Mayrik

Մի անգամ հյուր էի քրոջս մոտ։ Գեղեցիկ միջավայր, փափուկ բազմոց, շնիկը՝ ոտքերիս վրա։ Խոսում էինք, ծիծաղում, իսկ հետո նա սուրճ առաջարկեց։ «Ուշ է արդեն…» մտածեցի, բայց «մի փոքրիկ գավաթ» ասելով՝ ինձ իրոք փոքրիկ գավաթով սուրճ տվեց։ Կում անելով՝ հասկացա, որ երբեք այսպիսի սուրճ չեմ խմել։
-Աստվա՛ծ իմ, երբեք այսքան համեղ սորճ չեմ փորձել։

Նա ցույց տվեց տուփը։ Ես հիշեցի։ Վերջերս, երբ նրանք հանգստի էին մեկնել, նայում էի նրանց շնիկին։ Որոշեցի այն սուրճից խմել։ Փորձեցի սրճեփի բոլոր ռեժիմները, սուրճի բոլոր համադրությունները շաքարի, սերուցքի, կաթի հետ։ Ես նստած էի նույն տեղում, շնիկը՝ նույնպես։ Նույն սուրճը, նույն տուփը։ Բայց ինչ-որ բան այն չէր։ Անգամ սուրճը, որ ամեն առավոտ խմում էր ամուսինս, ավելի համեղ էր։

Այսօր քրոջս հետ հանդիպեցինք սրճարանում։ Կում արեցի իմ սուրճից ու… ամեն ինչ կրկնվեց…

Արդեն մեքենայի մոտ, ուղղելով նրա շարֆը, պատմեցի, որ ուզում էի այն սուրճից պատրաստել, բայց ոչինչ չստացվեց առանց նրա։ ՈՉԻՆՉ։ Նա կանգնած էր իմ դիմաց։ 3 տարով մեծ, բայց մի գլուխ կարճ և արցունքոտ աչքերով (քամուց, թե՞ խոսքերիցս՝ չգիտեմ)։ Ես հաստատ հասկացա գլխավորը։ Սուրճը առիթ է, իսկ ամեն ինչին ՀԱՄ տալիս են մարդիկ։ Սիրելի մարդիկ տալիս են լավագույնը։ Շաքարով կամ առանց։

Թարգմանեց Kristine A Khachatryan

ՄԱՅՐԸ հիվանդանոցում նստել էր կույր որդու անկողնու վրա ու լուռ արտասվում էր: Մի հրեշտակ իջավ և ասեց.

-Ով ՄԱՅՐԻԿ, ԱՍՏԾՈ ողորմությունը մեծ է, ի՞նչ ես խնդրում նրանից.

-ԱՍՏԾՈՒՆ խնդրում եմ, որ բուժի որդուս, թող ես կուրանամ բայց նա տեսնի:

-Քո որդին բժշկված է:

Տարիներն անցան, տղան մեծացավ, հաջողակ մարդ դարձավ, իսկ ՄԱՅՐԸ սիրով նշեց որդու հաջողությունները։ Որդին ամուսնացավ ու մի օր էլ ասաց ՄՈՐԸ.

-ՄԱՄ ջան, ինձ համար դժվար է ասել, բայց խնդիրն այն է, որ կինս չի կարող քեզ հետ միասին ապրել:

-Տղաս, կգնամ ծերանոց, կապրեմ հասակակիցներիս հետ, ինձ հարմար կլինի...

ՄԱՅՐԸ դուրս եկավ տանից, նստեց մի անկյունում ու սկսեց լաց լինել:

Հրեշտակը նորից իջավ ու ասեց.

-Ով ՄԱՅՐԻԿ, տեսա՞ր թե ինչ արեց քեզ քո որդին։ Հիմա զղջու՞մ ես:

-Ինչ արել եմ երբեք չեմ զղջում:

Հրեշտակն ասեց.

-Բայց դեռ ԱՍՏԾՈ ողորմությունը քեզ վրա է, և դու կարող ես խնդրել, և գիտեմ, որ ուզում ես ԱՍՏՎԱԾ այս դժվարին պահերին քո աչքերը բացի, ճի՞շտ է:

ՄԱՅՐԸ վստահ պատասխանեց՝ ոչ:

Հրեշտակը մեծ զարմանքով հարցրեց՝ ինչու՞:

-Ես, աչքերիս փոխարեն խնդրում եմ ԱՍՏԾՈՒՆ, որ իմ հարսը լավ կին և բարի մայր լինի և երջանկացնի իմ որդուն: Ես այլևս այնտեղ չեմ որ խնամեմ իմ որդուն:

Հրեշտակի աչքերից արցունքներ թափվեցին և երկու կաթիլ ընկան ՄՈՐ աչքերին և նրանք բացվեցին: Երբ կինը տեսավ հրեշտակի արցունքները, հարցրեց.

-Հրեշտակնե՞րն էլ են լալիս:

-Այո, բայց միայն այն ժամանակ, երբ ԱՍՏՎԱԾ է արտասվում:

-ԱՍՏՎԱԾ էլ է արտասվու՞մ:

-Այո, ԱՍՏՎԱԾ արտասվում է այն ժամանակ երբ նեղացնում ու ցավեցնում են երկրային ՄԱՅՐ-աստծուն: Ոչ ոք և ոչինչ չի կարող համեմատվել ՄՈՐ հետ։

Հ.Գ. Սիրելիներս, բոլոր ջերմ գրկախառնությունները ողջ ու երկնային այգում ապրող ՄԱՅՐԵՐԻՆ:

Շուշաննա Հայասա