Psixoloq"Larina “PSC

Əgər Allah bu bacarığı mənə veribsə ki kiməsə kömək edim, mən niyə düşüb kiməsə yalvarmalıyam? “Sən Allah gəl, sənə kömək edim, problemin bitsin” deməliyəm?

Niyə mən kiminsə probleminə görə narahat olmalıyam? Qoy özü narahat olsun ki, həll edə bilsin.

Mən bu gündən etibarən kiminsə probleminə görə narahat olma enerjisini bağlayıram. Endirim enerjilərini də bağlayıram.

Əgər kimsə seansıma yazılmaq şansını Allahdan alırsa, özü gəlsin. Mən yetəri qədər düşünürəm, yetəri qədər paylaşıram — sosialda, YouTube-da. Bu bəsdir.

Milyon insan olmasına ehtiyac yoxdur. 100 nəfər görürsə və məni tanıyırsa, ya da kimin vasitəsilə gəlirsə — bu kifayətdir.

Əks halda, bu gündən bitirirəm kiməsə “gəl problemini həll et” deyə yalvarmağı.

Mən özümlə məşğulam, öz travmalarımla.

Sən gələcəksənsə — demək Allah istədi, gəldin.

Əgər sən heç kimlə işin yoxdursa, sadəcə öz həyatınla məşğulsansa, amma kimlərsə hər addımını izləyib səninlə məşğuldursa — bilin ki, o insanın daxilində böyük bir boşluq, gizli bir “ləkə” var.
Qohum,tanış dediklərin illərlə gizlində nələrisə saxlayıb, sənin bilməməyin üçün bu qədər əlləşib-vuruşduğunu… səninlə heç nə etmədiyin halda səni yıxmağa, məhv etməyə çalışdığını görəndə insan artıq təəccüblənmir. Əksinə, içindən dəli kimi gülmək gəlir.

Çünki sən anlayırsan — bu oyunlar səbəbsiz deyil.
Sənə qarşı qurulan hər oyun, atılan hər addım onların öz içində gizlətdiyi həqiqətlərin nəticəsidir.

Onlar səni yox, əslində özlərini ört-basdır etməyə çalışırlar.
Sənin üstünə qurulan oyunlar — onların öz həqiqətindən qaçışıdır.
Bu vəziyyətdə nə etməli :
Rahat ol və sadəcə izlə…Sən reallığı bildiyin halda hər şey aktiv olar
ENERJİNİN necə hər şeyi öz yerinə qoyduğunu SEYR ET!

Bu gün ilk diaqnostika günümüzdən anonim paylaşım (valideynin icazəsi ilə).

Uşaq illərdir müxtəlif mərkəzlərə aparılıb. Hər mərkəz öz yanaşmasına uyğun fərqli diaqnoz qoyub: biri nitq ləngiməsi, digəri autizm, başqa biri psixi ləngimə və s.
Nəticədə uşaq hər mütəxəssisin qaydasını, enerjisini, tələblərini “yüklənmiş” şəkildə daşıyır. Bu qədər qarışıq müdaxilədən sonra uşağa yaxınlaşmaq belə çətinləşib – aqressiya yaranıb.
Valideyn isə qısa zamanda nəticə istəyir. Amma bu mümkün deyil.
21 gün ərzində köhnə “proqramlar” təmizlənmədən yenisini əlavə etmək – sadəcə qarışıqlığı artırmaq deməkdir.
Əgər prosesə davam etmək istəyirsinizsə, minimum 3 aylıq proqramla işləmək vacibdir:
• İlk ay – təmizlənmə və adaptasiya mərhələsi
• Sonrakı dövrdə isə real nəticələr müşahidə olunur
Bu nəticələri görmək və qəbul etmək artıq valideynin yanaşmasından və vicdani məsuliyyətindən asılıdır.
Digər vacib məqam:
Əgər valideynin öz psixoloji çətinlikləri varsa və bunu qəbul etmirsə, terapiya prosesinə müdaxilə edirsə – bu, nəticəyə mənfi təsir edir. Çünki terapevt həm uşaqla, həm də valideynlə eyni anda mübarizə aparmalı olur.

Bu proses qarşılıqlı əməkdaşlıq tələb edir. Empatiya və anlayış olmadan nəticə gözləmək çətindir.

Şərtlərlə razı olanlarla davam edirəm.
Hazır olmayanlar isə axtarışlarına davam edə bilərlər..!

Terapiya boş şeydir” deyən insanlar kimdir?

Bu tip yanaşma çox vaxt:
• Duyğunu ifadə etməyi öyrənməyən
• Problemi inkar etməklə yaşayan
• “özüm həll edirəm” illüziyasında olan
insanlarda olur.
Bəli, bəzi insanlar üçün “dolu” olan tək şey pul olur.
Amma bunun səbəbi:
• təhlükəsizlik ehtiyacı
• yoxsulluq travması
• dəyərsiz hiss etmə

Yəni bu da bir qorxudur, seçim yox.

Terapiya asılılıq yardır yox əksinə
• Asılılıq problemi olan insan terapiyadan qaçır
• Çünki terapiya məsuliyyət tələb edir

Terapiya:
• sənə “hazır cavab” vermir
• sənə özünü görməyi məcbur edir

Və bu çoxlarına çətin gəlir.

Əgər valideyin uşağı mənim seanslarıma gətirmisə, amma özü seansda aktiv iştirak etməyibsə, yalnız ünsiyyətdə olubsa, və uşağın seansından yalnız 50% nəticə əldə olunubsa, demək qalan 50%-i valideynin şüuraltısı bilərəkdən və ya bilmədən “oğurlayıb”. Bəli, oğurlayıb. Əgər seansda oturmadan uşağın həyatında,psixoloji vəziyyətində dəyişiklik baş veribsə, amma bunu görməzdən gəlirsənsə, bu təsadüf deyil – uşağın enerji haqqı tam olaraq ona çatmalıdır, amma valideyn bu enerjini özündə saxlayır.

Məsələn, belə hallar olur: valideyn uşağa şüuraltı şəkildə günahlandırma enerjisi yükləyir; ya da “mən özüm bunu etməmişəm, amma sənə edirəm” kimi məntiq qurur. Hətta valideyn deyir ki, “mənim anam heç vaxt belə etməzdi”, amma özü bunu edir, əziyyət çəkir, pul və vaxt sərf edir, lakin uşağa qarşı günahlandırmalar davam edir.

Bu “oğurluq” enerjisində, valideynin heç vaxt yaşamadığı, amma arzuladığı nələrsə dolaşır – özü daha yaxşı hiss edir, amma uşağın tam potensialı alınmır. Ona görə, uşaqla işləyərkən valideynlə də işləmək lazımdır. Valideynin şüuraltısına vaxt sərf edib gedişatı izah etməsən, uşaq tam nəticə əldə edə bilmir.

Unutmayın: heç bir doyumsuzluğu olan insanı, nə etsəniz də, tam razı sala bilməzsiniz. Şükür içində olmayan insan həmişə doyumsuzdur.Hər zaman tələb edəcək..!

Uşaqlıqda yazılan ssenari: böyüyəndə təkrar olunan həyat”
İnsan həyatında bəzi hadisələr təsadüf kimi görünür, amma əslində bunlar təkrar olunan psixoloji ssenarilərdir. Uşaqlıqda valideynlər arasında vasitəçi olmaq, onları barışdırmaq, amma sonradan kənara atılmış və dəyərsiz hiss etmək – bu, insanın daxilində “mən yalnız lazım olanda dəyərləyəm” inancını formalaşdırır.
Bu inanc isə böyüdükcə həyatın müxtəlif sahələrində özünü təkrarlayır:
– dostluqlarda
– münasibətlərdə
– iş həyatında

İnsan yenə barışdıran, kömək edən, amma sonda unudulan tərəf olur.
Bu, təkrar olunan həyat ssenarisi adlanır.
Əslində problem bu günkü insanlarda deyil. Kök çox vaxt ailədə – ata və ana ilə qurulan ilk emosional təcrübədə başlayır. İlk dəfə bu rolu orada aldığın üçün, şüuraltı bunu “normal həyat modeli” kimi qəbul edir və sən fərqinə varmadan eyni ssenarini yenidən qurursan.
Ən vacib məqam isə budur:
İnsan bunu dərk edən anda həyat dəyişməyə başlayır.
Çünki anlayırsan ki:
– sən “istifadə olunan insan” deyilsən
– sadəcə köhnə proqramla yaşayırdın

Və həyat həqiqətən uzun deyil…
Sadəcə biz eyni hissləri, eyni ssenariləri fərqli insanlarla təkrar etdiyimiz üçün uzun yaşadığımızı zənn edirik.