E-Learn

Firudin Cəlilov, Xudu Məmmədov və Xəlil Rza çayxanada çay içərkən Xəlil Rza deyir ki, “Bu ermənilərin hamısını Bakıdan qovmaq lazımdır!”. Xudu Məmmədov cavabında deyir: “Sən Allah, birini mənim üçün saxlayarsınız, onlar bizə "Türk" deyə müraciət edəndə adamın ürəyinə yağ kimi yayılır ...
---
Bir gün televiziyada futbol gedirmiş. Hamı futbola baxırmış, Xudu müəllim isə kitab oxuyurmuş. Meydan sahibləri qalib gəlir. Qaliblərin himni başlananda bütün stadion ayağa qalxıb himnə baş əyir. Xudu müəllim kitabdan ayrılır və himni dinləməyə başlayır. Yanındakılardan biri deyir ki, görürsünüz, Xudu müəllim öz himnlərini necə çox sevirlər? Xudu müəllim cavab verir "Vallah Üzeyir bəyin bəstələdiyi bizim köhnə himnimizi qaytarıb Azərbaycanın dövlət himni etsələr, gündə beş dəfə namaz qılanlar kimi, beş dəfə dizimi yerə qoyub bu himnə qulaq asardım.

İnsan mütiliyinə nifrət edən Xudu müəllim bir gün nahar etmək üçün bir yeməkxananın həyətinə daxil olur. Həyətə girər-girməz bir nəfər həyəcanla maşının qarşısını kəsir və sürücüyə deyir ki, sən nə edirsən, görmürsən 1-ci katib buradadır?
Çox keçmir ki, 1-ci katib Xudu müəllimin burada olduğunu eşidir və onu masasına dəvət edir.
Bunu görən oğlan Xudu müəllimdən bağışlanmasını xahiş edir. Cavabında "Mən səni bağışlayıram, amma sizi bu günə salanları bağışlaya bilmirəm" - deyir, Xudu müəllim.

Bədbəxtlik danışa bilməmək deyil, nə danışdığını bilməməkdir.
X.Məmmədov
----
70-ci illərdə Elmlər Akademiyasının Kimya İnstitunun Elmi Şurasında duz məsələsi müzakirə olunur. İnstitut direktoru: “Yoldaşlar, respublikamızda adambaşına filan qədər duz düşür” dedikdə, Xudu Məmmədov yerindən soruşur: “Z… müəllim, duzu bildik. Deyə bilərsinizmi, Azərbaycanda adam başına nə qədər daş düşür?”
P.S.Xahiş edirəm, Z müəllimin kim olduğunu bilənlər yazsın...
---'
Rayonların birində görüş varmış. Bir dəstə yazıçı qonaq gəlibmiş. Ziyalıların, yerli rəhbərlərin çoxu onlarla mehribanlıqla görüşüb hal-əhval tuturlar. Amma bir nəfər - rayon icraiyyə komitəsinin sədri əli cibində dayanıb, heç kəsə məhəl qoymur. Bunu görən yazıçı Sabir Azəri Hüseyn Arifin qoluna toxunur.
- A şair, gör, özünü necə çəkir. Qanacaqsız adama oxşayır.
- Ə, qanacağı neynəyir, vəzifəsi var, rüşvəti var, qanacağı gözünə ha, soxmayacaq?!

Dəvə qocalıb əldən düşür. Sahibini yanına çağırır ki, səndə bəzi haqqlarım var, gəl halallaşaq. Sahibi deyir necə yəni? Dəvə deyir:
-Mənim 2 çuvala gücüm çatdığı halda, mənə həmişə 3 çuval yükləmisən. Bu haqqımı halal edirəm. 5 günə gedəcəyim yolu, məni döyərək 4 günə getməyə məcbur etmisən. Bu haqqımı da halal edirəm. Günlük yeməyim 10 kilo olduğu halda, mənə 8 kilo yemək vermisən. Bu haqqımı da halal edirəm. Yenicə balalamışdım, qonağın gəldi deyə, balamı kəsib, qonağına yemək bişirib verdin. Bu haqqım da halal olsun...
Dəvənin gözləri uzaqlara dikildi. Bir neçə saniyə susdu, sonra dilləndi:
- Amma bir haqqım var ki, onu heç vaxt sənə halal etməyəcəm. On ildən çox eyni yolu getdim, yolu əzbər bilməyimə baxmayaraq hər dəfəsində mənim yüyənimi eşşəyin noxtasına bağlayıb, eşşəyi yol göstərmək üçün qabağa saldın ha, bax, onu sənə heç vaxt bağışlamayacam....

P. S... Həyatda da belə şeylərə çox rast gəlmişik, işçı çox bacarıqlı olduğu halda, ona rəhbərlik edən şəxs naşı, qanmaz olur.

"Övladların nə vaxtadək tərki-vətən olacaqdır ?
Əl-ələ ver, üsyan elə, oyan oyan Azərbaycan !

Yetər fəraq odlarından od ələndi başımıza,
Dur ayağa ! Ya azad ol, ya tamam yan, Azərbaycan ! "
ŞƏHRİYAR

Tebrizde Prezden Ilham Eliyev ve Erdoğanin plakatları molla rejmine etiraz #sonxeber

Bir dəfə müəllim tələbələrindən soruşdu:
– Niyə insanlar mübahisə edəndə qışqırırlar?
– Ona görə ki, əsəblərini cilovlaya bilmirlər, – bir tələbə cavab verdi.
– Axı mübahisə etdiyin adam yanındadır, qışqırmaq nəyə lazımdır? – deyə müəllim soruşdu. – Onunla sakitcə danışmaq olmazmı? Əgər əsəbiləşmisənsə, niyə qışqırmalısan?
Tələbələr hərəsi bir cavab verdi, lakin heç bir cavab müəllimi qane etmədi. Nəhayət, o dedi:
– İnsanlar bir-birindən narazı olduqca və mübahisə etdikcə, onların ürəkləri bir-birindən uzaqlaşır. Bu məsafədən bir-birini eşitmək üçün onlar qışqırmalı olurlar. Nə qədər ucadan qışqırırlarsa, deməli, onların ürəkləri də bir o qədər bir-birindən uzaqlaşıb.

Bir qədər susduqdan sonra sözünə davam etdi:
– Bəs insanlar bir-birini sevəndə nə baş verir? Onlar qışqırmırlar, əksinə, astadan danışırlar. Ona görə ki, onların ürəkləri bir-birinə çox yaxındır, yəni onlar arasında məsafə azdır.
Bəs daha güclü sevgi olduqda nə baş verir? Bu zaman onlar heç astadan da danışmırlar, onlar pıçıldaşırlar və bir-bininə bir az da yaxınlaşırlar. Ürəkləri yaxınlaşdıqca, onlar hətta pıçıldaşmağa da ehtiyac duymurlar – sadəcə, bir-birinə baxır və hər şeyi sözsüz də başa düşürlər...

Əziz tələbələrim, siz də mübahisə etdikdə ürəklərinizin bir-birindən uzaqlaşmasına imkan verməyin, ürəkləriniz arasındakı məsafəni artıra biləcək sözlər söyləməyin. Çünki günlərin bir günü bu məsafə o qədər böyük olar ki, geriyə yolu tapa bilməzsiniz.