadership training van Valka waar ik als trainer binnen een fantastisch team je de kracht van verhalen en liederen binnen overgangsrituelen laat voelen. Wat is er nodig om een impactvol overgangsritueel te creëren? Of je nu leerkracht, ouder, jongerenbegeleider, coach, zoekende of gewoon mens met honger naar betekenis bent, welkom. Kom het leren en beleven. https://www.facebook.com/events/655663116940210

Dit ! met Childers

There are no roots
more intimate than
those between a
mind and body that
have decided to be
whole.

~ Rupi Kaur
Art by Amalia Rache

There is a weight pressing down on the world, a grief that lingers in the bones of humanity. You feel it, don’t you? The tightening in your chest when you wake, the strange restlessness that no amount of movement can shake. The sense that something—everything—is unraveling, and you are caught in the pull of its undoing.
This is the time of troubles. The time our ancestors spoke of. The time when the old ways are forgotten, and the sickness of disconnection spreads like rot through the roots of the world. When the stories of the land are drowned beneath the hum of machines and the relentless noise of human minds that have forgotten how to listen.
But listen.
Even now, the earth is speaking. Even now, the rivers and forests hold wisdom that can mend the torn fabric of your being. Even now, there is a way through the darkness.
And it is not found in the mind.
When you cannot leave your head, when your mind is a storm that howls with worry and regret, surrender to your surroundings. Not in the way modern humans surrender—to distractions, to numbness, to the easy escape of screens and substances—but in the way a river surrenders to gravity, flowing into the embrace of the land.
Go outside.
Feel the wind on your skin. Let it remind you that breath is older than thought, and the world is far vaster than your worries. Walk until your footsteps match the rhythms of the land beneath you. Step with reverence. Step as though the earth is alive beneath you—because it is.
Lean against the rough bark of a tree and remember that this being has stood here for longer than any human sorrow. Press your palm to stone and know that it has witnessed ages rise and fall, and yet it remains steady and unchanged.
Drink from a running stream, and let it teach you the way water knows how to move around obstacles, how it does not resist but simply finds another way.
Breathe.
Not shallow, hurried breaths, but deep, belly-filling gulps of air, as though you are drinking in the sky itself. Let the wind enter you, sweeping away what no longer serves, clearing out the debris of despair, fear, and heaviness.
When the world of humans is too much, let the more-than-human world cradle you. The old ones knew this truth—our grandmothers who sang to the seeds, our grandfathers who knelt in the dirt, our ancestors who listened to the whispers of the wind and the silence of the stones.
They knew what we have forgotten:
That we are not alone.
That we were never meant to bear the weight of existence on our own, locked inside our own minds, severed from the great web of life.
The forest does not ask you to be anything but what you are. The river does not demand that you solve all the world’s problems before it will offer you its song. The earth does not require your perfection—only your presence.
Let yourself be held. Let yourself be reminded. Let yourself become small in the face of mountains, and vast in the embrace of the sky.
And when you return to the world of humans, carry the silence of the stones with you. Move like the river. Root like the trees. Let the wind move through you, so that nothing heavy lingers too long.
This is how we endure the time of troubles.
This is how we find our way back to ourselves.
This is how we remember what was never truly lost.
Angell Deer
Sacred Paths
"When the world feels heavy, let the land hold you" (2025 (c) Angell Deer)
Angell Deer