06/10/2025
Na ishte një herë, në qytet një vajzë e vogël plot me të qeshura dhe ëndrra, kishte një dëshirë të madhe. Më shumë se çdo gjë në botë, ajo ëndërronte të kishte një shtëpi plot me fëmijë për të cilët një botë fëminore pikturonte- ku çdo buzëqeshje do të shkëlqente si dielli dhe çdo e qeshur do të tingëllonte si muzikë.
Ndërsa vajza rritej, ëndrra e saj rritej me të. Në studimet e sajë ajo mësoi se fëmijët nuk kanë nevojë vetëm për dashuri, por për një shtëpiz ku mund të luajnë, të mësojnë dhe të rriten. Kështu, ajo e ndau ëndrrën e saj me gjysh Arjanin, nena Lilin dhe xhaxhi Adrin.
Së bashku, me zemra plot mirësi dhe duar gati për të ndërtuar, ata filluan ta shndërronin ëndrrën e saj në realitet.
Nga dashuria e tyre, lindi një shtëpi magjike - një shtëpi që nuk ishte bërë vetëm me tulla, por me të qeshura, kujdes dhe shkëlqimin e syve të fëmijëve. Kjo shtëpi u bë një kopsht fëmijësh, një kopsht i veçantë ku mbilleshin fara të vogla - fëmijë - të ujiteshin me dije dhe të ngroheshin nga dashuria derisa të çelnin në lule të ndritshme dhe të forta.
Muret e kopshtit pëshpërisnin histori miqësie. Dritaret hapeshin drejt botëve të imagjinatës. Çdo cep mbante gjurmët e aventurierëve të vegjël kuriozë. Dhe mësueset, si zana të buta, i udhëhoqën çdo fëmijë me durim dhe gëzim.
Vitet kaluan dhe shtëpia e fëmijëve u bë më magjike me çdo stinë. Ajo mirëpriti qindra të vegjël, secili duke lënë pas një copë të qeshurës së tij, vizatimeve të tij, këngëve të tij. Ëndrra e asaj vajze të vogël nuk u bë realitet thjesht - ajo u bë një thesar për të gjithë komunitetin.
Dhe sot, ky kopsht i magjepsur feston 17 vjet të mrekullueshme.Shtatëmbëdhjetë vjet dashuri, të mësuar dhe të qeshura. Shtatëmbëdhjetë vjet ëndrra që fluturojnë .
Dhe kështu, historia vazhdon… sepse për sa kohë që ka fëmijë për të ëndërruar, luajtur dhe rritur, shtëpia magjike do të jetojë gjithmonë e lumtur përgjithmonë.
