First Your Knowledge

ရထားပေါ်ကသစ္စေ
ကျွန်တော်နှင့် ဦးသောင်းစိန် နှစ်ယောက်သားများ က နွေရောက်ချိန်ဆို ​မြို့ရွာများ ပတ်လည် ကြသည်။ကိုသောင်းစိန် မှ ကျောင်းဆရာ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူကတော့ အသားခပ်ညိုညို၊ အရပ်ကလည်း ပုံမှန်ပေါ် ဒါပေမဲ ကျုပ်ထက်တော့ မရှည်တရှည် စလောက်ရှည် တာ့ပေါ့ဗျာ။ ကျောင်းဆရာ ဆိုတော့ နွေရာသီ လည်းရောက်၊ ကျောင်းလည်းပြီး၊ လစာလည်း ရပြီးဆိုတော့ ခရီးထွက် ဖို့တော့ လုံလောက်​ပြီပေါ့ဗျာ။ ရထားနဲ့ဆိုတော့ ကားထက်ဆိုရင့်တောင် ဈေးက ပို​ပြီး သက်သာတာပေါ့ဗျာ။ ကျုပ်နှင့် ကိုသောင်းစိန် နှစ်ယောက်သား တို့က အိမ်နီးနားချင်း လည်းဖြစ်တော့ အခတ်အခဲ အကူ အညီများ လိုအပ်လျှင် လှန်ခေါ်လိုက် ရုံပါဘဲ ဆိုတော့ အဆင်ကို ပြေနေကြတာပေါ့ဗျာ။ ကဲ့ သူကတော့ ကျောင်းဆရာ၊ ကိုယ်ကတော့ဖြင့် စီးပွားရေး သမားပေါ့ဗျာ၊ မတူညီတဲ့ ဒေသများမှာ မတူညီ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ ပစ္စည်းများ ကို ဝယ်ယူပြီး (ဦးပမာပြောရမည် ဆိုရင်တော့ ကျုပ်တို့နယ်မှ မရှိရှား တဲ့ ပစ္စည်းများကို တစ်ခြား ပစ္စည်းပေါတဲ့ နယ်မှ ဈေးသက်သက်သာသာ နဲ့ ဝယ်ယူပြီး ကိုယ်နယ် မှ ပြန်ပြီးအမြတ်ရောင်းတာပေါ့ဗျာ)။ သိပ်ကြီးကြီး စားစား တော့ မဟုတ်ပါဘူး ပုံမှန် လေပေါ့ဗျာ။
တစ်နေက ဦးသောင်းစိန် က ကျုပ်အိမ်ကိုလာပြီ။
ဦးသောင်းစိန်။ ။ ကျုပ်တို့က ကျောင်းသားကျောင်းသူ တို့ရဲ့ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲ အဖြေလွှာ အကုံစစ်ပြီပါပြီး။
ကျုပ် ။ ။ အော ဒါဆို ခင်ဗျာက အားပြီပေါ့။
ဦးသောင်းစိန် ။ ။ ဟယ် ဟယ် ဟယ်(ဦးသောင်းစိန် ရီတော့တာဗျာ)၊ ဟုတ်တာပေါ့ဗျာ ကျုပ်ကတော့ အားပြီဗျို ခင်ဗျာရော အခြေအနေ ဘယ်လို့လဲ။
ကျုပ် ။ ။ ဟာကျုပ်ကတော့ အမြဲ အားတာပေါဗျ။ ခရီးသွားမယ် ဆိုရင် တော့ ကျုပ်ကအမြဲ အားတာဗျ။ကျုပ်ကဖြင့် တစ်လကို အနည်းဆုံး ခရီး တစ်ခါ ထွက်ရမှကို ကျွန်ုပ် စီးပွားက ဖြစ်တာကိုဗျ။
ဦးသောင်းစိန် ။ ။ ကယ်ကဲ့ ဒါဆိုရင် ကျုပ်က အိမ်သွားပြီ အဝတ်အထည် တွေ့ ထုပ်ပို့ ထားလိုက်မယ်၊ ကယ် ဒါတွေ့တောဟုတ်ပြီ ကျုပ်တို့က ဘယ်သွားရမတုန်းဟ။
ကျုပ် ။ ။ ကျုပ်ဒါတော့ မစဥ်းရသေဘူ ဗျ။ မနက်ဖြန်ကျမှ သိကျတာပေါ့ဗျ။ ခင်ဗျက ဘယ်သွားမယ်လို့ စဥ်းစား ထားလဲ။
ဦးသောင်းစိန် ။ ။ ကျုပ်က မန္တလေး သွားမယ်လို့ စဥ်းစား ထားတော့ ပေါဟ။
ကျုပ် ။ ။ ကယ်ဒါ ဆိုလဲ မန္တလေး ပေါ့ကွ။
ဦးသောင်းစိန် ။ ။ ကယ် ဒါဆိုရင်လည်း ညနေ့စာ ထမင်း စားကပြီးရင် ရထားလက်မှတ် သွားဖြက်ရအောင်။
ပြောရင် အိမ်မှထွက်သွား သည်။
ကျွန်တော် နှင့် ကိုသောင်းစိန် တို့သည် ထမင်း စာစပြီး ရထားလက်မှတ် သွားဖြတ်ဖို့ ဘူတာသို့ သွားကြသည်။ဘူတာ သည် ကျွန်ုပ်တို့ နေရာ အရပ်မှ တစ်မိုင် နီးပါးလောက် ဝေးကွာပါသည်။ည ဆယ်တစ်နာညီ မတ်တင်လောက် မှ ရထားလက်မှတ် နှင့် အိမ်သွားပြန်ကြရသည်။ရထားသည် မနက်ဖြန် မနက် စောစော လေးနာညီခွဲတွင် ထွက်မည်ဖြစ် ၍ အိပ်ယာ ထနောက်ကျလျှင် ရထားလက်လွတ် သွားမည်ဖြစ်သည်။
နောက်နေ့ မနက်ကျလျှင် ကျုပ်က လေးနာ တွင် ထ၍ အိပ်ရာ သိမ်းပြီးလျှင် ရေတစ်ခွက် သောက်ပါသည်။မျက်နာ သစ်ပြီတာ နဲ ကျုပ်က ကိုသောင်းစိန် အိမ်ကို အထုတ်အပို နဲ့တန် ပြေးတော့တာဗျ။သူအိမ်ကိုရောက် တော့ကိုသောင်းစိန် ကိုလှန်အော်ပါသည်။ သူက ကျုပ်အော်မှ ထပြီး အိမ်ပြင်ဘက်သို့ ကြည်သည်။နာရီ ကြည့်တော လေးနာညီခွဲဖို့ ဆယ်ငါးမိနစ် သာ လို့တော့သည် နှင့် ကျုပ်က ကိုသောင်းစိန် အထုတ်တွေ့ ယူပြီ ထွက်တော့ ဟု အော်လိုက်မှ သူ လှန်တက်ကြွပြီး လုပ်တော့တာဗျ။ သူလဲ အိမ်ပြင် ထွက် အမ့်တံခါး ကို သော့ခတ်ပြီး ကျုပ်တို့ နှစ်ယောက်သာ ဘူတာဆီသို့ ပြေးတော့တာဗျ။ ဘူတာ ရောက်တော့ ငါးမိနစ် ကျော် နေပြီး ရထားကလည်း သွားတော့ မယ်နဲ ရထား ဟွန်းတီး လိုက်သည်။ ကျုပ်တို့ နှစ်ယောက်သား တို့ သည် ဟောဟဲ ဟောဟဲ နဲ ကြုံရာ အတွဲ ကိုဝင် တက်လိုက် ပါသည်။ရထားအပေါ် လည်းရောက်ရော ရထားက တစ်ဖြည်းဖြည်း နဲ ရန်ကုန် မှ ရထားစခုတ်တော့တာဗျ။ ရထားပေါ် လည်းမှောင်မိုင်ပြီး ရထား မီးကလည်း ပိုးစုံကြူးလို့ မိတ်တုပ် မိတ်တုပ် နဲ ရှိနေတော့။ ကျုပ် တို့ နှစ်ယောက်သား လည်း ထိုင်စရာခုံ များလိုက်ရှာနေကြတောတာဗျ။ တစ်ခုသော ထောင့်၌ (အိမ်သာနဲရထားတံခါးပေါက်)နာကပေါ ခုံလွတ်နေလို ထိုင်လိုက်ကြတဲ့။ ထိုင်ခုံပေါ် ထိုင်ပြီ အချိန် အနည်းငယ်ကြာတော့ နှစ်ယောက်သာ အိပ်ပျော်ကြသည်။ မနက်ဆယ်နာညီလောက် အချိန်တွင်ထပြီ လက်ဖက်ရည် နဲ ကောက်ညှင်းပေါင်း ဝယ်စား ကြသည်။မနက် စာစားပြီ နောက် စကားစပြောကြတော့တာဗျ။သူ က ကျောင်းဆရာ လုပတာက ကလေးတွေ့ ပျော်စရာ ကောင်းတဲ့ ကိုယ်က အရောင်း အဝယ် လုပ်တာက ပိုပြီ မိုက်တယ်နဲ နှစ်ယောက်သား အငြင်းအခုန် ပြိုင်ပြော ကြသည်။ နေ့လည် ဆယ်နှစ်ခွဲ လောက် အချိန် တွင် ကိုသောင်းစိန်က (ကဲ ဗိုက်လည်းစာပြီး ဆိုတော့ထမင်း မှာစားရအောင်)လိုပြောတာ နဲ ထမင်းဝယ်စားကြသည်။ရထား သည် တောင်ငူဘူတာသို့ ရောက်ပြီး ဖြစ်၍ ကျွန်တော် တို့သည် ထမင်း ကို အေးအေးဆေဆေ စား​ပြီး ကြသည်။ ရထားသည် တောင်မှစ ထွက်​ပြီး မိနစ် နှစ်ဆယ် အချိန်တွင် တစ်ခု သော တောဂျောင်းတွင် ရထားရပ်သွား သည်။ နောက်ကြာ မှ ကျုပ်တို့ တစ်ခု သတိ ရပါသည်။ ကျုပ်တို့ ထိုင် နေသော ခုံတွဲ သည် ကျုပ်တို့ဟာမဟုတ် ကြောင်း ပါဘဲ။ကိုသောင်းစိန်က ဘာမှာ မဖြစ် ဘူးကွာ လူမှာ မလာသေတာကွ လာရင် ဖယ်လိုက်ရုံပဲဟာ လို့ ပြောရင်း ကျုပ်တို့ ဆက်သာထိုင် နေကြသည်။ (ရထား ရပ်သွားတာ အချိန်တောတော ကြာပြီး နော)ကိုသောင်းစိန်က ပြေယလိုက်သည်။ ကျွန်တော်လည်း နာရီကြည့်တေ့ာ သုံးနာရီ မှတ်တင် လောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ နောက်ကြမှာ သွားမေးကြည့်တော ရထားပျက်သွား ကြောင့် နှင့် နောက် နှစ်နာရီ သုံးနာညီဆို ပြင်ပြီသွား မည်ဖြစ် ကြောင်း ရထား လုပ်သားတို့မှသိရပါသည်။ ညနေ့ ငါးနာညီခွဲ အချိန်တွင် ရထားဟွန်းသံ ကြားရပါသည်။ ရထားထွက် သွားမည် ဖြစ်ကြောင့် ကျုပ်တို့ သိရပါသည်။ ရထားလည်း အချိန် အနည်းငယ်တွင် စထွက်ပါသည်။ ညရှစ်နာညီ တွင် ထမင်းဝယ်စား ပါသည်။ ထို့နောက် ကျုပ်တို့ ထုံးစံ အတိုင်း စကားများ ငြင်းခုန်ကြ တောတာဗျ။ စကားပြောရင် နဲ ညဆယ် နာညီခွဲ အချိန် တွင် အိပ်ကြသည်။ (ထို့နောက် ဖြစ်ပျက်ပုံ က) ကိုသောင်းစိန် က ကျုပ်ကို နိုး သည်။ကျုပ်လည်း(ဘာဖြစ် တာ လည်းဟာ ကိုသောင်းစိန် ကြီး)။ သူ က ကြောက်လှန် နေသည် ပုံစံ နှင့် ကျုပ်ကို အိမ်သာ ရထားတံခါးဘက် သို့ လက် ညွှန်းပြပြီး အဲ့မှာ ကြည်လို့ ပြောလိုက်သည်။ ကျုပ် လည်းကြည့်တော့ စိတ်ထဲမှာ တောင် ထိန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ရထားမီး လည်း မိတ်တုပ်မိတ်တုပ်၊ ရထားပေါ် လည်း အနီးနားတွင် တစ်ရေယက်မျှ မရှိ၊ ရှိတဲ့ လူများလည်း ခပ်ဝေဝေ ၌ အိပ်နေကြတဲ။ ထိုအရာက ဆံပင် ကို ရှေ့တွင် ဖာလာ ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဖြူစွပ် နေပါတဲ့။ ထို အရာသည် ကျုပ်တို့ ရှိရာသို့ ချဥ်းကပ်လာပြီး ဦးသောင်းစိန် မှ ပြာယာခတ်နေ တော့တာပြာ။ ကျုပ်တော့ လှန်တော့ လှန်ပါ ရဲ ဒါပေ မဲ ကျုပ်က လူများ နည်းနည်း ရှိတော့ နည်းနည်း သက်သာတာပေါ့ ဗျာ။သူလည်း ကျုပ်တို့ စီသို့ ဒရိမ်း ဒရိုင် နဲ့လာ ကျုပ်လည်း သေသေညချာချာ စူးစမ်း ကြည်တော့ တစ်ခုသော အရာတွေ့တဲ့ ဗျ။ သစ္စေလည်း ကျုပ်တို့ စီသို့ လာပြီး ခြောက်နေသည်။ကျုပ်က ကိုသောင်းစိန် ကို မကြောက်ရန့် ​ပြောသည်။သူက ဒီလောက်ဖြစ်နေ တာတောင် မကြောက် ဟုတ်လာလို့ ပြော ပြီး။ ကျုပ်လည်း အကြောင်းက ဒီလို့ဟာ ဒီ အခု သစ္စေ က (made in china) တစ်ရုတ်ထုတ် ကုန်ဟာ တစ်ခါသုံးကွ ဟုပြောလေသည် နှင့် သူသည် မရုံသည်နှင့် သေချာစွာ ကြည့်လေ ပြီးနောက် အော ဒီ တစ်ရုတ်ထုတ် ကိုမြန် ငါကကြောက်နေ ရတာလာ ကျုပ်က မြန်မာထုတ် လာလို ကြောက်နေတာပေါ ဗျ) ဟုပြော ရီရင် နဲ့ ခရီး ဆက်ကြပါသည်။
Love your country,use your country product to develope your own,That's too much.
Thanks for reading.