English and Armenian stories

Թпւրքը Ֆրանսիական սրճարան է մտնում, նկատում նստած հային և հարցնում մատուցողին. Դու գիտե՞ս ով էր էս անինքնասեր հայը… Մատուցողի պատասխանը Ֆրանսիայի սրճшրաններից մեկում մի թուրք է մտնում, նկատում հայ տղամարդու, ու մատուցողին խնդրում է, որ բոլոր այցելուներին իր հաշվին խմիչք բերել, հայից զատ… Բերում է մш...

Երբ երեխա էի, ամեն գիշեր քնում էի ՄՈՐՍ կողքին և երազանքներս պատմում նրան:
Օրինակ, երազում էի, որ նա ինձ խաղալիք գնի;
«Կգնեմ, բայց մեկ ​​պայմանով, որ դու հիմա քնես»,- ասում էր ՄԱՅՐՍ։ Կամ ուզում էի գնալ աշխարհի ամենամեծ զվարճանքների այգին; «Կտանեմ, բայց մեկ պայմանով, եթե հիմա քնես»:
Մի գիշեր հարցրեցի ՄՈՐՍ. «Եթե մեծանամ, կկարողանա՞մ հասնել երազանքներիս»:
-Կհասնես, եթե հիմա քնես։
Ու ես ամեն գիշեր երջանիկ քնում էի:
Այնքան քնեցի, որ մեծացա ու երազանքներս փոքրացան։
Անցած գիշեր երազում ՄՈՐՍ տեսա, հարցրեց.
-Գիշերը քնելուց առաջ դեռ մտածո՞ւմ ես երազանքների մասին;
- Գիշերները չեմ քնում, ՄԱՅՐԻԿ, կորցրել եմ քունս:
-Իսկ ի՞նչ երազանք ունես:
-Դու այստեղ ես, և ինձ այլևս ոչինչ պետք չէ:
-Ես միշտ կլինեմ կողքիդ, միայն մեկ պայմանով, որ գիշերները քնես, - ասաց ՄԱՅՐՍ ու համբուրեց արդեն փակվող աչքերս:

Սերգեյ Բոդրովը ժամանակին օրագիր էր պահում, որտեղ մի անգամ այսպիսի գլուխ էր առանձնացրել`4 դեպք, որ փոխեցին իմ կյանքը կամ ինչպես ես դարձա լավ մարդ։ Կարծում եմ` սա կարդալուց հետո ցանկացածիս կյանքը կփոխվի, ահա դրանք`

1-ին դեպք) Փոքր տարիքում ես մի օր գողացա ընկերոջս խաղալիք մեքենան, որը շատ էի հավանում։ Մեղքի զգացումն ինձ այնքան էր տանջում, որ ես էդպես էլ չկարողացա այդ մեքենայով խաղալ ու դրա մասին պատմեցի մորս։ Մայրս ինձ ստիպեց, որ զանգահարեմ ընկերոջս տուն ու ներողություն խնդրեմ իր ծնողներից։ Ես շատ էի ամաչում, բայց արեցի դա...

ԱՅԴ ԺԱՄԱՆԱԿ ԵՍ ՀԱՍԿԱՑԱ, ՈՐ ՏՂԱՄԱՐԴԿԱՅԻՆ ՔԱՅԼԵՐՆ ԱՆԵԼՆ ԱՎԵԼԻ ԴԺՎԱՐ Է , ՔԱՆ ԽԱՐԴԱԽ ՔԱՅԼԵՐԸ, ԲԱՅՑ ՀԵՆՑ ԱՅԴ ՔԱՅԼԵՐՆ ԵՆ ՔԵԶ ԱՎԵԼԻ ՈՒԺԵՂ ԴԱՐՁՆՈՒՄ։

2-րդ դեպք) Մի անգամ ես պիոներական ճամբար գնացի, որովհետև սիրահարված էի ճամբարի կազմակերպիչներից մեկին։ Կարմիր վզկապները, սպիտակ վերնաշապիկներն ու առհասարակ մթնոլորտն ինձ շատ դուր եկան, բայց հետո ես պարզեցի, որ ես `որպես խմբի ավագ, պետք է ամեն օր կարմիր դրոշ համբուրեմ ու անեմ բաներ, որոնք իմ համար մի քիչ տարօրինակ էին։ Այդ ժամանակ ես հրաժարվեցի խմբի ավագ լինելուց և որոշեցի ուղղակի հեռանալ ճամբարից։ Այդ դեպքից հետո ճամբարում բոլորը սկսեցին ինձ ատել։

ԱՅԴ ԺԱՄԱՆԱԿ ԵՍ ՀԱՍԿԱՑԱ, ՈՐ ԵԹԵ ԱՆԳԱՄ ԴՈՒ ՇԱՏ ԼԱՎ ՄԱՐԴ ԵՍ, ՊԱՐՏԱԴԻՐ ՉԷ, ՈՐ ԲՈԼՈՐԸ ՍԻՐԵՆ ՔԵԶ։

3-րդ դեպք) Մի անգամ մենք ընկերներով նստած էինք դպրոցի հանդերձարանում, երբ մեր դասվարը, մեզ նկատելով, միանգամից մտածեց, թե մենք ուզում ենք գրպանահատությամբ զբաղվել(նույն ինքը ջեբկիրություն)։ Մենք ամեն ինչ արեցինք, որ ապացուցենք մեր անմեղությունը, սակայն անիմաստ էր` անգամ ծնողական ժողովի ժամանակ հայտարարեցին մեր "հանցանքի" մասին և ոչ ոք մեզ չպաշտպանեց։

ԱՅԴ ԺԱՄԱՆԱԿ ԵՍ ՀԱՍԿԱՑԱ, ՈՐ ԵԹԵ ԱՆԳԱՄ ԴՈՒ ՃԻՇՏ ԵՍ, ՊԱՐՏԱԴԻՐ ՉԷ, ՈՐ ՔԵԶ ՀԱՎԱՏԱՆ։ ԵՍ ՀԱՍԿԱՑԱ, ՈՐ ՃՇՄԱՐՏՈՒԹՅԱՆ ՀԱՄԱՐ ՊԵՏՔ Է ՊԱՅՔԱՐԵԼ։

4-րդ դեպք) Երիտասարդ տարիներին շատ կարևոր է, որ դու ցույց տաս քո ուժն ու կարողությունները, այդ պատճառով ես հաճախ էի կռիվների մեջ ընկնում։ Մի անգամ ես ջարդեցի իմ համադասարանցու քիթը և ոստիկանն ինձ ասաց, որ իմ դեմ գործ չի հարուցի, եթե ես իրեն պատմեմ դպրոցի բոլոր անբարո ու հանցագործ գործողությունների մասին։ Նա ինձ տվեց իր հեռախոսահամարը։ Իր հեռախոսահամարով թուղթը ես ստիպված էի միջանցքում դեն նետել, որովհետև տուժող դասարանցիս դռան մոտ կանգնած ականջ էր դնում մեր խոսակցությանը։

ԱՅԴ ԺԱՄԱՆԱԿ ԵՍ ՀԱՍԿԱՑԱ, ՈՐ ԱՐԺԱՆԱՊԱՏՎՈՒԹՅՈՒՆԸ ՊԵՏՔ Է ՄԻՇՏ ՎԵՐ ԼԻՆԻ ՑԱՆԿԱՑԱԾ ՎԱԽԻՑ...

Ասածս ինչ է` կյանքի դասերը շատ են, մնում է Սերգեյ Բոդրովի նման դրանցից ճիշտ դասեր քաղենք)))

#կյանքը
Anik Margaryan

Love rushed into her life a year before her death, at a moment when she had already completely despair.
A young Greek emigrant appeared in her life, a hairdresser by profession, who gave her a hand in a difficult moment and offered his heart.
They met at the hospital - in the last years of her life it became her second home. A series of accidents, serious injuries, constant pain, morphine, prolonged depression - it has always been in this state now.
He came to her room with the doll and said that it would bring luck, because the toy is not simple, it is a doll from his homeland, Greece. Edith laughed, but the next day he showed up with the flowers and soon proposed.
Edith resisted, talked about a difficult life, about the age difference. He listened and said:
- For me you were born the day I saw you.
Two months later, Theo asked his parents with undisclosed enthusiasm: how would they feel if he introduced them to Edith Piaf? Theo's parents and sister Christie Lom lost the gift of speech. They said yes after lapping. Theo is furious: she is waiting for you in the car.
A week later, Piaf was invited to Theo's house for tea. But the homies survived. It turned out to be in vain: in life, Piaf was modest and shy. At first, the parents and sister couldn’t even think that Theo and Edith had something more than friendship.
After learning about the novel, father Teo became furious, reminding his son of Piaf's past and the age difference. To love Edith as a singer is one thing. Accepting that a couple wants to get married is quite different. Piaf herself realized that the family of her beloved is confused. Then she began to look for them, promising to make Theo a star.
She came up with a pseudonym for him: now he is Teo Sarapo. From the Greek Sagapo ("I love you"). Only with a French "p". This is the only phrase that Piaf knew in Greek.
Sister Teo wrote a book about this relationship. She didn't know why her brother fell in love with the woman. With his peers, Theo couldn't feel like a real man. That's the case of Piaf: understanding, feeling. Shortly before meeting her, Theo attended the war in Algeria. Having seen a lot and barely survived, he did not think about the future. Live in the moment and cherish it. Piaf, who had survived a lot, was the same.
They first took the stage together at the Olympia Hall in Paris. Here they sang about love and looked happy.
"People who don't think about love are incomplete. Those who stop believing in love because this feeling once caused them to suffer cannot truly love.” Edith Piaf.
The wedding took place on October 9, 1962. Despite a previous divorce, Piaf was allowed to marry Theo in the Greek Orthodox church on George Bize Street - for this reason Edith converted to Orthodoxy. There were much more curious people in the temple than relatives, but whatever the evil tongues said, the newlyweds were happy.
Edith gave Theo a toy railway for the wedding. I don't forgive you. The electric train ran along the city of his youth, La Frette-sur-Sien. Houses painted on plywood exactly repeated the streets of the small suburb of Paris, Theo recognized them immediately, even the hairdresser where his father worked.
Theo and Edith were able to convince even the skeptics with their love: they are not a mesallian, but a happy couple. All the more, by the moment of the marriage, Piaf had almost nothing to eat. She has wasted a huge fortune by drowning in debt. The public version of Theo-Alphonse crashed without receiving confirmation.
At the end of her life, Piaf received what she considered "undeserved". It was Theo's endless concern for the woman he admired. The 27-year-old handsome man spent days and nights by his wife's bed, feeding her with a spoon. He would bring Piaf lovely gifts, read her books and tried in every way to brighten her last days. Theo looked adoredly at his beloved woman, who was all scarred and swollen hands, and could not care for herself. But he didn't care, he loved. Fed from a spoon, gently cared for, read aloud to her, gave presents, watched comedies. And until her last breath, he made it clear that she was wanted and loved. The husband was always by her aging, broken by the pain of loss and illness "sparrow", even when she did not recognize him.
Edith Piaf died in 1963. The singer was buried by all of France. She was loved for her unique voice that couldn't be confused with anyone else. Among the many songs she sang, the most popularity were "Anthem of Love", "Milord", "I regret nothing". From cabaret singing to solo performances in the most prestigious halls in the world, Edith Piaf has established a niche at the Musique Olympus in France and around the world.
The successor of Edith Teo Sarapo, who suffered accusations of favor, received several million francs in debt. The singer had them before the wedding, and Theo knew about them. He sold the apartment to cover his debt, and almost all of the performance fees went to pay Edith's bills.
He survived Edith by seven years. In 1970, Theo's car crashed into a plane tree near the town of Chateau de la Rue.
Theo Sarapo rests at the Per Lashez Cemetery, next to his beloved wife - the legendary Edith Piaf.
- from the Internet -

Մի անգամ մի երիտասարդ, անցորդների մեջ ճանաչեց իր ուսուցչին, ով իրեն դասավանդել էր ցածր դասարաններում։ Նա մոտեցավ ծերունուն ու հարցրեց.

— Դուք ինձ չե՞ք հիշում։ Ես ձեր աշակերտն եմ եղել։

— Այո, ինչպես չէ։ Ես քեզ հիշում եմ, երբ դու երրորդ դասարանցի էիր։ Ինչո՞վ ես հիմա զբաղված։

— Ես դասավանդում եմ։ Ուսուցիչ եմ։

— Ահա թե ինչ։ Իսկ ի՞նչն է քեզ ստիպել, որ այդ մասնագիտությունն ընտրես։

— Ոչ թե ինչը, այլ ով։ Դուք` իհարկե։

— Ե՞ս։ Այդ ինչպե՞ս եմ ես ներշնչել քեզ, որ ընտրես մեր մասնագիտությունը։

— Դուք այնպիսի ազդեցություն եք ունեցել ինձ վրա, որ ես նույնպես ցանկություն ունեցա զբաղվել երեխաների կրթությամբ ու դաստիարակությամբ։

— Հետաքրքիր է։ Թույլ տուր հարցնել, այդ ի՞նչ ազդեցություն եմ թողել ես քո վրա։

— Իրո՞ք չեք հիշում։ Ես կարող եմ հիշեցնել ձեզ այդ դեպքը։

Մի օր իմ համադասարանցին դպրոց եկավ` ձեռքին գեղեցիկ ժամացույցով, որը նրան նվիրել էին ծնողները։ Նա ժամացույցը հանեց ու դրեց նստարանի դարակի մեջ։ Ես միշտ երազել էի այդպիսի ժամացույց ունենալ։ Ես չկարողացա ինձ զսպել ու դարակի մեջից գաղտնի վերցրեցի ժամացույցը։
Որոշ ժամանակ անց այդ տղան արցունքոտ աչքերով մոտեցավ ձեզ ու բողոքեց, որ ժամացույցը գողացել են։ Դուք նայեցիք բոլորիս ու ասացիք. «Նա, ով վերցրել է ժամացույցը, խնդրում եմ, թող վերադարձնի»։

Իրականում ես ամաչում էի, բայց նաև չէի ցանկանում բաժանվել այդ գեղեցիկ ժամացույցից, այնպես որ, չցանկացա խոստովանել իմ արարքը։
Դուք ուղղվեցիք դեպի դուռը և կարգադրեցիք, որ բոլորս շարքով կանգնենք պատի մոտ` զգուշացնելով. «Ես ստիպված եմ ստուգել բոլորիդ գրպանները, սակայն մի պայմանով, որ բոլորդ փակեք ձեր աչքերը»։
Մենք ենթարկվեցինք ու ես զգացի, որ դա իմ կարճ կյանքի ամենաամոթալի պահն է։
Դուք հերթով մոտենում էիք բոլորին ու ստուգում գրպանները։ Երբ ժամացույցը հանեցիք իմ գրպանից, կրկին շարունակեցիք ստուգելով քայլել մինչև շարքի վերջը։ Իսկ հետո ասացիք. «Երեխաներ, ամեն ինչ կարգին է։ Կարող եք բացել ձեր աչքերը ու նստել ձեր տեղերում»։ Հետո վերադարձրեցիք ժամացույցն իր տիրոջը ու այլևս ոչինչ չխոսեցիք այդ դեպքի մասին։

Այդ օրը դուք փրկեցիք իմ պատիվն ու իմ հոգին։ Դուք ինձ չարատավորեցիք որպես գողի, որպես ստախոսի ու անպիտան երեխայի։ Դուք նույնիսկ ժամանակ չծախսեցիք խոսել ինձ հետ այդ դեպքի մասին։ Ժամանակի ընթացքում ես հասկացա, թե ինչու։ Որովհետև, որպես իսկական ուսուցիչ, դուք չցանկացաք բիծ քաշել դեռևս չձևավորված պատանի աշակերտի արժանապատվության վրա։ Ահա դա էր պատճառը, որ ես որոշեցի ուսուցիչ դառնալ։

Մի պահ երկուսն էլ լուռ էին` տպավորված հիշողության ազդեցությունից։ Հետո երիտասարդ ուսուցիչը հարցրեց.

— Քանի որ դուք ինձ այսօր ճանաչեցիք, մի՞թե չկարողացաք հիշել այդ դեպքը` կապված ինձ հետ։

Ծերունի ուսուցիչը պատասխանեց.

— Բանն այն է, որ ես գրպանները ստուգում էի նույնպես փակ աչքերով ...

(Թարգմանությունն իմ կողմից)
«Педагог»

REFLECTION
"My parents were married for 55 years. One morning, my mom was going downstairs to make dad breakfast, she had a heart attack and fell. My father picked her up as best he could and almost dragged her into the truck. At full speed , without respecting traffic lights, he drove her to the hospital.
When he arrived, unfortunately she was no longer with us.
During the funeral, my father did not speak; his gaze was lost. He hardly cried.
That night, his children joined him. In an atmosphere of pain and nostalgia, we remembered beautiful anecdotes and he asked my brother, a theologian, to tell him where Mom would be at that moment. My brother began to talk about life after death, and guesses as to how and where she would be.
My father listened carefully. Suddenly he asked us to take him to the cemetery.
Dad!" we replied, "it's 11 at night, we can't go to the cemetery right now!"
He raised his voice, and with a glazed look he said:
"Don't argue with me, please don't argue with the man who just lost his wife of 55 years."
There was a moment of respectful silence, we didn't argue anymore. We went to the cemetery, we asked the night watchman for permission. With a flashlight we reached the tomb. My father caressed her, prayed and told his children, who watched the scene moved:
"It was 55 years... you know? No one can talk about true love if they have no idea what it's like to share life with a woman."
He paused and wiped his face. "She and I, we were together in that crisis. I changed jobs ..." he continued. "We packed up when we sold the house and moved out of town. We shared the joy of seeing our children finish their careers, we mourned the departure of loved ones side by side, we prayed together in the waiting room of some hospitals, we support each other in pain, we hug each Christmas, and we forgive our mistakes... Children, now it's gone, and I'm happy, do you know why?
Because she left before me. She didn't have to go through the agony and pain of burying me, of being left alone after my departure. I will be the one to go through that, and I thank God. I love her so much that I wouldn't have liked her to suffer..."
When my father finished speaking, my brothers and I had tears streaming down our faces. We hugged him, and he comforted us, "It's okay, we can go home, it's been a good day."
That night I understood what true love is; It is far from romanticism, it does not have much to do with eroticism, or with s*x, rather it is linked to work, to complement, to care and, above all, to the true love that two really committed people profess ".
Peace in your hearts.
🖊Unknown

Մենք մեր հեքիաթներից ոչինչ չենք սովորել ու մենք նույն միամիտն ենք մնացել: Իսկ մեր հեքիաթները լի են իմաստնությամբ, հակահարված տալու վարպետությամբ:
Նորից նամակ է գրում արեւմուտքի թագավորին արեւելքի թագավորը. "Ուղարկիր ինձ մի այնպիսի եզ, որ ո'չ սեւ լինի, ո'չ սպիտակ, ո'չ կարմիր, ո'չ մոխրագույն, վերջապես ոչ մի գույն չունենա":
Արեւմուտքի թագավորը դարձյալ իմաստուն մանկան խորհրդով գրում է արեւելքի թագավորին."Ուզածդ եզը պատրաստ է, արի տար, միայն թող այնպիսի ժամանակ գա, որ ո'չ առավոտ լինի, ո'չ կեսօր, ո'չ երեկո, ո'չ գիշեր եւ ո'չ կեսգիշեր, ո'չ լույս ու ո'չ էլ մութ":
Արեւելքի թագավորը կարդում է ու հասկանում, որ ուժի դեմ ուժ կա, խելքի դեմ խելք:
Եթե այս նույն իմաստնությամբ պատասխանեինք ադրբեջանին, այսօր այլ կլիներ իրավիճակը: Մի գերի կվերցնեին, տասը գերի կախաղան կհանեինք, մի քայլ առաջ կգային, 100 քայլ ավերակի կվերածեինք: Աշխարհին էլ ցույց կտայինք մեզանից տարած մի գերին, մեր տարածք ոտնակոխած մի քայլը: Թե չէ հասկացանք քրիստոնյա երկիր ենք: Աստված չի ասել զարկողի ձեռքը համբուրի կամ խաչակնքվի, աստված ասել է, չէ°,կեսարինը կեսարին, աստծունն էլ աստծուն: Այնպես որ կեսարավարի պահեք ձեզ, վերցրեք այն ինչ ձերն է, իսկ աստծուն տվեք իրենը: Միգուցե մեր աստվածն էլ գյավուրի արյուն է ուզում, ինչպես իրենց ալլահը:

Alexander the Great with his sister.

According to a myth, Alexander the Great had a stepsister from his father’s side, King Phillip (359-336 B.C.).

Her name was Thessaloniki.

There are many versions of this folk legend, but it begins with Alexander searching for the water of immortality.

In one version, Thessaloniki drinks the water of immortality before her brother on purpose, and so he curses her and she turns into a mermaid.

In another version, she drinks the water accidentally and is transformed into a mermaid out of her own sorrow.

According to a third version, Thessaloniki found the water and brought it to Alexander, but he offered it to her.

Despite the variations, the end of the myth is always the same.

wanders into the sea and whenever she sees a ship, she asks: “Sailor, sailor, is King alive?”

If the sailor gives her a positive answer, she swims away happily.

But if the answer is negative, she sinks the ship, kills all its sailors, and creates a sea storm from her tears.

Mentis Bostantzoglou (Bost), 1984.

Original post from Classics for All.

Աբրահամ Լինքոլնը մարդկության պատմության մեջ մտավ որպես ամենամարդասեր ու խելացի մարդկանցից մեկը: Նա կյանքում շատ դառնություններ է տեսել, ծնվել է աղքատի ընտանիքում, մեծ զրկանքներ է տեսել, տեսել է իր չորս զավակներից երեքի մահը: Նրան կարելի է անվանել Մեծ ուսուցիչ: Ստորև ներկայացնում ենք Լինքոլնի նամակը իր որու ուսուցչին:

«… Ես հասկանում եմ, որ մի օր նա կիմանա, որ բոլոր մարդիկ արդար չեն, բոլորը չեն, որ անկեղծ են: Խնդրում եմ, սովորեցրեք նրան նաև այն, որ յուրաքանչյուր սրիկայի կողքին կգտնվի մի ազնիվ մարդ, որ յուրաքանչյուր եսասեր քաղաքական գործչի կողքին կա նվիրված առաջնորդ:

Սովորեցրեք նրան այն, որ եթե կա թշնամի, ապա կգտնվի իսկական ընկեր: Ես հասկանում եմ, որ դրա համար շատ ժամանակ կպահանջվի, բայց եթե կարող եք, նրան սովորեցրեք, որ սեփական քրտինքով վաստակած մեկ դոլարը շատ ավելի մեծ արժեք ունի, քան գտած հինգ կամ տասը դոլարը:

Սովորեցրեք նրան կարողանալ պարտվել, որպեսզի կարողանա զգալ հաղթանակի բերկրանքը: Որքան հնարավոր է, նրան հեռու պահեք նախանձից, նրան փոխանցեք ոչ բարձր ծիծաղելու գաղտնիքը: Սովորեցրեք նրան, որ շատ հեշտ է մեծամիտներին ու գոռոզներին հաղթելը: Եթե կարող եք, ընկերացրեք նրան գրքերի հետ:

Նրան մտածելու ժամանակ տվեք, թող կարողանա խորհել հավերժ գաղտնիքների` թռչունների, արևի շողերի մեջ բզզացող մեղուների և կանաչ լանջերին ծաղկող ծաղիկների մասին: Դպրոցում նրա գտնվելու ընթացքում սովորեցրեք արդար պարտվել և այլ ոչ թե խարդախությամբ հաղթել: Սովորեցրեք նրան վստահել իր սեփական մտքերին, եթե նույնիսկ ոմանք պնդում են, որ ինքը սխալվում է: Սովորեցրեք նրան մեղմ լինել մեղմ մարդկանց հետ և դաժան՝ դաժանների հետ:

Նրան այնքան ուժ տվեք որպեսզի չհետևի ամբոխին: Սովորեցրեք նրան մարդկանցից և լսածից վերցնել միայն լավը:

Սովորեցրեք նրան, որ արցունքների համար պետք չէ ամաչել, սովորեցրեք ծիծաղել տխրության մեջ: Սովորեցրեք նրան զգուշանալ բոլորին հաճոյանալուց:

Սովորեցրեք նրան իր ուղեղն ու մկանների ուժը վաճառել ամենաբարձր գնով և սովորեցրեք երբեք վաճառքի չհանել սիրտն ու հոգին:

Նրա հանդեպ եղեք մեղմ, բայց առանց ավելորդ քնքշության, որպեսզի նա կոփված լինի:

Սովորեցրեք նրան հավատալ ինքն իրեն, որովհետև այդ դեպքում նա միշտ հավատով լցված կլինի մարդկանց հանդեպ:

East London's "knocker-uppers" paid to shoot peas at windows to wake up over sleepers so they didn't lose their jobs.

Mary Smith, a famous knocker-upper in London's East End, shot dried peas out of a pea shooter instead of a pole. She charged a sixpence a week for her pea-shooting service.

Some knocker-uppers simply banged on doors to wake up their customers, but they found that by doing this they were also waking up their customer's neighbours for free.

Mary Smith's pea shooting method solved this problem, as they tap of peas on the window was loud enough to wake up the clients without disturbing anyone else on the street.

She became one of the most beloved characters in the East End in the 1930s, with her nearest competition being a knocker-upper three miles away who used a fishing rod to tap on the windows.

She was so loved, that she had her own children's book written and named after her.

Միշտ, ամառային արձակուրդներին մայրն ու հայրը տղային գնացքով ուղեկցում էին տատիկի տուն և հաջորդ օրը նույն գնացքով վերադառնում: Երբ երեխան մի փոքր մեծացավ, դարձավ 14 տարեկան, ասաց՝

-Ես արդեն մեծ եմ, ուզում եմ, որ այս տարի ինքս միայնակ գնալ տատիկի մոտ:

Կարճ քննարկումից հետո, մայրն ու հայրը համաձայնության եկան: Կառամատույցում ծնողները տղային հաճախակի էին հիշեցնում, թե ի՞նչ պիտի անի, ինչպե՞ս վարվի դժվար պահին:

- Այո, գիտեմ, գիտեմ, հարյուր անգամ ասել եք:

-Տղաս, սա քեզ, երբ միայնակ քեզ զգաս կամ վախենաս.-ասաց հայրը՝ ինչ-որ բան հապճեպ դնելով որդու գրպանը։

Գնացքում տղան լրիվ մենակ էր, շուրջը անծանոթ մարդիկ, հրմշտոց, ծիծաղ, եռուզեր...մինչ ստուգում էին տոմսը, մեկնաբանում, թե ինչու՞ է մենակ ճամփորդում, ինչ-որ մեկը խղճահարության պես նայեց նրան, եղան մատնացույց անողներ և շշնջացողներ: Տղան հանկարծ անհանգստություն զգաց և նրա վախը ամեն հայացքի հետ էլ ավելի էր մեծանում: Գլուխը թեքեց,, խոնարհվեց նստատեղի անկյունին ու արցունքները սկսեցին գլորվել այտերից: Այդ պահին հիշեց, որ հայրիկը գրպանը ինչ-որ բան է դրել: Գտավ այդ փոքրիկ թղթի կտորը և կարդաց.

-Տղաս, մենք վերջին վագոնում ենք։

Հգ. Մենք պետք է թույլ տանք երեխաներին , բայց մինչ կյանքի բախումներին նրանց դիմանալը, ընդունելու մարդկանց ինչպիսին որ են, ԾՆՈՂՆԵՐԸ ՄԻՇՏ ՊԵՏՔ Է ԼԻՆԵՆ ՎԵՐՋԻՆ ՎԱԳՈՆՈՒՄ:🌺❤️

Շուշաննա Հայասա

10.02.2019

What were you doing in the 80s?
A generation that walked to school and then walked back.
A generation that did their homework alone to get out asap to play in the street.
A generation that spent all their free time on the street with their Friends.
A generation that played hide and seek when dark.
A generation that made mud cakes.
A generation that collected sports cards.
A generation that found, collected and washed & Returned empty coke bottles to the local grocery store for 5 cents each , then bought a Mountain Dew and candy bar with the money.
A generation that made paper toys with their bare hands.
A generation who bought vinyl albums to play on record players.
A generation that collected photos and albums of clippings.
A generation that played board games and cards on rainy days.
A generation whose TV went off at midnight after playing the National Anthem.
A generation that had parents who were there.
A generation that laughed under the covers in bed so parents didn't know we were still awake.
A generation that is passing and unfortunately it will never return!!..
I loved Growing up when I did.✌🏻✌🏻😎