ՀԱՅՔ կրթահամակարգի մանկական համալսարան

🌟 Ամանորյա Ուղերձ Մանուկներին և Ծնողներին 🌟

Սիրելի՛ Հայքի բալիկներ և սիրելի՛ ծնողներ,

Ամանորի լույսը արդեն թակում է մեր դռները, և ես՝ Հայքի Արքան, ցանկանում եմ, որ այս տարի այն մտնի յուրաքանչյուր տուն՝ սիրով, հավատքով ու մանկական ժպիտով։

Սիրելի՛ փոքրիկներ,
եթե դու մինչև 7 տարեկան ես, ապա հրավիրում եմ քեզ գրել քո Ամանորյա նամակը Հայքի Արքային։

Գրիր քո երազանքների, քո ցանկությունների, քո բարի մտքերի մասին։
Թող այդ նամակը լինի քո սրտի ձայնը։

Սիրելի՛ ծնողներ,
խնդրում եմ ձեր աջակցությունը՝ օգնելու ձեր բալիկին գրել կամ ձևավորել իր նամակը, ապա լուսանկարել այն և ուղարկել ինձ։
Խնդրում եմ նամակին կցել նաև երեխայի լուսանկարը՝ նամակը ձեռքին։
Դա կդառնա գեղեցիկ հիշատակ՝ լի ջերմությամբ ու մաքուր զգացմունքով։

Ձեր բալիկը նամակում կարող է գրել՝
✨ ինչի մասին է երազում,
✨ ինչ է ցանկանում նոր տարում,
✨ ինչ լավ բան է ուզում անել աշխարհի համար։

Խոստանում եմ սիրով կարդալ յուրաքանչյուր նամակ և Ամանորի օրերին իմ օրհնությունն ու նվերը փոխանցել բոլոր փոքրիկներին, ովքեր կկիսվեն իրենց սրտի ձայնով։

📬 Նամակներն ու լուսանկարները կարող եք ուղարկել մինչև 2026 թվ. Հունվարի 3-ը, այս ուղերձի մեկնաբանություններ բաժնով։
🎁 Յուրաքանչյուր փոքրիկ, ով կուղարկի իր նամակը, կստանա Ամանորյա նվեր Հայքի Արքայից։

Թող այս նախաձեռնությունը դառնա գեղեցիկ ավանդույթ՝
սիրով, երևակայությամբ և հավատով լեցուն մանկություն կերտելու համար։

Սիրով ու օրհնանքով՝
Հայքի Արքա 🌟


-----------------------------------------
Հայքի Արքայի նամակի ձևաթուղթը կարող եք ներբեռնել Ուղերձի տակ մեկնաբանություններ բաժնում.

ՊԱՏՈՒՄ ՀԱՅՈՑ ԱՐՔԱ ՎԱՐԱԶԴԱՏԻ ՄԱՍԻՆ
(Հեքիաթ-պատմավեպ)

Շա՜տ վաղ ժամանակներում, երբ հայոց երկինքը դեռ լի էր աստղերով, իսկ սարերը՝ հերոսների անուններով, ապրում էր մի արքա՝ Վարազդատ անունով։ Բայց նա ոչ մի թագ չէր սիրում, ոչ գահի փայլը, ոչ էլ պալատի խոնարհումները։
Վարազդատը ծնվել էր պալատի պատերի ներսում, բայց նրա սիրտը երբեք այդտեղ չէր եղել։ Նա սիրում էր կոփել մուրճի ձայնը, բազուկների ուժը և հայրենիքի փառքը։ Սիրում էր շոշափել երկաթը ու տեսնել, թե ինչպես է հալվում, ինչպես մարդը՝ ճշմարտության առաջ։ Նրա մանկավարժը՝ Սահակ անունով, հաճախ նրան կշտամբում էր։
– Արքա ես, Վարազդատ, արքա՛։ Ո՞ւմ արքան ես, եթե ձեռքերիդ կոշտը հողագործից քիչ չէ։
Բայց Վարազդատը պատասխանում էր լռությամբ։ Լռությունն էր իր սուրն ու վահանը։
Եվ մի օր, դեսպանները բերեցին լուր, որ Հունաստանում կրկին հավաքվում են աշխարհի ամենաուժեղ մարդիկ՝ Օլիմպոսի խաղերին։ Նրանք չգիտեին, որ այս խաղերը վերջին անգամ պիտի փայլեն՝ հազարամյակներով փաթեթված փառքով։ Նրանք չէին պատկերացնում, որ այդ փառքի վերջին կայծը պիտի բորբոքվեր մի հողից, որի անունն էր «Մեծ Հայք»։
Վարազդատը լսեց լուրը, և թագը թեթևացավ։ Վարազդատը որոշեց ապացուցել, որ հայ ժողովուրդը կարող է փայլել ոչ միայն թրով ու խելքով, այլ նաև՝ սրտով ու բազկով։ Եվ այդ նպատակով նա մի առավոտ թողեց արքունիքը, հագավ մի հասարակ դարբնի շոր, վերցրեց իր մուրճը՝ որպես խորհրդանշան, և ուղևորվեց հեռու Հունաստան՝ մասնակցելու Օլիմպիական խաղերին։
Նա երբեք չէր ասել իր ով լինելը։ Գրել էր միայն.
Անուն՝ ՎԱՐԱԶ, Հայոց դարբին։

Հունաստանում նրան սկզբում ծաղրեցին։ Նրան կանչում էին «մուրճով մարդ»։ Բայց երբ սկսվեցին բռնցքամարտի մրցումները, բոլորը լռեցին։
Նրա հարվածները չէին գալիս ատամներով կծելուց, այլ՝ սրտից։ Նա չէր խփում նվաստացնելու համար, այլ՝ արդարացնելու այն ուժը, որ բազկից էլ մեծ բան էր՝ կամքը։
Մեկ–մեկ, երբ հերթական մրցակիցը տապալվում էր, հանդիսատեսը ոտքի էր կանգնում, լուռ հիացմունքով։ Որովհետև զգում էին՝ այդ մարդը միայն մարմին չէ։ Դա մի մարդ է, ով իր բռունցքի մեջ թաքցրել է մի ամբողջ ազգ :

Եզրափակիչ մրցումից առաջ մի դիպված տեղի ունեցավ։ Նա հանդիպեց մի ծերունու, որի որդին հիվանդ էր։ Ոչ մի բժիշկ չէր մոտենում աղքատ հոր խնդրանքին։Վարազդատը՝ առանց տատանվելու, վերցրեց պատանուն իր ձեռքերի մեջ։ Տղան տաք էր՝ ինչպես կռացած երկաթ։ Նա բերեց մոտակա աղբյուրից ջուր, խառնեց հայոց հողից բերած չորացրած դեղաբույսերը, դանդաղ սրբեց պատանու ճակատը, և ամբողջ գիշեր մնաց նրա կողքին՝ անծանոթ, անանուն։
Առավոտյան տղան աչքերը բացեց։
Ծերունին ընկավ Վարազդատի ոտքերին։ Բայց նա նրան կանգնեցրեց։
— Մի՛ խոնարհվիր ինձ, — ասաց նա, — ես ոչ բժիշկ եմ, ոչ հրաշագործ։
Ես ուղղակի մարդ եմ, ով մոռացել է իր անունը՝ ուրիշների ցավը հիշելու համար։
Երբ հաջորդ օրն սկսվեց մրցումը, հույն հանդիսատեսները զարմանքով նշեցին՝
— Սա նա չէ՞, ով գիշերը այն պատանուն փրկեց…
Բայց այդ պահին մուտքի մոտ միայն մի անուն հնչեց՝
ՎԱՐԱԶԴԱՏ — Հայոց դարբին
Մրցում՝ բռնցքամարտի մեջ:
Եվ դահլիճ մտավ մի մարդ՝ ով ոչ միայն ոտքերով էր կանգնած, այլ՝ ամբողջ ոգով։

Վերջին մրցակիցը մի ահեղ հույն էր՝ Ատրոպիոն անունով։ Մարդիկ ասում էին՝ նա առյուծի նման ուժ ունի։ Բայց Վարազդատը մուրճի պես հարվածեց՝ ոչ միայն ձեռքով, այլ՝ ոգով։ Միակ հարվածով հաղթեց նրան։
Մրցանակաբաշխության ժամանակ հունական տարեգիրները գրեցին.
ՎԱՐԱԶԴԱՏ ՀԱՅՈՑ ԴԱՐԲԻՆԸ՝ ՕԼԻՄՊԻԱԿԱՆ ՀԱՂԹՈՂ։

⬇️
⬇️
⬇️
⬇️
Ամբողջական Պատում-ՄՈՒԼՏՖԻԼՄԸ կարող եք դիտել Կինոդարանում, այս #հղումով
https://kinodaran.com/play/409

📜 ՇՆՈՐՀԱԼԻՑ ՀԱՅԵԼԻՆ

Լեռների մառախլապատ ոտնաթաթերին, մոռացված մի գյուղում, կանգնած էր քամու ու անձրևի հարվածներից հյուծված մի հին տուն։ Տունը լուռ էր, կարծես սպասում էր մեկին, ով կհամարձակվեր բացել նրա փակ դռները։ Գյուղացիները շրջանցում էին այդ վայրը։ Ասում էին՝ ներսում պահված է մի հայելի, որ ցույց չի տալիս քո արտաքին տեսքը, այլ՝ այն դեմքը, որ կարող էիր ունենալ, եթե չվախենայիր դառնալ իրական դու։

Ոչ ոք երկար չէր նայում այդ հայելուն։ Ոմանք նայում էին ընդամենը մի ակնթարթ և հեռանում։ Ոչ թե սարսափից, այլ խղճի շիկումով։ Որովհետև այնտեղ տեսնում էին այն լույսը, որ երբևէ ապրել էր իրենց մեջ, բայց վաղուց լքել էր։ Մյուսները պարզապես փակում էին հայացքները, քանի որ հայելին բացահայտում էր նրանց ավելի բարի, ավելի համարձակ և ավելի ճշմարիտ ես-ը։

Մի օր, գյուղով անցավ մի անհայտ ճամփորդ։ Նա փառքով բեռնավորված չէր, ոչ էլ գալիքի հանդեպ հույսի ծանրությամբ։ Բայց աչքերում կրում էր մի խոր որոնում՝ ինքնաճանաչման և ներքին վերափոխման լուռ ծարավը։
Նրա մտքում մեկ հարց էր՝
«Ո՞վ եմ ես, եթե դեռ վախենում եմ դառնալ այն, ինչ պետք է լինեմ»։

Նա մտավ լքված տունը։ Սկզբում հայելին ցույց տվեց նրա սովորական արտացոլանքը։ Բայց հետո այն սկսեց փայլել՝ ոչ սովորական լույսով, այլ սրբության նման շողքով, կարծես ճանաչելով ներսի իրական էությունը։ Հայելում կանգնած էր մի կերպար՝ աչքերում արդարություն, դեմքին խաղաղություն, սրտում անսահման սեր։

Նա չճանաչեց այդ դեմքը, բայց սրտում լսեց մի շշուկ․
«Ահա դու… Ահա այն, ինչ եղել ես։ Ահա այն, ինչ կարող ես դառնալ։ Ահա այն, ինչ պետք է լինես»։

Այդ պահին նրա աչքերը լցվեցին արցունքով։ Ոչ թե ցավից, այլ շնորհի ճանաչումից։ Եվ երբ դուրս եկավ այդ հին տնից, նրա հագուստը չէր փոխվել, մազերն էլ նույնն էին, բայց ներսում ամեն ինչ փոխված էր։ Նա քայլում էր այնպես, ինչպես մեկը, ով հաշտվել է իր լույսի հետ։ Նրա քայլվածքում կար մի նոր զորություն, որը նկատեցին անգամ նրանք, ովքեր առաջ կողքով էին անցնում առանց ողջունելու։

Այդ օրվանից նա դարձավ մեկը, ով կարողանում էր շնորհ կալել ամեն մոռացված պահից, ամեն անցողիկ հանդիպումից։ Եվ ուր էլ որ լիներ, նրա հայացքում փայլում էր այդ հին հայելու շողը՝ մի շող, որ ուրիշների համար նույնպես հայելի էր դառնում։ Հայելի, որի մեջ յուրաքանչյուրը կարող էր տեսնել իրեն… և ճանաչել իր իսկ ճշմարիտ էությունը։

Հայր իմ, հայր երկնային,
Ես ընդունում եմ քո ճանապարհը, այն իմ ուղին է, ես ընդունում եմ հավերժի քո օրենքները, սիրով գալիս եմ դեպի քեզ և քո գործերը:
Հայր խնդրում եմ իմ հոգու զորության լույս տալ ինձ և տալ քո իմաստությունը երկրի վրա և հավերժության մեջ:

Հայր խնդրում եմ զ(վ)արթեցրու մեր՝ Հայոց աստվածներին և զորացրու տեղի աստվածություններին (Արագած, Աժդահակ, Արաքս, Արփի, Բյուրական, Սիփան...) ի գործ Արարչական երկրի շենարարության ու երկրածինների բարեկամության ու բարեկեցության;

ԱՄԵՆ

📜 ՀԱՅԻ ԽՈՍՏՈՒՄԸ

Ասում են՝ հին ժամանակներում, երբ արեգակը դեռ ծագում էր Արարատի վրայից, կար մի վայրէրգործ ցեղ՝ Հայազուն անվամբ։ Նրանք քիչ էին թվով, բայց նրանց մի բան էր տարբերում բոլորից՝ նրանցից յուրաքանչյուրը կարող էր մեռնել, բայց երբեք չխախտել տված խոսքը։

Դրանց մեջ ամենանուրբ, բայց նաև ամենահզորը մի պատանի էր՝ անունը Ավագ։ Նա չէր կրում զենք, չէր ճառում ամբիոններից, չէր մարտնչում դաշտերում։ Բայց երբ խոստանում էր՝ անգամ թշնամին հպարտությամբ գլուխ էր խոնարհում։ Որովհետև Հայի խոստումը երբեք դատարկ բառ չէր։ Այն լինում էր միայն մեկ անգամ՝ ու թե ասվեց՝ այլևս ետ չէր վերցվում։

Մի օր, երբ ամպերը խավարեցին երկինքը, և հեռու մի ազգ ներխուժեց Հայազունների լեռնաշխարհ, գյուղերը վառվեցին, սրբարանները պղծվեցին, իսկ մարդիկ՝ գերեվարվեցին։ Ավագը չպարտվեց, նա մի բան ասաց՝
– «Հայեր չկոտրվեք, երբեք. Ես խոստանում եմ՝ հողս ետ բերեմ։ Հանուն այդ խոսքի, ես կտամ իմ ազատությունը, բայց ոչ երբեք՝ պատիվս»։

Թշնամին ծաղրեց նրան, ու նրան տարան, շղթայեցին, հեռու մի հող։
Տասը տարի նա բանտարկված մնաց, բայց երդումը՝ չէր մոռացել։ Գիշերները հողին էր նայում ու աղոթում ոչ թե իր փրկության, այլ խոստումի ուժի պահպանման համար։

Հայերը ձայնակցեցին Ավագին - « Ես խոստանում եմ՝ հողս ետ բերեմ։ Ես Հայի խոսք եմ տալիս: Հանուն այդ խոսքի, ես կտամ իմ ազատությունը, բայց ոչ երբեք՝ պատիվս»:

Եվ երբ գիշերը մթնում էր ու թվում էր՝ այլևս ոչինչ չի փրկի իրեն՝ հանկարծ սարերում հողը զարկեց։
Եկավ հորեղբայրը՝ ծեր դյուցազուն Համբարձումը, ով միայն ասաց․
– «Քո խոսքը պահվել է։ Հայազունները կռվեցին՝ քո անունից։ Քո խոստումը մղեց նրանց առաջ»։

Ավագը երբ վերադարձավ հայրենի սարերը, ասաց․
– «Ես ոչինչ չեմ արել։ Խոստումս արել է ինձ։ Հայի խոսքը, եթե հնչեց, դառնում է երգ, զենք ու խիղճ։»

________________________________________
Եվ այդ օրվանից սկսած, երբ մի Հայ որեւէ խոսք է տալիս, նրան ասում են՝
«Հիշի՛ր Ավագին, քանզի Հայի խոսքը՝ ոչ ոք չի ջնջում, անգամ ժամանակը»։

Տիրան Մեծը և Լեռան Հոգին

Շատ դարեր առաջ, երբ Արևելքում արևը վառվում էր ինչպես ոսկի, իսկ Հայոց աշխարհում իշխում էր հզոր ու խելացի արքա՝ Տիրան Մեծը, աշխարհում դեռ չկար մի թագավորություն, որ համարձակվեր մարտնչել նրա դեմ։ Բայց մի օր մի լուր հասավ արքայի պալատ՝ լեռներից իջել է մի մառախլապատ չարություն, որ սառեցնում է գետերը, չորացնում ծառերը, և անհետացնում մարդկանց առանց հետք թողնելու։

Տիրան արքան կանչեց իր իմաստուն խորհրդականներին, բայց ոչ ոք չգիտեր ինչպես պայքարել այդ մթության դեմ։ Այդ ժամանակ նրա երազում հայտնվեց մի տարօրինակ ձայն.
— «Թագավոր իմաստուն, այս լեռը լքված չէ։ Այն պահպանում է մի Հոգի, որի սրտում մի ժամանակ ապրում էր լույսը։ Քո սրտի քաջությամբ ու մաքրությամբ կարող ես արթնացնել նրան։»

Առավոտյան Տիրանը հագնում է իր ոսկեզօծ զրահը, վերցնում իր հայտնի վահանը, որի վրա փորագրված էր «Ճշմարտությունն ավելի հզոր է քան սուրը», ու ճանապարհ ընկնում դեպի այն սառցակալած լեռը։ Մենակ։

Լեռան սիրտը լի էր սառույցներով, իսկ ամեն քայլափոխին սառցե ստվերները խանգարում էին արքային։ Բայց Տիրանի սիրտը վախ չէր ճանաչում։ Նա սկսեց երգել՝ ոչ ռազմի երգ, այլ մի հին հայկական մեղեդի՝ մայրիկի օրորոցային։ Եվ հանկարծ լեռը զրնգաց։ Սառույցները ճաքեցին։ Առջևում հայտնվեց մի հսկա արծաթափայլ դեմք՝ Լեռան Հոգին։

— «Ինչու՞ չես ինձ վախենում, թագավոր», — ասաց հոգին։

— «Որովհետև դու չար չես, այլ մոռացված ես։ Ես եկել եմ հիշեցնելու, որ հայոց լեռները դեռ ապրում են, դեռ երգում»։

Լեռան սիրտը փափկեց։ Այն վերականգնեց իր կյանքը, գետերն սկսեցին հոսել, ծառերը կանաչեցին, մարդիկ վերադարձան։

Երբ Տիրան Մեծը վերադարձավ իր պալատ՝ ժողովուրդը նրան ողջունեց որպես ոչ միայն քաջ ռազմիկ, այլ նաև՝ սրտի արքա։