23/09/2026
Գոյություն ունեն մի բառ, որը հաճախ խանգարում է մեզ սթափ մտածել։
ԵԹԵ
«Եթե այն ժամանակ չհամաձայնվեի»
«Եթե նրա հետ չամուսնանայի…»
«Եթե այլ աշխատանք ընտրեի…»
Թվում է, թե այս մտքերն օգնում են վերլուծել անցյալը։ Բայց իրականում՝ ոչ։
Որովհետև մեր ուղեղը սկսում է համեմատել իրականությունը ոչ թե այն բանի հետ, ինչ իսկապես կարող էր տեղի ունենալ, այլ մի կատարյալ սցենարի, որը գոյություն ունի միայն մեր երևակայության մեջ։
Մենք երբեք չենք իմանա, թե ինչ կլիներ «եթե»-ի դեպքում։
Գուցե այդ մարդու հետ չամուսնանայիք…
Բայց կհանդիպեիք մեկ ուրիշի, ով ձեզ ավելի մեծ ցավ կպատճառեր։
Գուցե այդ աշխատանքը չընդունեիք,
Բայց երբեք չգտնեիք այն ուղին, որը կփոխեր ձեր կյանքը։
«Եթե»-ն վերլուծություն չէ։
Դա թակարդ է, որը ստիպում է անվերջ ափսոսալ անցյալի համար։
Իսկ իրական վերլուծությունը սկսվում է բոլորովին այլ հարցից.
«Ի՞նչ գիտեմ ես այսօր, ինչը այն ժամանակ չգիտեի»։
Հենց այս հարցն է օգնում փորձ ձեռք բերել։
Ոչ թե մտածել այն կյանքի մասին, որը երբեք չի եղել
