03/06/2026
There’s always a first time for everything.
This is a phrase that has stayed with me for years.
Back in 2012, I was offered my first opportunity to work in the Supreme Court. Until then, I had spent extensive time interpreting in the Magistrates’ Courts. Formal training for my language wasn’t available at the time, so I learned on the job, supported by many patient legal practitioners and judges who gave me space to grow, ask questions, and improve.
Then the Supreme Court opportunity arose (quite unexpectedly and prematurely in my career). A senior interpreter who was a close friend had to move overseas around that time, and suddenly, the role came to me.
I remember hearing about the case months earlier in the news. So when I realised I would be part of that very trial, I felt both excited and deeply nervous. There wasn’t much information from the agency, but publicly available details were enough to begin preparing. I spent days researching, building glossaries in both English and Thai, and familiarising myself with names, titles, and context.
On the day, I arrived and saw the media cameras waiting outside. Walking into the courtroom, I was struck by the gravity and significance of the space. As a few people approached me to give me a brief of what was about to happen, I had a brief moment of doubt, wondering if I was truly ready, even considering whether it was too late to step back.
In that moment, I called the same senior interpreter friend (who was busy relocating overseas). She simply said:
“Go for it. There is always a first time for everything.”
That was all I needed.
I stepped in and I was ready.
That initial experience led to further bookings, including returning to the same matter and working again under the same judge on a different case.
Years later, my career has evolved, and things have happened in my life, I’ve stepped away from high-profile trials that demand intense mental stamina. But I have never regretted taking that leap.
Most importantly, thank you Sompit Watkins, for believing in me.
ทุกอย่างต้องมีครั้งแรกเสมอ
เป็นคำพูดที่เราจำติดตัวมาตลอด
ย้อนกลับไปเมื่อปี 2012 เราได้รับการเสนองานล่ามให้ไปทำที่ศาลฎีกาเป็นครั้งแรก ก่อนหน้านั้นเราทำล่ามศาลชั้นต้นมามากพอตัว สมัยนั้นไม่มีการเปิดคอร์สล่ามคู่ภาษาไทยอังกฤษ เราจึงต้องเรียนรู้กันหน้างาน โชคดีว่าทนายและผู้พิพากษาที่เราทำงานด้วยมีความใจเย็นและเปิดโอกาสให้เราพัฒนาตัวเองได้อย่างเต็มที่
แล้วงานศาลฎีกานั้นเข้ามา (ซึ่งมาแบบไม่ทันตั้งตัวและถือว่าค่อนข้างเร็วกว่าที่เราคิดไว้) บังเอิญว่าล่ามรุ่นพี่ที่สนิทกันเขาต้องย้ายประเทศช่วงเวลานั้น งานนี้เลยตกมาถึงมือเรา (แบบงง ๆ)
จริง ๆ เราก็ได้ยินข่าวเรื่องคดีนี้มาก่อนหน้านั้นสักพักแล้วตามสื่อ พอรู้ว่าเราจะได้มาทำงานล่ามคดีนี้ ก็เลยตื่นเต้นและกังวลในเวลาเดียวกัน ข้อมูลจากเอเจนท์มีไม่มากนัก แต่เราก็อาศัยตามข่าวในสื่อเก็บข้อมูล จำตัวละคร สร้างคลังคำศัพท์ทั้งไทยและอังกฤษ และปะติดปะต่อเรื่องราวเป็นภาพในหัว
พอถึงวันจริง เราไปถึงก็เจอสื่อจากสำนักต่าง ๆ มารอทำข่าวด้านนอก พอเราก้าวเท้าเข้าไปในศาล ก็สัมผัสได้ถึงความขลังของสถานที่ทันที มีเจ้าหน้าที่ 2-3 คนผลัดกันเข้ามาทักทายและให้ข้อมูลเราก่อนเข้าไปในห้องพิจารณาคดี ก่อนที่จะเข้าไป เรายังประหม่าไม่หาย ตอนนั้นเอาจริง ๆ เราลังเลถึงขั้นคิดว่า ถ้าจะเดินออกไปตอนนี้ยังจะทันไหม
ว่าแล้วเราก็เลยถือสายโทรไปหาพี่ล่ามรุ่นพี่คนนั้น (ซึ่งตอนนั้นแกก็ยุ่ง ๆ กับการเตรียมตัวเดินทาง) พี่ล่ามท่านนี้ได้พูดประโยคหนึ่งว่า
ทำเลย ทุกอย่างมันต้องมีครั้งแรกเสมอ
เท่านั้น เราทิ้งความคิดที่จะวิ่งหนีทันที
เราเดินก้าวเข้าไปในห้องพิจารณาคดี พร้อมสู้กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
งานนั้นผ่านไปด้วยดีและศาลได้ขอจองคิวเราไปเป็นล่ามให้คดีเดิมและอีกหนึ่งคดีในเวลาไล่เลี่ยกัน บังเอิญด้วยว่าคดีที่สองก็ดันเจอผู้พิพากษาคนเดิมอีก (ซึ่งท่านใจดีมาก)
หลังจากนั้น เส้นทางอาชีพของเราก็พัฒนาเรื่อยมา และชีวิตก็เจอเหตุการณ์อะไรมากมาย ทุกวันนี้เราอาจไม่ได้รับงานคดีใหญ่ ๆ หรือหัวข้อหนัก ๆ บ่อยนัก แต่เรายังคงดีใจเสมอที่วันนั้นเลือกจะก้าวเข้าไปในห้องพิจารณาคดีห้องนั้น และเหนือสิ่งอื่นใด ขอบคุณพี่หม่อมที่เชื่อในตัวเรา
