ARGATA Style

Հիշում եք «Ավատար» ֆիլմի «Ես քեզ տեսնում եմ»․ արտահայտությունը
Մի հետաքրքիր զուգադիպություն եմ գտել

Հոգեբանության մեջ կա մի կարևոր երևույթ՝ հայելային արտացոլումը: Երեխայի համար բավարար չէ պարզապես կերակրված, հագնված ու ապահով լինելը։ Նրա համար կարևոր է զգալ․
«Ինձ տեսնում են։ Ինձ լսում են։ Իմ զգացմունքները կարևոր տեղ ունեն։ Ես կարևոր եմ»։

Երբ երեխան ասում է․
— «Մա՛մ, նայի՛ր։ Ես ինքս եմ կառուցել»։
Իսկ մայրիկը պատասխանում է․
— Քեզ մոտ ստացվեց։ Ես տեսնում եմ, թե որքան ես ջանք թափել...
Նա պարզապես չի գովում երեխային։ Նա արտացոլում է երեխայի ներաշխարհն ու ապրումներն այդ պահին։

Ժամանակի ընթացքում մեզ համար կարևոր մարդկանց կողմից տեսնված և հասկացված լինելու փորձը հետագայում դառնում է մեր ներքին հենարանը։
Սկզբում մենք զգում ենք՝ «Ինձ տեսնում են»։ Հետո սովորում ենք ինքներս տեսնել ու հասկանալ ինքներս մեզ։

Եվ գուցե հենց դրա համար է «Ավատար»-ի «Ես քեզ տեսնում եմ» արտահայտությունն այդքան խորը հնչում։ Որովհետև մարդուն իսկապես տեսնելը պարզապես ֆիզիկապես հայացքը չէ։ Դա նրա զգացմունքները, ապրումները, գոյությունը նկատելն է։ Եվ մեզանից յուրաքանչյուրին երբեմն շատ է պետք լսել․ «Ես քեզ տեսնում եմ»

«Հոգեբանական տրավմաներ գոյություն չունեն։ Դա հոգեբանների հորինած հերթական երևույթն է»։

Սովորաբար այդպես են ասում մարդիկ, ովքեր տրավման շփոթում են հենց իրադարձության հետ։
Իրականում յուրաքանչյուր մարդ իր կյանքի ընթացքում բախվում է հոգեբանական տրավմայի։

Սիրելի մարդու կորուստ, դավաճանություն, նվաստացում, ծնողների ամուսնալուծություն, բուլինգ, հուզական անտեսում… Հոգեկանի համար կարևոր չէ միայն այն, թե ինչ է տեղի ունեցել, այլ այն, թե ինչպես է մարդը դա ընկալել ու վերապրել։

Տրավման այն չէ, ինչ տեղի է ունեցել ձեզ հետ։ Տրավման այն է, ինչ տեղի է ունեցել ձեր ներսում՝ այդ իրադարձության հետևանքով։ Մեկը կարողանում է ապրել ցավը, ստանում է աջակցություն, իմաստավորում իր ապրածը, և այդ փորձառությունը դառնում է իր կյանքի պատմության մի մասը։ Մյուսը ճնշում է իր զգացմունքները, համոզում է իրեն, որ «ոչինչ էլ չի եղել», և շարունակում է ապրել։ Բայց չապրված ցավը ոչ մի տեղ չի անհետանում։ Այն սկսում է ազդել հարաբերությունների, ինքնագնահատականի, զուգընկերների ընտրության, տագնապի, վախերի և նույնիսկ ֆիզիկական առողջության վրա։

Ամենահետաքրքիրն այն է, որ մարդը կարող է տրավմա ունենալ և նույնիսկ չկասկածել դրա մասին։ Նա կարող է մարդկանց չվստահելը համարել իր բնավորությունը։
Մշտական տագնապը՝ զգուշավորություն։
Բոլորին հ�

Այնքա՜ն կարևոր է ընտանիքում միմյանց «շնորհակալություն» ասել՝ նույնիսկ ամենասովորական բաների համար։

Մենք այնքան հաճախ ենք մտածում․ «Դե, սա էսպես թե էնպես արվում է, սովորական բան է»։
Բայց յուրաքանչյուր «շնորհակալության» հետևում ինչ-որ մեկի հոգատարությունն է, ջանքն ու եռանդը, ժամանակը, սերը։

Մի՛ ընդունեք ձեր մտերիմների աշխատանքը որպես սովորական մի բան։
Դարձրեք ընտանեկան սորովույթ շնորհակալությունը: Երբեմն մեկ պարզ բառը կարող է շատ ավելի ջերմացնել, քան մենք պատկերացնում ենք

ԻՐԱՎԻՃԱԿ՝ Արդեն մի քանի տարի է հարաբերությունների մեջ եմ։ Մենք շատ ենք սիրում միմյանց, նա հոգատար է, մեր հարաբերությունները լավ են, և նա ասում է, որ սիրում է ինձ։ Բայց երբ խոսում եմ ամուսնության մասին, նա ասում է, որ չի ուզում ամուսնանալ և պատրաստ չէ այդ քայլին։

Ես չեմ հասկանում՝ եթե մարդն իսկապես սիրում է, ինչո՞ւ չի ուզում ինձ հետ ընտանիք կազմել։ Միգուցե ես պարզապես սպասում եմ մի բանի, որը երբեք չի լինելու՞։ Չգիտեմ՝ շարունակե՞մ սպասել, թե՞ ընդունեմ, որ մենք տարբեր բաներ ենք ուզում։ Ի՞նչ կասեք այս իրավիճակի մասին

«Եթե վատ երազ ես տեսել՝ պատմիր ջրին»։

Մեր նախնիները չգիտեին «հուզական կարգավորում» տերմինը, բայց ինտուիտիվ հասկանում էին մի կարևոր բան․ այն, ինչը ներսում չենք կարող վերապրել, նախ պետք է բարձրաձայնել։

Երբ մենք պատմում ենք մեր վախի, տագնապի կամ ցավի մասին, ապրումը դադարում է լինել անհասկանալի ու ծանր։ Այն արտահայտվում է բառերով, իսկ դա նշանակում է, որ դառնում է հոգեբանորեն ավելի տանելի

Այսպես որ, հնարավոր է՝ «վատ երազը ջրին պատմելու» ավանդույթը «ամեն ինչ ներսումդ մի պահիր» արտահայտության հնագույն տարբերակն է 😁👌

Առակ #41

Աշխատանքային հարցազրույցների ժամանակ ես հաճախ կանանց մի հարց եմ տալիս․ «Պատմեք ձեր մասին»։

Եվ գիտե՞ք՝ ինչ եմ նկատում։
Շատերը սկսում են պատմել, թե ինչ ընտանիք ունեն, որտեղ են ապրում, քանի երեխա ունեն… Հետո՝ իրենց աշխատանքային փորձի, պաշտոնների ու պարտականությունների մասին։

Եվ երբեմն մտածում եմ․
«Իսկ այս ամենի մեջ որտե՞ղ եք դուք»։

Ինչի՞ մասին եք երազում։
Ի՞նչն է ձեզ հետաքրքրում։
Ի՞նչ եք ուզում սովորել։

Ու երբ հարցնում եմ այդ մասին, սկսում են երկար մտածել, դժվարանում են պատասխանել

Մենք այնքան հեշտ ենք լուծվում մեր դերերի, առօրյա ռեժիմի և ուրիշների կյանքի մեջ։

Սկզբում մենք դառնում ենք կանայք, մայրեր, աշխատակիցներ…
Իսկ հետո այնպես ենք նույնականացվում այդ դերերի հետ, որ դադարում ենք նկատել ինքներս մեզ։

Մի կորցրեք ինքներդ ձեզ։ Դուք ձեր աշխատանքը չեք, ձեր ընտանիքը, երեխաները, ձեր պարտականությունները չեք։

Դուք առանձին, յուրահատուկ անհատականություն եք։

Եվ ձեր բոլոր «պետք է»-ների, «անհրաժեշտ է»-ների ու «ուրիշների համար»-ներից զատ միշտ պետք է տեղ մնա ձեր կյանքի ամենակարևոր մարդու համար՝ ձեր համար