21/03/2019
Goedemorgen Mevrouw de Minister,
Mijn naam is Katie Antjon, één van uw vele leerkrachten, maar u herinnert zich misschien mijn naam omdat ik vorig jaar met mijn boekenproject 'de klas van Immi', de eerste laureaat werd van de Koningin Paolaprijs voor het onderwijs.
U weet dus dat ik er niet voor terugschrik om hard en veel te werken en telkens weer naar oplossingen te zoeken voor de nieuwe uitdagingen die op mijn weg komen, net zoals zoveel andere collega's met mij.
Ik staak vandaag niet mee omdat ik dat naar de ouders toe niet kan verantwoorden, zij kunnen immers niets veranderen aan de situatie waarin hun kinderen zich bevinden, maar U wel.
Ik heb op dit moment, naast 100% anderstalige peuters, ook 2 kinderen van wie wij nu al weten/zien/voelen dat zij geen volledige kleuterloopban in het gewoon onderwijs zullen kunnen volbrengen. Ik zeg weten, op basis van onze expertise, zien, op basis van de observaties die we dagelijks uitvoeren en voelen, op basis van wat de kinderen zelf aangeven, want ze huilen na 6 maand nog dagelijks, kunnen zich niet concentreren, kunnen zelfs geen 2 seconden stil zitten, voelen zich echt volledig aan hun lot overgelaten, ondanks de 100-en aanpassingen die ik in mijn klas al doorvoerde om toch maar te proberen hen te begeleiden.
Ik heb nu van beide ouderparen meteen de toestemming gekregen om hun kinderen aan te melden voor observatie en onderzoek, joepie..... Maar ik heb er meteen bij moeten zeggen dat de wachtlijst voor het onderzoek alleen al 18 maand is.
DAT IS HETZELFDE ALS DAT MIJN HUISARTS ZOU ZEGGEN: MEVROUW, U HEEFT EEN KNOBBELTJE IN UW BORST MAAR HET EERSTVOLGEND ONDERZOEK DAT UITSLUITSEL KAN BRENGEN HEEFT PAS OVER 18 MAAND PLAATS EN DE OPERATIE ZELF KAN NOG 3 JAAR OP ZICH LATEN WACHTEN.
U begrijpt toch zelf ook wel dat dat niet kan, dat wij op die manier onze kinderen niet kunnen geven waar ze recht op hebben, ook al doen we nog zo ons best en liggen we nachten wakker van alle kinderen die extra zorg verdienen maar die niet kunnen krijgen, en van alle kinderen die onze gewone aandacht moeten missen omdat we met onze 'speciallekes' moeten bezig zijn om er toch maar voor te zorgen dat ook zij iets oppikken van het 'gewone' onderwijs, of het 'inclusie-onderwijs' (dat er eigenlijk geen is maar gewoon mooi staat op Uw palmares)
Ik heb collega's in de klas die er niet eens meer toe komen om onderwijs te geven omdat ze constant bezig zijn met het blussen van brandjes tussen leerlingen die 'niet compatibel' zijn, maar wel ingeschreven worden omdat we 'geen bewijs' hebben, of omdat de ouders weigeren het 'probleem' (wij noemen het liever 'de uitdaging') te zien, en die daardoor zelf in de problemen komen, vooral emotioneel dan, wat een enorme druk legt op de zorgleerkrachten die daardoor niet alleen meer zorg moeten voorzien voor de kinderen, maar ook voor hun collega's.
De afwezigheidsgraad ligt zo hoog dat er dit jaar nog geen dag voorbij is gegaan zonder dat er iemand uit viel, collega's kiezen er halfweg het jaar voor om deeltijds te werken omdat de druk te groot wordt en ze niet volledig willen crashen en iedereen heeft het gevoel dat we niet meer kunnen zwemmen in deze storm, maar dat we allemaal zullen verzuipen, met of zonder het schip.
Dus Mevrouw de Minister, we vragen dit niet voor ons, we vragen dit voor alle kinderen waar we met heel veel liefde en geduld voor zorgen, maar waar we ons ook O ZO VEEL ZORGEN om maken, omdat we ze niet kunnen geven waar ze recht op hebben:
AANGEPAST ONDERWIJS OP HUN MAAT EN NAAR HUN NODEN MET JUFFEN/MEESTERS DIE MET PLEZIER KOMEN WERKEN EN DE UITDAGINGEN VAN HUN JOB MET SUCCES KUNNEN AANGAAN. EN DIE NODEN GAAN IN 2 RICHTINGEN: kinderen die extra ondersteuning nodig hebben en kinderen die extra uitdagingen nodig hebben.
Met dank voor Uw aandacht, Katie Antjon
